Analar evlat, evlatlar ana özler...

1910 doğumlu Refika Onger'in anılarında gezinirken bir kez daha gördüm ki hayatta mutlulukla keder iç içe…

Refika Hanım Osmanlı'dan gelme bir ailenin kızı, el bebek gül bebek…İsteyeni çok, ama onun değimiyle hayat; neye niyet neye kısmet…

Yıl 1941, Refika Hanım 31 yaşındayken, Galatasaray Lisesi mezunu, Yüksek Ticaret tahsilli Ali Memduh Onger'le evlenir. Ahmet ve Memduh adlı iki oğlu olur… Mutlu bir hayatın akışından bugüne kalan tek evlat Ahmet'tir… Evlilikten 35 yıl sonra eşini, daha dört yıl önce de küçük oğlu Memduh'u kaybeder…

Bugün anneler günü…

Hayatın belki de en mutlu ama belki de en yürek yakan günü…

Ben de yaşı 97 olmuş, ömrü neredeyse bir asra varmış Refika Hanım'ın penceresinden hayata bakmak istedim…

Hayatı sordum,

Evladı sordum,

Her gecenin sabahını sordum,

Atatürk'ü sordum ona…

İşte cevapları;

'Harb-i umumi'yi yaşadım… 'Babam o zaman Medine'de görevliydi. 5 yaşında İstanbul Göztepe'ye geldik… Ömrüm İstanbul'da geçti. Atatürk'ü yaşadım, o güzel günlerin şahidi oldum… Şimdi artık çok şey değişti. Örf, adet, sevgi saygı tarihe karıştı…

Çocuk yaşlarımda İsmet İnönü ile aile bağlarımız vardı. İnönü Müslüman bir adamdı namazını kılar, kul hakkı yemezdi. Mevhibe Hanım'ın da başı örtülüydü. Bir keresinde evlerine gittiğimizde karnı burnunda namaz kılıyordu… Ama bunları kimse bilmez…

Aileler çok değişti. Merhum Selçuk Kaskan erkek kardeşimdi. Meşhur radyo tiyatrosu 'Uğurlugil Ailesi'nin yazarı. Tevhit Gelenbe'nin 'Arap Bacı'sı olan aile… O aile bizim aileydi, gerçek bir yaşantıydı. Türkiye bu ailenin tiryakisi oldu, Uğurlugil Ailesi herkesin örnek aldığı bir aile oldu. Toplum artık değişti, şimdi bayramlar uzak diyarlarda tatil demek… Oysa analar evlat saçı okşamak istiyor… Eskiyi özlüyorum, o zaman belki anneler günü yoktu ama anneler her gün eli öpülecek kutsal değerlerdi. Şimdi duyuyorum anaların çantaları gasp ediliyor, yuvalar çabuk yıkılıyor, teröre kurban evlatların anaları hep ağlıyor...

Hayatta en kötü şey evlat acısı, bütün sevdiklerim gitti bir tek Ahmedim kaldı…

Allah'tan gözümün önünde…

Bütün analara tavsiyem; evlatlarınızın kıymetini bilin,

Bütün evlatlara tavsiyem; analarınızın kıymetini bilin…

M.İ.ED.D., Türkiye'nin seçkin tekstil ve konfeksiyon imalatçılarının fikir ve gönül birliği ile oluşturduğu kimsesiz ve parçalanmış ailelerden gelen çocukların yaşamlarını anlamlı kılmak ve eğitimlerini desteklemek amacıyla gönüllü olarak çalışan bir sivil toplum örgütü. Bu örgütün İstanbul'da 'Küçükyalı Çocuk Yuvası' adlı bir de sıcak aile yuvası var. Anaya babaya hasret çocuklar orada Maviş Anneleri eşliğinde huzurlu bir aile ortamında yaşıyor ve de eğitimlerini, sürdürüyorlar.

Anneler Günü'nde onlar da çok mutlular artık onlar da çok kardeşli bir ailenin çocukları, üstelik anneleri de var. Zaman zaman da ana yarısı teyzeler gibi 'gönüllü anneler' var yuvada…

Ailedeki 28 çocuktan 14'ü erkek… Sevgi ve eğitimle geçen günler onları mutlu ediyor. Burası 28 küçük yüreğin ısıttığı sıcacık bir yuva! 24 saat 365 gün görev başında manevi annelerin olduğu bir yuva... Anneler Günü burada da kutlanırken mutluluk gözyaşlarına sevinç çığlıkları karışıyor… Çünkü; hayatta sevginin ve annenin manevisi olmuyor ki!

Şefkat veren huzur buluyor, onu hisseden de mutlu oluyor…

Maviş Anne'nin eline her Anneler Günü'nde tam 28 dudak değiyor, Maviş Anne de anne sıcaklığı bekleyen 28 çift yanağa öpücük konduruyor…

Teşekkürler MİEDD…

Teşekkürler Maviş Anne ve de

Gönüllü annem Dilek Karaca…

Bir gün mutlaka ve yeniden

Yeniden doğacağım,

Kendi küllerimden.

Avuçlarımda şarapnel parçaları yerine

Zeytin dallarıyla geleceğim.

O gün beni hayata,

Beni hayata emzir.

Ne olursun…

Lütfen,

Lütfen Anneciğim.

İster Pamir dağlarında

Bir Afgan,

İster Hiroşima'da yanan

Bir çocuk olayım.

Ne fark eder?

İnsansa eğer

En yüce değer,

İnsan'a ermek için

Bosna'dan, Kosova'dan, Etopya'dan,

Ramallah'tan,

Bağdat'tan

Bir daha,

Bir daha geleceğim.

O gün beni İnsan'a

Beni İnsan'a emzir

Ne olursun…

Lütfen,

Lütfen Anneciğim.

Kim bilir?

Belki de gelişim gecikebilir.

Toz duman yollarda

Bombardıman uçakları geçiyor,

Başımın üzerinden.

Uçuramadığım uçurtmalar yerine.

Sen, yine de beni Dünya'ya getir.

Babasız çocuklara örnek;

Kutsal Meryem niyetine

Belki o zaman

Kutsandığıma inanır da İnsanlık,

Sona erer;

Bu öfke,

Bu kin,

Bu savaş denilen inanılmaz çılgınlık.

Geleceğim Anneciğim,

Geleceğim…

Bir gün mutlaka ve yeniden;

Ve yeniden doğarken kendi küllerimden

Sana;

Çocuk mezarlarından derlediğim

Bin yıllık güllerle geleceğim.

O gün beni hayata,

Ben hayata emzir

Ne olursun…

Lütfen,

Lütfen Anneciğim.

MUHSİN ERTEM