Bir güzel Anne Bir güzel Oğul

Annelerin ayaklarına cennet serildi. En sıcak kucak, en şefkatli yürek onlara verildi. Bu yüzden bize, sevginin ve tesellinin en güzelini, annelerimizin gözleri sunar. Ömrü oldukça gölgesinde korunduğumuz bir çınar gibidir onlar. Ne zaman bunalıp sığınmak istesek, annemizin kollarıdır özlediğimiz. Uzağımızda olsalar bile, varlıkları saklı bir teselli gibidir. Vefatlarıyla koyu bir kimsesizlik kaplar içimizi. Şefkatleri servet, yoklukları alev olur, kaybedince kıymetini daha çok anlayıp sahte sevgilere şahit olunca; “Ağlarsa anam ağlar, gerisi yalan ağlar.” deriz.

Kaç yaşına gelirsek gelelim, ne kadar güçlü mesleklere sahip olursak olalım, annelerimizin şefkatli okşayışlarına ihtiyaç duyarız. Fırtınalı zamanlarımızda bir onun sinesinde durulur yüreklerimiz. Kim bilir belki bu yüzden korku dolu düşlerimizden uyanırken “Anneciğim!” diye feryat ederiz.

Annemiz yaşıyorsa, şükrederek dizinin dibinde dertleşmeye can atarız. Uzaktaysa, telefondan gelen sesin, damarlarımıza işleyen sıcaklığına tutunuruz.. Eğer ölüm ayırdıysa kabri başında gözyaşlarıyla yıkanmış dualar sunarız. Kara toprağı okşar, hasret kaldığımız sevgisini umarız.. Ve gönderilmeyecek mektuplar kaleme alır, özlemle hayali hasbihaller yaşarız.

Biz de hasbihal niyetine, tanıdığımız bildiğimiz isimlerin kapısını çaldık. Hepsi de yetişkindi, iyi bir meslekleri vardı ve iyi konumdaydılar. Güçlü kendinden emin ses tonu ile açıyorlardı telefonlarını.. Fakat haber içeriğinin; "Anneye ithaf edilmiş mektup" olduğunu öğrenince, birden bir çocuk mahsunluğuna dönüştü sesleri... Ya annelerini ihmal etmiş olmanın mahcubiyeti, ya kırgınlıklarının utancı ya da çok küçük yaşlarda annesini yitirmiş olmanın öksüzlüğü yansıdı telefonun diğer ucundan.... Kimi 'söz' dedi, kapattı telefonu, başladı yazmaya, bir süre sonra 'sonunu getiremedim' diye affını istedi, kimi hiç başlayamadan yapamayacağını söyledi.

Çevre ve Orman Bakanı Osman Pepe de onlardan biriydi. Ankara'nın telaşı arasında, kırmadı bizi sayın bakan, kapandı makamına başladı yazmaya... Yazdı, yazdı ne de olsa, 'çevre ve orman sevgisi anne kucağında başlar'dı. Osman Pepe, makamında ana sevgisiyle soluklanırken, makamından süzülenler ise şu satırlardı:

Sözün bittiği yer vardır ya anneciğim, kelimelerin sustuğu, sözcüklerin tükendiği anlar. Şimdi ne kalemim yazabiliyor, ne gözlerim izin veriyor bu satırları sana yazmaya…Bir tek “canım anam” diyerek çocukluk günlerimde olduğu gibi sarılmak geliyor içimden…

Bu satırları, devletime ve milletime hizmet için görevlendirildiğim bakanlık makamından yazıyorum. Hani hep derdin ya anneciğim, “Okuyun, devlete millete faydalı adam olun” diye. Evet, okuduk, okuttun, çalıştık ve bugün devletimiz ve milletimiz için çalışıyoruz.

Şimdi o yokluk günlerinde bize ısıttığın sıcak çay'ın, sobada kuruttuğun ekmeğin ve çocukluk günlerimin güzel hatıraları geliyor gözlerimin önüne. Belki yokluk vardı, belki imkanlar yoktu ama ana yuvasının sıcaklığı yetiyordu bize. Hava soğuk, sokaklar soğuktu, lakin kolların sıcak, sözlerin sıcaktı anneciğim. Babasızdık, ama boynumuzu hiç eğdirmedin…

Hatırlar mısın okul yıllarımı…Bir yandan gece gündüz demeden çalıştığımız, bir yandan okul çıkışlarında harçlığımızı kazanmak için verdiğimiz mücadele dolu o yılları. Simit ve çay'ın vazgeçilmezimiz olduğunu. O yıllar! Geriye baktığımda nasılda derin izler bırakmış. Trabzon'da sabah, Akçaabat'ta gün dönümü…Her sokağına hatıra gömdüğüm Akçaabat, Trabzon…

Canım annem! Hani sormuştun ya, “Nasılsın oğlum” diye. Bende “İyiyim anne” demiştim sana o gün…O gün, gençlik yıllarımın en hızlı yaşandığı, hayat kavgasının alın yazgıma dönüştüğü gündü. İyiydim anne, gerçekten iyiydim o gün. Çok çalışacaktım, başarılı olacaktım, okulu bitirecektim ve kendi işimi kuracaktım.

İnşaatlarda çalıştığım o gün var ya, iyiydim anne, alın terimle kazanıyordum. Akşam olduğunda cebime koyduğum yevmiyeyi aldığımda hep seni düşünürdüm. Bu parayla hangi eksiğini alsam, diye, ne alsam da mutlu ederim seni diye… İşte o gün, alamadığım bir hediyeye çok içerlemiştim. İyiydim aslında o gün, ama yüreğim buruktu anne…

Yaşadığımız bunca sıkıntılara rağmen bize hiç umutsuzluk vermedin, yüzünden tebessümü, kalbinden sevgini eksik etmedin. Sevgi ile yetiştirdin, sevgi dolu yaşattın anne. Hem annemizdin, hem de babamız. Şimdi insan daha iyi anlıyor bazı şeyleri. İstanbul'da sizden ayrı kaldığım yıllarda da en çok bu sevgiyi özlemiştim anne.

Sevgini vererek, sevmeyi öğrettin, hizmet ederek hizmet etmeyi…Vatanı sevdik, bayrağı sevdik, insanı sevdik…Hizmet etmenin ne büyük mutluluk duygusu olduğunu taddık. Vatana ve millete hizmet için göreve talip olduk. Bugün her sabah yeni bir güne uyandığımda yeni bir aşk, yeni bir hizmet duygusuyla doluyor içim. Ve ben sevebilmeyi öğrettiğin için sana her sabah dua ediyorum anne… Babamı da rahmetle anıyorum…

Sözlerime son verirken Anneciğim, ellerinden öpüyor, sıcak kollarına sığınarak duanı bekliyorum yine…

Oğlun Osman”

Büyük sanat ve fikir adamı Necip Fazıl Kısakürek,'in şairliğinin, annesinin yürekten istediği bir temenni olduğunu biliyor muydunuz? Üstadın, hakikat arayışını, büyük sancılarını, beyin zonklamalarını şiirinden izliyor olmamızın ardında engin ufuklu bir anne var. Şair, savruluşlarını şiirle ifade edişinin bahanesini şu hatırasıyla açıklıyor:

“Bahanesi tuhaftır, Annem hastanedeydi. Ziyaretine gitmiştim… Beyaz yatak örtüsünde, siyah kaplı, küçük ve eski bir defter… Bitişikte yatan veremli genç kızın şiirleri varmış defterde... Haberi veren annem, bir an gözlerimin içini tarayıp: “Senin dedi; şair olmanı ne kadar isterdim!” Annemin dileği bana, içimde besleyip de on iki yaşıma kadar farkına varamadığım bir şey gibi göründü.”

Şairin annesi Mediha Hanımın bu temennisi olmasaydı, belki Sakarya Şiiri, Zindandan Mehmet'e Mektup, İstanbul, Kaldırımlar ve daha nice şiirleri yazılmayacaktı.. Belki, annesine ithaf edilmiş “Anneciğim” şiiri hiç olmayacaktı.

Şair Nazım Hikmet 1940'lı yıllarda hapishaneden annesi Celile Hanıma birçok mektup yazdı. Bu mektuplarda görülen o ki; Nazım, zorlu mahpus yıllarında ümitsizlik içinde kendisi için bir çocuk gibi çaresiz ama annesi için bir yetişkin olarak kaygılı.. Bu öylesi bir kaygı ki; kendi ölümüne ikna edebilmenin sancısıyla kıvranıyor. Çocuk yüreği annesinin şefkatini dilerken büyük yüreği annesinin üzülmesine tahammülsüz..

“Ah, anacığım gelecek bayramını evinde yaparsın inşallah' diyorsun. Hiç sanmıyorum. Çünkü, bir kere, daha bayramlarca buralarda kalacağımı biliyorum. Sonra, evim barkım mı var ki, çalacak kapım mı var ki. Günün birinde, belki beş on yıl sonra, sakat ve göçmüş buradan çıksam bile meskenim bekár odaları olacak. Ne diye bunları sana yazıyorum? Alışasın diye, hayale kapılmayasın diye. Beni, bir kere ölmüş farzetsen, bunu kabul etsen, acısına bir kere katlanmış olursun ve her acı gibi bu da geçer, sonra alışırsın. Acılara ancak hapiste alışılmıyor, hapiste insan hiçbir şeyi unutamıyor, halbuki dışarıda ki insanlar için unutulmayacak, alışılmayacak acı yoktur.

Bütün bunları sana, hakikati olduğu gibi görmen, hayallere kapılıp boşu boşuna üzülmemen için yazıyorum. Farzet ki, ben öldüm. Beni bir ölüyü düşünür gibi düşün, daha rahat edersin, daha az üzülürsün. Senin daha az üzüldüğünü bilmek de benim için bir bahtiyarlık olur.

İşte böyle anacığım. Ellerinden öperim”