Benim cemaatim yok

Don Marquis'a göre "Eğer insanları, düşündüklerine inandırırsanız, sizi severler. Gerçekten düşündürürseniz, sizden nefret ederler." Serdar Turgut, Öteki Türkiye, Beyaz Türk kavramlarını hayatımıza getirdi. Yazılarıyla kendi okurunu bile bazen allak bullak ediyor ve ezber bozuyor. Şimdi de cemaati anlamaya çalıştığını söylüyor. Dini tercihlerini hiç sakınmadan deşifre eden Turgut, cemaatle olan saflarını sıklaştırdı, bakalım şimdi ne yapmaya çalışıyor? Hangisiyiz, düşündüklerine inanan mı yoksa düşünen mi?

Öteki Türkiye “ben” oldum. Şimdiki Öteki Türkiye'yi ise seküler görüşlü olan insanlar oluşturmaya başlıyor. Böyle bir gidişat var.

Değil. Bu olmalı ki denge olsun ama bu dengenin sağlanabilmesi için iki tarafta iyi niyet lazım. O iyi niyeti göremiyorum, ama iyi niyetin oluşması için uğraşıyorum.

Evet. Çünkü “ortak bir şey yapalım” diye bir çabam var.

Hiç umurumda değil! Kötü niyetli bir eleştiri çünkü. Cemaat hakkında yazı yazdığım için böyle bir söylem oluştu.

Bunu yaparak risk aldım. Çünkü çok geleneksel okur kitlem var. Bu işlerle çok alakadar olmuyorlar.

Tabii... Hem çok okur kazandırdı hem de kemiksi okur kitlemi şaşırttı.

Tabii. Bunu düşünmek zor değil ki…

Bu yazıları yazarken ne para, ne de çıkar gibi bir beklentim var.

Hayır, kimseyi dönüştürmeye çalışmıyorum. Ben de dönüşmüyorum.

Hayır. Öyle bir şey hissetmiyorum.

Olduğum gibi... Onlardan bunu bekliyordum zaten. Fethullah Hoca'nın yazdıkları samimiyse bu böyle olmalıydı. Bana özel davranmalarını beklemiyorum. Ortak çözümler üretebiliyoruz ve birbirimize karışmıyoruz.

Ülkenin gidişatı ile ilgili anlaştığımız çok şey var.

Kimse inancını içinde yaşamamaya başladı ben de kendimde ne olduğunu söyledim.

Herkes dindar olduğunu neden söyleme ihtiyacı hissediyor? Herkes ne ise onu söylesin. Kimse birbiriyle ilgilenmesin istiyorum.

Ben sadece Türkiye'nin geleceğinin buna bağlı olduğunu söylüyorum. Farklı hayat tarzlarının farklı ruh hallerinin bir arada yaşayabildiği bir toplum olmalı. CHP'li CHP gibi olmayacak artık. Katı, laik ve faşizan söylemlerden çıkacaklar ve sekülerleşecekler. Ben ateist olduğumu söylediğim zaman tepki almadım ki… İnandığımı söylediğim zaman tepki alıyorum.

Hayır. Samimi duygularımı bir tepki alacağımı düşünmeden paylaşıyorum.

Bu tür konularda yapmam. Riskli bir şey.

Batı'yı çok iyi takip ediyorum. Batı'daki marksistlerin artık bunu yaptığını görüyorum. İnanç meselesiyle eski ateist arkadaşlarımız yüzleşiyorlar. Demek ki zamanı geldi. Benim için de geldi.

Önceden geleneksel katı laik bakışım vardı. Cemaatlerin tehlike olduğunu düşünüyordum.

Çok büyük içsel dönüşümler değil. Daha rasyonel, soğuk ve iyimser bir bakışla okuyarak tehlike olmadığını anladım.

Ben o kavramları kullanmıyorum. Sadece entelektüel gelişimin bir evresi bu.

Biraz onlara bağlı. İnancı modern yaşamımızda daha uyumlu hale nasıl getirebiliriz? Bunun çözümü için uğraşıyorum. Siz bunu lüzumsuz görebilirsiniz. "Biz yapıyoruz" diyebilirsiniz ama bir de yapamayanlar var. Onlara da bir şans vermek lazım.

Böyle düşünen insanlar kültürel solcudur. Kültürel marksist. Sokağa çıkıp "işçi sınıfı haklı devrim olsun" demiyorum. Marksizimin araçlarını kullanarak düşünüp, yazıyorum. Çünkü ben eskiden iyi bir marksistim. Hala öyleyim ama kültürel olarak.

Hayır. O zaman felç olmuştum ve yataktan kalkamıyordum. Daha çok korkuyordum. Dönüşüm yaşıyorsunuz ama kalıcı olmuyor.

Evet.

Orada olanı reddetmenin çok ayıp olacağını düşündüm. Ateizim meselesinden çıkmamın teorik kısmını düşünerek, inanç meselesiyle de uğraşmamın işim olduğuna karar verdim. Yapabiliyor muyum? Bilmiyorum.

Üzerine çalıştığım bir şey çünkü.

Hayır.

Ateist olduğum zamanlarda bile gözümdeki perdeleri indirmedim. Benim duruşum hep tutarlıydı. O zaman içgüdüsel yapıyordum. Şimdi daha teori çerçevesinde yapıyorum. Üniversitede asistanlık dönemimde türban kavgası yaptığımdan YÖK tarafından atıldım. Şimdiki gibi değildim, marksisttim. Bugün geldiğim noktada aynı lafları söylüyorum fakat içgüdüsel söylemiyorum.

Kendimi çok ait hissediyorum.

Kendimle çok özdeşleştirdim. Eğer inançlı yaşayacak olsam onun hayatı gibi yaşamak isterdim. Türbedeki hikayeleri, duvardaki yazıları okudum. Türbeden çıkarken karşısında Uğur Mumcu Parkı'nı görünce benim eski Marksist geleneğimle inancım çakıştı.

Bu bana çok huzur verdi. Tasavvufla son derece alakadarım.

Huzurluyum. Kendi yaptığınız şeylere inanırsanız, ki ben inanıyorum, ailenizde sorun yoksa ve gece yattığınızda rahat uyuyabiliyorsanız tamamdır.

Sorgulanacak bir şey söylemiyorum. Çünkü ne olduğumu da, ne olmadığımı da söylüyorum. “Doğrusu bu” demiyorum. Birine çıkıp “ben senin kadar dindarım” desem bu sorgulanabilir tabiî ki…

Yarın ben oturup Kur'an hakkında esaslı bir yazı yazsam şaşırtıcı olmaz mı? Evet, bu tezatlar olsun istiyorum. Çünkü Türkiye bu tezatların ülkesi olmalı. Bunun görevim olduğunu da düşünüyorum. Hepimizin ortak paylaştığı kültürün olabileceği bir yol olduğunu ve bunu yapabileceğime inanıyorum. Temelini oluşturacak birikime de sahibim.

Herkes cemaati “öcü” derken ben cemaatle ilişki kurdum. Okullarına gittim, ortamlarını gördüm. Ben bunu bir aydın eylemciliği olarak görüyorum. Ön yargıların yıkılması gerekiyor. Bunu yapacak kişi de benim.

Fethullah Gülen'e gideceğim. Onunla en iyi mülakatı da benim yapacağımı düşünüyorum. O bunu biliyor. Meşruiyet sağlamaksa bunu bir tek ben yapabilirim.

"İnançlı olmak için dindar olmak gerekiyor mu?" Uzun zaman önce sormuştum hala cevap bekliyorum.

“Olabilir” demesini umuyorum ve gerekçesini anlatmasını bekliyorum. O zaman çok hayırlı olacak. Eğer 'olamaz' derse daha zor bir süreçten geçeceğiz.

Kesinlikle!

Duyduğum bir şey söyleyeyim; art niyet taşımadan yazdığımı ve bunun için beni okuduklarını söyleyenler var.

Benim aidiyetliğim yok.

Yok. Ama birçok gazetecinin cemaati vardır. Bir kısmı devletle uzlaşır, bazılarının arkadaşları vardır. Ben yalnızım. Asosyal de olduğum için sosyal bir çevrem de yok. Korunmasızım.

Bazen güçlendiriyor. Beni daha çok çalışmaya itiyor. Arada da korkutuyor.

Çok daha kolay. Ama olmadı. Birkaç girişimim oldu ama devam etmedim. Onların sizden bekledikleri topluluğun kurallarına uymanız.

Ben 'kural'a uymuyorum. Cemaatteki ilişkiler beni rahatsız ediyor. Arkadaşlık ilişkisi de deforme oluyor. Cemaatler de çıkar hedefleri üzerine anlaşmış bir grup.

Birbirini koruyup kollama. Beni koruyan çevrem yok. Kimse de "Var" diyemez çünkü ortadayım. Birine bir yazı yazarsınız, onu savunan bir çok yazar çıkar. Bende öyle bir durum yok.

Dinle ilgili hiçbir zaman mizah yapmadım. Duyarlılıklar olduğu için. Bazen tepkilerden de korktum. Korkmak güzel bir şey.

Evet korkularım var. Onları baskı altına almaya çalışırım. Ölümden, sakatlıktan ve bir yakınımı kaybetme korkusu var. Çocuğum olduktan sonra bu korku içimde daha da derinleşti. Kötü algılanmaktan da korkarım. Bir sosyal ortama girdiğim zaman o ortama uygun olmadığımı görmek korkutur beni.

Hayır.

İyi bir yazı yanlış anlaşılacaksa da yazılmalı. Yazının kendi içinde iyi olma kriterlerine bakarım. Cümleler güzel geliyorsa yazarım.

Beğenilmek isterim.

Kızarım. Ama belli etmem.

Kendi beğendiğim takdirde yazının iyi olacağını düşünürüm.

Sansürlenmiştir mutlaka. Yirmi yıldır yazıyorum.

Bazen yazıları sansürlemek gerekiyor. Yayın yönetmenliği yaptıktan sonra anladım. Değiştirmesini istemek yada çıkarmak normal bir durum.

Hayır onlardan pişmanlık duymuyorum. Çünkü haksız davalar da açılıyor.

Benim yazılarım fikir suçundan yargılanmadı. Hakaret olarak yargılandı. O yüzden bir şey diyemiyorum.

Gayet tabii. En sevdiğim yazarlar benim gibi yazarlardır. Dediğini korkmadan söyleyen ve rahatsız edebilen insanları seviyorum.

Evet. Baş yazıda iyi yazmak zordur. İyi yazar da fazla olduğunu düşünmüyorum. Çünkü sağ solu her iki tarafı da tatmin edecek, gazetenin hiçbir kitlesini ürkütmeyecek yazılar olması lazım. O da kimliksiz oluyor. O yüzden sevmiyorum.

Çok fark var. Bir kere burada daha çok çalışıyorum. Çünkü artık günde üç farklı yazı yazıyor gibiyim. O köşe içinde hem ciddi, hem popüler hem de mizah yazıyorum.

Gelirken “Acaba sırf mizah mı yapsam yoksa ciddi mi yazsam” diye düşünüyordum. İkisinden de kopamıyorum. Aynı gün hem ciddi hem mizah yazayım dedim. Bu defa beni çok yormaya başladı. Haftanın üç günü televizyon programı yapmaya başladım.

Mizahda yetkin olduğum kesindir. Kafam bir mizahçı gibi çalışıyor. Bazen kendi yazdığım cümlelere de gülüyorum. Akademik kariyerim de olduğu için ciddi yazı sevdiğim bir şey. Mesela; bugünki yazımı beğendim. "Son savaş ve Türkiye" Ben "referanduma hayır diyeceğim şundan dolayı" demek istemiyorum. O tavırları almak bana kolay geliyor. Farklı bir tavır olacaksa siyasi yazmak istiyorum.

Siyasi mizahı sevmiyorum. Sonuçta tavır almak gerekiyor. O da yerden yere vurmak oluyor. Türkiye'de öyle algılanıyor. Bende kişisel mizah yapmayı uygun görüyorum. Cinsellikle ilgili mizahtan da çıktım artık yazmıyorum. Artık aile ile ilgili mizah yazıyorum.

Daha zor. Çünkü cinsellikle ilgili insanları güldürmek çok kolay. Aile ile ilgili yapmak daha zor.

Hayır ama geldiğim noktada sıkıldım. Çünkü onu çok fazla yaptım artık başka şeyler yapmak istiyorum.

Hayır. Yazı yazarak mutlu oluyorum.

Bazen kendinizi tutmadığınız zaman işlere karışmaya başlıyorsunuz. O da ters olacağı için kendinizi baskı altında hissediyorsunuz. Hep kafanızda "ben olsaydım şöyle yapardım" düşüncesi var. Anlamsız, yaşlı adamlara özgü bir tavır bu. Fatih (Altaylı) benim arkadaşım olduğu için söylediklerimi dinlerler.

Hayır. Çünkü onlar da "Çok iyi biliyorsan kendi yayın yönetmeni dönemindeyken yapsaydın" diyebilirler.

Para. Daha fazla para alıyorsunuz. O zaman iyi oluyor tabi.

Yazarlığın saygınlığı bana yetiyor. Ben yayın yönetmenliğine de yazar saygınlığımla geldim. Sadece hayatınız kolaylaşıyor. Sekreteriniz oluyor. Şimdi özlüyorum.

Hiç bir avantajı yok. Zaten benim yayın yönetmenlerim hep arkadaşım oldu. Ertuğrul Özkök de arkadaşımdı. Ama onun avantajlarını gördüm. Bazı durumlarda beni koruyup kolladı. Dışarıdan 'atın' tepkisi geldiğinde beni korumuştur.

Korur. Ama artık ben o 'atılma' durumunu aştım. O zamanlar yeniydim ve çok uç şeyler yazıyordum. Uçuk şeyler yazmadığım müddetçe bu yazarı kimse 'atın' demez. Çünkü benim varlığım bu gazeteye bir şey katıyor. İnsanlar bu gazeteyle yakıştığımızı düşünüyorlar.

Yazamayacağım var. Vakit Gazetesi'nde ben olabilir miyim mesela? Onlar da beni istemezler herhalde. Ama beni Vakit'e çağırırlarsa giderim.

Mizah yazısı yazıyorsam, Cumhuriyet beni güldürüyorsa onun sınırlarını zorladığını bile görsem o yazıyı yazıyorum. O yüzden cezalar alıyorum.

Çok zorlandığım zaman karıma okutuyorum. Ben yazdıktan sonra beş altı defa okuyorum. Belanın nereden geleceğini artık hissediyorum.

Mizah kuralları ile ilgili yazılan bir yazı o kadar. Espri yapacaksınız bir şey yaşamanız gerekiyor. Hayali yapmak daha zor. Rana da bana malzeme veriyor. Ben de onu güzel bir dille anlatabildiğim sürece iyi oluyor.

Hayır. Bu konuda ne yapacağımı ve abartacağımı biliyor.

Evet. Zor olduğumu biliyorum zaten. Ama yaşlanıyoruz artık. Onun için eski streslerimizi azaltıp uzlaşmaya doğru gidiyoruz. Çok kavga ettiğimiz söylenemez. Onun da kocası olmak çok kolay bir şey değil.

Herkes kendi çocuğu ile ilgili kararı kendi verir. Okutmasınlar.

Benim durumum farklı. Bir okula çocuğumu almaya gidiyordum. O gün çok kötü bir yazı yazmıştım. Bazen yazdıklarım beni de utandırıyor. Kapıda bekleyen veliler benim yazımı okuyorlar. Her gün gördüğüm insanlar. Aynı sınıfa giden çocuklarımız var.

Okuyucuyu o kadar yakından görmek utandırıyor tabi.