Birbirine yaslanarak yaşayan iki koca adam

Bir hikayeyi sayfalarda değil de beyazperdede anlatmaya karar verdiyseniz sinemaya uygun karakterler çizersiniz. Hikayeyi bir kitapta anlatmaya göre çok daha fazla enstrüman da girer işin içine; müzik, renkler, mekanlar, şehirler… Yine de sayfalarda anlatmak tüm bunlardan vazgeçmek ama bir şeyi elden bırakmamaktır; bir duyguyu, bir hissi, bir tespiti tepeden tırnağa tasvir etmeyi. Sinemada da oluyor mu oluyor. Ve fakat kitapta olunca kişinin yaşadığı onca hayat tecrübesine ekleniyor o an yaşanan. Duygunun etkisi, izi, hatırlattırdıkları, bundan sonraya bırakacakları her şeyi anlatan bir mecra bu. Üstelik farklı metotları var. Tüm romanı bir kişiyle konuşur gibi yazabiliyor yazar, kendiyle konuşur gibi ya da. Ya da tutup bir mektup yazar gibi. Barış Bıçakçı'nın Bizim Büyük Çaresizliğimiz'de yaptığı gibi.

Önce filmini seyrettim. Filmi o kadar edebiydi ki kitabını merak ettim bu defa. Kitabı elbette her zaman olduğu gibi daha çok iz bıraktı. Gerçi Ender'i, Çetin'i, Nihal'i, Seyfi Teoman'ın gözünden okumamak artık imkansızdı. Onun kurduğu mutfakta, ya da onun hayal ettiği Ender'in çalışma odasında. Hikayeyi beğendim. Romanını da filmini de. Orta yaşını da geçmiş iki koca adamımız var; Ender ve Çetin. Birlikte olmanın hazzını ilk günkü gibi yaşıyorlar. Birbirine yaslanarak yaşayan iki adam. Aralarına bir de arkadaşları Fikret'in kardeşi Nihal ekleniyor. Genç bir kadın. Aşık oluyor her ikisi de.

Filmde, Ender ve Çetin'in birlikte olmalarına bunca methiye düzmelerini biraz tuhaf bulmuştum. Bir arkadaşa o yaşta aşkla bağlanmaya özenmiş ama yine de yabancı kalmıştım. Kendi hikayeme dönmüştüm. Arkadaşlarla hele ki genç yaşlarda, öğrencilik çağında mesela bir hayat kurmak, özgürlüğü ele almak müthişti elbette.

Her şey güzeldi de yaş ilerledikçe karşı cins varlığını artırmıştı zamanla. Ya da hayat telaşesi. Para kazanma derdi… Pek çok şey kazanılırken daha değerli bir dolu şey de kayıp gidiyor işte. Filmde, o koca koca adamların coşkusu, sevinci, bıraktığı 'özenme ve özleme' hissine rağmen biraz garip gelmişti. Ama kitabı okuyunca iş değişti. Çünkü burada olaylar o an yaşandığı gibi anlatılmıyor. Bu roman Ender'in Çetin'e yazdığı uzunca bir mektup. Ve her mektup gibi bu da yaşanandan çok daha fazla duyguyu verme yetkisine sahip. Sadece duygu da değil. Ender'in hayatın kenarında duruşunu, karışmayışını da veriyor. Bu halin hem becerememekten hem de becermek istememekten olduğunu anlıyoruz. Biraz üstten bakıyor. Çokça da hak veriyoruz.

Ender ve Çetin'le tanışınca, hem hayatın kenarının ne çok cezbedici yanı olduğunu düşündüm hem de arada bir mektup yazmayı ihmal etmemek gerektiğini.