Bitmeyen büyük şarkı

Tren olabildiğince hızlı gidiyordu. Dışarıdan trene bakılacak olsa hiç şüphesiz gürültünün coşkusu duyulurdu. Sarı buğday başaklarıyla çevrili ovanın ortasından gökyüzüne siyah dumanlar hohlayarak ilerliyordu. Kuşlar kendilerine doğru yükselen dumanlara alışana dek biraz sendelemiyor değillerdi hani! Kanatları bir süre olduğu yerde hareketsiz kalıyor ya da ani bir dönüşle siyah dumanlardan uzaklara kayıyorlardı.

Trenin penceresinden dışarıyı izleyen iki çocuk vardı. Trene dışarıdan bakacak olsanız kısa da olsa onları görebilirdiniz. Ellerinde birer çiçek tuttuklarını fark edemezdiniz ama.

Ovayı ve kuşları kuşanmıştı yüzleri. Önlerindeki resim durmadan değişiyordu. Kocaman bir ağaç çıkıyordu ovanın ortasında. Tek başına. Çocuklar daha gözlerini bile kırpmadan resim değişiyor, ekin biçen insanlar yerleşiyordu ovaya. Kıvrılarak akıp giden bir ırmağı ve güneşin ırmak üzerinde oynaşan ışıklarına dalıyorlardı bir süre. Balıkların küçük çırpınışları izlenebiliyordu biraz dikkat edilirse.

Tren biraz yavaşlasa, çocuklar onlarca böcek sesi duyuyordu. Kuş sesleri eşlik ediyordu her birine. Kompartıman seyyar bir tabiata dönüşüyordu. Tam bu sırada gözlerini yumuyorlar ve bu güne dek düşünmediği şeyleri düşünüyorlardı. Hayır, kendileri isteyerek düşünmüyordu bunları; sanki bir yerlerden rüzgârla sürüklenip geliyor ve günün muhteşem ağırlığı içlerine doluyordu.

Rüzgâr bir an şöyle sesleniyor geldi onlara: “Beni anınız ki, ben de sizi anayım.”

Bunun yüce kitaptan bir ayet olduğunu fısıldıyordu hemen sonra da.

Bir kırlangıç gökte yıkanır gibi uçarken, “Allah'ı çok zikrediniz ki, kurtulabilesiniz” diyordu.

Kırlangıç henüz söylediklerini bitirmeden buğday başakları dile geliyordu: “hiç şüphesiz, Allah'ı zikir en büyük iştir.”

Ardından hepsi Allah'ı hep bir ağızdan övmeye ve zikretmeye başlıyorlardı. Rüzgâr aynı koroya katılıyor, ırmak ve balıklar dahi dalga dalga yayılan bu sese eşlik ediyordu.

İki çocuk tabiatın büyük şarkısını duydular işte o an. Her şey ama her şey, yeri ve göğü yaratanı tespih ediyordu. Yalnız canlılar değil, cansızlar da... Dağlar, taşlar, ağaçlar, ırmak, gökyüzü, bulut, evler, ekin biçerken kullanılan tırpanlar,... Yağan yağmur Onu anıyordu damlalarını dünyanın yüzüne savunurken. Onlar andıkça, Allah'ta söz verdiği gibi onları anıyor ve dört mevsim koruyordu onları.

Bir ara trenin rayların üzerinde su gibi akıp giderken çıkardığı sese kulak verdi çocuklar. Bir ritim halinde, dışarıdaki koroya eşlik ediyordu trende.

Birazdan güneş dağların ardında kaybolacak ve yerini ay ve yıldızlara süsleyecekti. Onun adını anan ve şükreden hiç azalmayacaktı evrenden. Her şey Onun içindi. Gerçek buydu.

İleriden, koyunları önüne katmış bir çoban ağır ağır köye iniyordu.

Tren bir tünele girmişti.”

“İşte bu kadar” dedi annem, okumuş olduğu kitabı kapatırken. “Şimdi ikinizde uyuyun bakalım.”

Oysa ki… Okunan hikâyenin yumuşaklığından dolayı Ayşe ve Sinan zaten çoktan dalmıştı uykuya.

13 yaşındaki Nico Marquardt isimli çocuk, NASA'nın hatasını düzeltti. Lise öğrencisi, Nico Marquardt, Potsdam kentindeki astrofizik enstitüsünün teleskop gözlemlerinden yararlanarak, "Aphosis" adı verilen göktaşının dünyaya çarpma ihtimalinin 450'de 1 olduğunu hesapladı. Bu çarpışmaya 450 binde 1 ihtimal vermiş olan ABD Ulusal Havacılık ve Uzay Dairesi'nin (NASA) yetkilileri de, genç dahinin haklı olduğunu bildirdi.

Senaryo gerçekleşirse, çarpmanın etkisiyle meydana gelecek dev dalgalar kıyıları silip süpürecek, ayrıca atmosfere dağılan büyük miktardaki toz zerrecikleri de güneş ışınlarının bir kısmının yeryüzüne ulaşmasını bir süre engelleyecek. Nico'nun, NASA'nın hesap hatasını, bir yarışma kapsamında yaptığı 'Ölümcül Aphosis Asteroidi' adlı çalışması sırasında bulduğu belirtildi. 'Aphosis', yörüngesinde değişiklik olmazsa 13 Nisan 2029'da dünyanın yakınlarından geçecek. Nico bu başarısını özverili çalışmaya borçlu olduğunu söylüyor.

Ali Baba'nın çiftliğini hepiniz bilirsiniz hatta bir şarkısı bile vardır. Bu haftaki sorumuz bu çiftlikten işte. Ali Baba'nın bu çiftlikte 30 ineği, 25 öküzü, 58 koyunu, 75 tane keçisi, 20 tane de atı varmış. Atlara inek dersek, Ali Baba'nın çiftliğinde kaç atı kalır?

"Güzel bir denizkızı yakışıklı bir prens, ışıl ışıl bir saray, sevimli bir yengeç unutkan bir balık, bilgili bir martı, kötü bir cadı, bilgili bir kral ve büyük bir aşk...

Işığın, Kostümün, Dekorun, Müziğin ve Koreografinin ustaca kullanıldığı oyunun konusu Babalarının krallığı tehlikeye girmesi üzerine Prenses ve kız kardeşlerinin birlik olup sorunları çözmesini anlatıyor.

İşte size gül kokulu bir kitap daha! Kitabımız öyle çok kalın bir kitap değil. Ama içi öyle kıymetli şeylerle dolu ki, okudukça bize hak verecek ve "Bu kitap benim için tam bir hazine imiş!" diyeceksiniz.

Pek çoğu gerçek hayattan alınmış hikayelerle, çocukların gönül dünyalarında güzel ahlak özellikleriyle tanışmasına imkan verecek, hikâyelerin kahramanlarıyla özdeşleşen çocuklarda sağlam bir karakterin de oluşmasına yardımcı olacak bir kitap.