Beni İstanbul mahvetti

Hani Tanburacı Osman Pehlivan torunuyuz ya...

Hani, derdi tane tane tespihe dizip üstüne meşk eden...

Hani, sazı eline aldı mı mızrapla alemi derdest eden...

İşte onun; oğlunu oğlu...

Hep saz çalmak istemişimdir kendimi bildim bileli, dedeme özenti... Denedim çok kere... Salladım sazın sapını sol elimle elli bin kere, vurdum tezeneyi narin tellere sağ elimle. Beceremedim... Yüreğimde sızı, içimde uktedir saz... Ama Tanbur ama ud, ama cümbüş ama saz... Olmadı gitti.

Dede ki, zamanın en rint, en hoş sohbet, en hayattan kam alan kişisi... Bir elinde saz ötekinde çıkını seyreyleyen İstanbul'u... Hatta; 'Bu şehr-i İstanbul ki bi müslü bahadır, bir sengine yekpare acem mülkü fedadır' diye diye İran'a kadar gidip oralarda hem saz çalan hem güreş tutan Tanburacı Pehlivan...

Aşk dolu, meşk dolu, İstanbul tutkunu Tanburacı Pehlivan.

Tanburacı Osman göçmen çocuğu. 93 harbi ganimeti... Tırnova, Selanik, Bursa, İstanbul...

Çayırda pehlivan, sazda ayıptır söylemesi üstad-ı azam...

Atatürk'ün her sohbetindeki iri kıyım, kendine has bıyıklı bir adam, Rumeli türküleriyle İstanbul'u bezeyen...

Bendeki İstanbul aşkı dededen...

Ana tarafım zaten İstanbullu yedi göbekten.

Yaz dediler Tanburacı İstanbul için, her hafta 'İstanbul gazetesi'nde...

Yazıyorum işte...

Sabrınıza sığınaraktan...

Her hafta bu köşede İstanbul'u anlataraktan...

Çoğunca sevgi yüklü, ara sıra kızaraktan.

Dile kolay 15 milyon talihli...

Ve ben... Yani biz...

Trafik...

Bir demli çay Boğaz'da...

Çıtır çıtır simit Kumkapı'da... Kadıköy Vapuru'nda...

Bir vaveyladır gidiyor bu şehirde...

Ayağıma basma çocuk!

Cüzdanım nerede moruk!

Galatasaray Lisesi'nde geçti çocukluk...

Neler gördü bu gözler,

Beyoğlu'nun göbeğinde...

Beni İstanbul adam etti. Beni İstanbul kahretti... Beni İstanbul mahvetti...

Yedi düveli gezdim ama,

Beni İstanbul mest etti...

Hayatı hep üç tel arasına sığdırmak istedim, her mızrapta ayrı sesler çıkaran.

Aralarına hep sözcükler yerleştirdim her cümlesi ruhu okşayan...

Şarkılar yaptım İstanbul için...

Kimseler duymadı kendim mırıldandım...

Adamı şair de eder, aşka müptela da İstanbul...

Adamı Arnavutköy'de oltayla yakalanan istavrit gibi tavaya da atar İstanbul,

Her akşamüzeri gün batımında tava da getirir İstanbul...

Hayatı yaşamanın en kolay yanı İstanbul,

En zor yanı yine İstanbul.

Bunun adı; ne yardan ne serdendir...

Dönülmez akşamın ufkudur İstanbul...

Gün ardına döner,

Ama kimse bir adım geri dönmez İstanbul'dan...

Bir nimet şehirdir İstanbul,

Ya da Konstantin'den ganimet...

Her yanı bir başka güzel,

Her yanı bestelere değer...

Adım adım gezilesi İstanbul,

Ellimi geçeli yıllar oldu bitiremediğim İstanbul.

Daha dün gibi Yeni Cami...

Daha dün gibi Bebek...

Daha dün gibi Karacaahmet!

Dün Kahkahalar yükselirken evinizden...

Bendim geçen ey sevgili sandalla denizden, diyerekten...

Adalardan bir yar gelir bizlere...

Kalamış, oradan Çamlıca... Ver elini Sarıyer...

Ver elini dostum ver.

Bu aşk hiç bitmesin.

İstanbul gönül tahtından hiç inmesin...

Ne güzel şehirsin sen İstanbul,

İnşallah iki yakan bir araya gelmesin!

İstanbul benim için teftiş edilecek en güzel sınıftır. Öğrencileri felekten torpilli...