Bir anıt dikilsin mezar yerine sayacaklar

Geçtiğimiz gün Beren Saat'in babasının yıllar önce Gençlerbirliği takımında oynadığı haberi vardı internet sitelerinde. Oyuncunun babası Hüseyin Avni Saat, 34 yıl önce takımın kalecisiymiş. Bir otomobil almak istiyormuş. Dönemin başkanı Hasan Şengel, ona yeni otomobili kendisi almak istemiş. Araba için hazırlanan senetle ilgili bir takım sıkıntılar çıkmış ve Şengel 4 gün hapis yatmış. Bu olayın ardından başkanlık koltuğunu da İlhan Cavcav'a bırakmış. Cavcav o günden beri kulübün başkanı.

Ben severim böyle haberleri. Kimin annesi, babası, dedesi zamanında neler yapmış, kimlerle bir araya gelmiş türündekileri. Yeni çıkan bir kitap da önce bu yönüyle dikkatimi çekti. Gazeteci Eylem Türk'ün kaleme aldığı Beklerken, 1975'te Yeşilköy'de denize düşen Bursa adlı uçağın ve orada hayatını kaybedenlerin öyküsü. Uçakta dönemin iş adamları, sosyetenin önde gelen isimleri var. Bu isimlerden biri Kamuran Aksu. Fatih Terim'in eşi Fulya Terim'in babası. Fulya Terim, babasını kaybettiğinde 15 yaşındaymış. Bir diğeri sanatçı Seyyal Taner'in kardeşi Serah Özşahin. Özşahin uçakta hostesmiş. Kabin ekibiyle birlikte 42 kişi o kazada hayatını kaybetmiş.

Önce bu ünlü isimlerle dikkatimi çeken kitabı okudukça kayıp meselesini bir kez daha anladım. Siyasi kayıplar ülkenin büyük yarası oldu her zaman. En son 103 yaşındaki Berfo annenin kederi izleyen herkesi derinden etkiledi. 31 yıldır kapısını kilitlememiş bir anne o. Oğlu çıkp gelirse gücenmesin diye... Yani en yakını, eşi, annesi, kardeşi, kamuoyunun kolayca yakıştırdığı ölümü konduramıyor sevdiğine; bir mezarı dahi olmadığı için. Uçak kazasında hayatını yitirenlerin ardında kalanlar için de durum aynı. Türk'le konuşan her bir yakın, uzun süre, sevdiklerinin yüzerek bir adaya çıktıklarını umut etmiş. Sonra da hafızasını kaybettikleri... Sokakta yürürken herkesin yüzüne dikkatle bakmışlar. Acıları hiç dinmemiş. Son yıllarda Facebook'ta grup da kurmuşlar. Amaçları enkazın araştırılması ve sevdiklerine kavuşmak. Çünkü 42 kişiden sadeci ikisinin ölüsünü vermiş deniz, diğerlerini kendine saklamış. 'Ölüsünü mezara koymak istiyor insan' diyorlar, öbür türlü rahat etmiyor gönül. Daha mütevazı talepleri de var; 'Bir anıt dikilsin, mezar yerine sayalım.' Umarım bu kitapla sesleri biraz daha duyulur. Tabi talepleri de… Ve dahi tüm kayıp ailelerinin talepleri de...