Biraz daha cesaret!

Bir sürü şeyden korkuyoruz. Sözgelimi ölüm korkusu, işsiz kalma korkusu, sevdiklerimizi kaybetme korkusu. Bunlar belki çok büyük korkular. Benimkisi daha sıradan şeyler. Neler mi? Örümcek korkusu, birilerinin karşısında topluluğa karşı konuşma korkusu, başarısızlık korkusu ya da derslerimde kötü not alma korkusu. Kardeş olmamıza rağmen Ayşe'nin korkusu ise benimkinden çok daha başka şeyler. Karanlıkta uyumaktan korkuyor mesela, uçağa binmekten de tırsıyor. Deniz korkusu da var, lunaparkta sallanan o koca gemilere binme korkusu da. Hatta korkularından korkmak konusunda benden çok daha kötü durumda olduğunu söyleyebilirim. Düşünün işte, asansöre yalnız bilmekten bile korkuyor. Bütün bunlara bazen çok gülüyorum ama oldum olası şeylerden korkmak doğal bir şey sanırım.

Büyüklerin ise bütün bu korkularımız karşısında bize söylediği tek nasihat cümlesi var: “Ha gayret, biraz daha cesaret!” Bu sözü büyüklerden ne kadar sık duyuyoruz öyle değil mi? Sanki her şey çok kolaymış gibi…

Bütün bunlara rağmen birbirimizi korkutmaktan da hoşlanıyoruz. Bir yere saklanıp arkadaşımızın karşısına aniden çıkıp 'Bööö' diye bağırmak ya da arkasından sessizce yaklaşıp korkutmak nedense zevk veriyor çoğu kez. Ben en çok kardeşim Ayşe'yi korkutmayı seviyorum. Bazen deli taklidi yapıyorum ya da yatağımın çarşafını alıp hayalet gibi ortalarda gezinip duruyorum. 'Abi yapma, valla çok korkuyorum' dedikçe dahada üzerine gidiyorum. Ama galiba yanlış yapıyorum. Buna rağmen yine de onu korkutmak hoşuma gidiyor. Hatta işi zaman zaman abartıp, onun korkularından faydalanarak bir sürü işimi yaptırdığımı söylemeliyim. Çünkü korkan bir insana istediğinizi yaptırmaktan daha kolay bir şey yoktur.

Hatta az önce yatağına plastik bir hamamböceği koydum diye neredeyse ödü patlıyordu.

“Amma ödleksin be Ayşecik!”

“Hamamböceğinden korktuğumu bile bile bunu yapman bence haksızlık!” diye bağırıyor Ayşe. “Ben senin yatağına örümcek koysaydım eminim ki sende kaçacak delik arardın!”

“Hiç de bile, ben erkeğim, bir örümcekten mi korkacağım?”

“Ya demek korkmuyorsun, o zaman izin ver de ayağının dibindeki örümcek pijamandan yukarıya tırmansın Sinan bey!”

“Neee, örümcek mi? Nerde? Hani? İmdaaat!”

Benim korku ve telaş içerisinde yatağımın üzerine zıplamama Ayşe gülmekten kırılıyor.

“Ne oldu beyefendi, demek ki korkmak için erkek ya da kız olmak gerekmiyormuş.”

Ayşe'nin bu sözü üzerine yüzüm kızarıyor doğrusu.

“Tamam haklısın Ayşecik. Herkesin cesur olduğu ya da korktuğu şeyler farklı farklı. Ama bence küçük korkularımız hayatımızı çekilmez kılıyor. Bundan sonra şey yapalım mı?”

“Ne yapalım?”

“Birbirimizin korkularıyla dalga geçmeyelim ve cesaretle üzerine gidelim. Bence korku bizden daha korkaktır.”

“Bence de” diye cevap veriyor Ayşe. “Artık korku bizden korksun.” Birbirimize gülümsüyoruz. Bu sırada Ayşe'nin yatağının üzerinde gezinen küçük bir böcek fark ediyorum.

“Ayşe yatağında bir böcek var, gerçekten.”

“Abi beni korkutamazsın boşuna uğraşma.” diyor Ayşe gülerek.

Böceği elime alıp Ayşe'ye gösteriyorum. Ayşe birden irkiliyor ama birbirimize verdiğimiz sözden dolayı en azından odadan dışarıya kaçmıyor. Böceği pencereye doğru biraz da korkarak götürürken birbirimize gülümsüyoruz. Sanırım korkuyu bu kez alt edeceğiz.

Bir maratonda yarışmacı olduğunu varsayalım. Yarışma büyük bir çekişmeyle devam ediyor. Koşmaktan dolayı soluk soluğa kaldınız. Yarışın bitiş çizgisi artık çok yakında. Son bir gayretle ikinci sporcuyu sollayıp geçiyorsun.

Bu durumda kaçıncı olursun?

Oyun oynamayı kim sevmez! Oyunlar hem eğlendirir hem de fiziksel yetenekleri ve zekayı geliştirir. Bu yüzden insanlar yüzyıllardır sayısız oyun yaratarak keyifli vakit geçirmiştir. Kültürel farklılıklar oyunlarda da kendini gösterir. Türkiye'de oynanan geleneksel çocuk oyunları çoğunlukla türkülü, tekerlemeli, bilmeceli ve danslıdır. Aç kapıyı bezirganbaşı, yağ satarım bal satarım, köşe kapmaca, seksek, yakan top, çelikçomak, uzun eşek ve istop en sevilen oyunlar arasında yer alır.

Japonya'da ise 'büyük fener oyunu' çocukların en sevdiği oyunlardan biri ve büyük fener adını taşıyor. Bu şaşırtmacalı oyunda oyuncular, çember oluşturacak şekilde yere oturur. Oyun, bir oyuncunun ellerini birbirine yaklaştırarak “Büyük fener” demesiyle başlar. Yanındaki oyuncu ellerini açarak “Küçük fener” der ve oyun bu şekilde devam eder. Hızlı oynandığında eğlenceli hale gelen oyunda sırayı bozan oyundan çıkarılır.

İngiltere'de ise 'zıplamak serbest' adlı oyun İngiliz çocuklar arasında çok popüler. Üç ya da dörderli gruplara ayrılan çocukların her biri bir numara alır. Her takımın bir numaralı oyuncusu başlama çizgisine gelir ve iki ayağını birbirine bitiştirerek en uzak mesafeye sıçrar. Daha sonra iki numaralı oyuncu bir numaralı oyuncunun bıraktığı ayak izlerini başlangıç noktası alarak aynı şekilde sıçrar. Gruptaki herkes bir kere sıçradıktan sonra ayak izlerini başlangıç noktasından en uzağa taşıyan grup oyunu kazanır.

'Küçük büyük herkese çocuk olmanın değerini ve hep çocuk kalabilmenin sırrını anlatan Akbank Çocuk Tiyatrosu bu senede oyunlarını özel olarak tasarlanan "sahne vagonda" sahnelendi' .

Gişe Tel: (0 212) 252 35 00 - 01

Ücret: 6tl - Öğrenci 3tl

7 > 14 > 21 Kasım Cumartesi Saat: 11:30

'Hepimiizn yüreğinde parlatılmayı bekleyen bir inci vardır'.

Müzikli danslı çocuk oyunu

Yer: Yunus Emre Kültür Merkezi

Gişe Tel: 0212 661 38 94-95

Ücret: 4 TL

07 Kasım 2009, Cumartesi; Saat: 11:00

08 Kasım 2009, Pazar; Saat: 11:00

21 Kasım 2009, Cumartesi; Saat: 11:00

22 Kasım 2009, Pazar; Saat: 11:00

Yıldızlarla Uyumak (Roman)

Mehmet Nuri Yardım

Yayın evi: Nar çocuk

'Ailesiyle sevgi ve saygıya dayalı bir ilişki kuran, arkadaşlarından hiçbir zaman kopmayan, kitap ve edebiyat aşkını yüreğinde hep taşıyan Kerem'in bu ilginç hikâyesini çok seveceksiniz. Yıldızlarla Uyumak veya idealist bir çocuğun zafer koşusu...'

Perşemleri severim

Hacer kılcıoğlu

Yayın evi: Günışığı kitaplığı

'Ergenliğin eşiğinde bir çocuğun çevresiyle ilişkilerini, kendini gözlemleyişini, endişelerini ve çözüm çabalarını onun dilinden anlatan kitap, sorunlarla yüzleşmenin, iletişimin ipuçlarıyla dolu.'