Bu karganın şiirleri unutulmaz

Müezzinler kötü sesli olur mu? İlginçtir; ama olur, hem de aynı benim babam gibi olur. Babam bir müezzin ve her gün cami de ezan okur; ama inanın bana sesi en az; ama en az karga sesi kadar kötüdür. Sevgili babam her ne kadar bu durumu kabul etmese de bizim gibi diğerleri de zamanla bu duruma alıştı. Ama geriye değişmeyen tek şey kaldı, o da lakabımız 'karga'… Anlayacağınız bu karga lakabı yıllardan beri mahallede aldı başını gitti. Bu duruma babam çok kızsa da ben çoktan alıştım. Her sabah işe giderken her karga diyene dönüp selam bile verir oldum.

Bizim buralarda camilerde gaz lambası kullanılır. Ali Usta ve ben de her gün bu gaz lambalarının bakımını yapar bozulanları tamir ederdik. Bu arada işimizin erken biterse ne ala. Fırsattan istifade ben hemen ders almaya kaçardım. Ustam anlardı okula gittiğimi, ailemin pek gönlü olmasa da o bir şey demez, hatta zaman zaman erken bile salıverirdi. Kolumun altında şiir defterimde koşa koşa giderdim derse. Okulda aldığım derslerde o kadar çok şair ve şiir okuyorduk ki her gün eve gelir gelmez defterimi açıp tıpkı onlar gibi ruha dokunan bir sürü şiir yazmaya çalışırdım. Hatta bazen yazdıklarıma ben bile hayran kalırdım. Uzunca bir süre gizlediğim bu defterimi ilk ustama gösterdim. Ali Usta çok duygulandı, ama hiç belli etmeden: 'Aferin karga, hadi bakalım işini bitir okuluna' dedi. Onun beğenmesine o kadar çok sevindim ki okulda hocalarıma, arkadaşlarıma, herkese okudum ve aynı tepkiyi onlardan da aldım.

Ustam, bir gün defterimle beraber beni çarşıya götürdü. Burada Zâtî isimli çok büyük bir şair varmış. Şiir yazanlar şiirlerini ona getirip okurlar, büyük ustanın beğenip beğenmediğini öğrenmek isterlermiş. Biz gittiğimizde de Zâtî'nin başı çok kalabalıktı. Aynı zamanda falcılık da yapan bu şairin başında onlarca insan ona bir şeyler soruyordu. O gün görüşemedik Zâtî'yle. Birkaç gün sonra ben tek gittim dükkanına, bu sefer o kadar da kalabalık değildi. Kolumun altına tutuşturduğum defterle bir kenarda beklerken Zâtî beni fark etti:

'Gel bakalım delikanlı, bana şiir mi getirdin?' dedi.

Yaklaştım, defterimi uzattım. Gülümseyerek elimdeki defteri alan büyük şair karşısında elim, ayağım, çenem, her yerim titriyordu. Zâtî defteri açtı, sayfaları yavaş yavaş çevirdi, baktıkça bana bakışları değişiyor, hatta gitgide sinirleniyor gibiydi. Sonra defteri kapatıp:

' Al bakalım çocuk, bu şiirleri sen yazmış olamazsın, kimden aldın bunları?' dedi. O an ne diyeceğimi bilemedim. Beni hırsız sanmasına o kadar üzüldüm, o kadar üzüldüm ki konuşsam belki de gözyaşlarına boğulur, bir daha da kimse beni durduramaz sandım. Defterimi hızlıca aldım, ama konuşmayı da başardım:

'Bunların hepsini sadece ben yazdım.' dedim ve hemen oradan uzaklaştım.

Zâtî ile tekrar karşılaşmamız uzun sürmedi. Okulda ve şair çevresinde artık şiirlerim herkes tarafından takdir görüyordu. Hocalarım pek çok şiiri bana yorumlatıyor, farklı söyleyişlerime hayran kalıyorlardı. Zamanla hocalarımın da hocalarıyla 'Bu çocuk büyük şair olacak' diye tanıştırılır oldum. Dönemimizin en büyük makamına saraya davet edildiğim günü asla unutamam. Bir sanatçı için sanatının saray tarafından desteklenmesi gerçekten çok büyük bir makam. Zâtî ile işte bundan sonra karşılaştım ve öğrendim ki kendisinin yazdığı kimi şiirlerde benim mısralarımla karşılaşılıyormuş. Ne garip ki onun gibi büyük bir şairin sözlerini kullanmaktan da gurur duyuyorum diyormuş. Zâtî'ye kızgın olsam da onun bile benim şiirlerimi kullanıp gururlanması hoşuma gitti. Şimdi hayatımda pek çok şey değişti 'Sultanüş Şuara' yani şairlerin sultanı seçildim; sanatım sultanları kendine hayran bırakıyor, şiirlerim dilden dile dolaşıyordu; ama hala ve hala karga sesli müezzinin oğlu 'kargazade' olarak tanınıyordum. Sanırım babama olan sevgimden dolayı ben yine bundan hiç rahatsız olmuyorum ve kargaları seviyorum…

1526 yılında Bursa'da doğan Bâki'nin asıl ismi Mahmud Abdülbâki'dir. Aslında fakir bir ailenin çocuğu idi, babası müezzinlik yapıyordu. Çocukluğunda saraç çıraklığı yapmıştır. Eğitime, ilme olan büyük tutkusu fark edilmeye başlanınca ailesi medreseye devam etmesine izin vermiştir, zira başlarda medreseye kaçak, ailesinden gizli gitmekteydi. Gayretleri ile iyi bir eğitim görmüş, dönemin ünlü müderrislerinden ders almıştır. Eğitimi boyunca şiire olan ilgisi giderek artmış ve güçlü kaleminin ünü de yavaşça yayılmaya başlamıştır. Eğitimini tamamladıktan sonra çeşitli medreselerde müderrislik yapmıştır. Kanuni Sultan Süleyman tarafından İstanbul'a getirtilen şair hayatı boyunca çeşitli dönemlerde devlet hizmetinde bulundu, kadılık, kazaskerlik gibi makamlarda görev yaptı. Yaşlılığında Şeyhülislam olmak isteyen Baki bu makama getirilmemiş ve buna çok üzülmüştür. 1600 yılında, İstanbul'da vefat etti. Bâki Saray'a hep bir yakınlığı olmuştur. Özellikle Kanunî Sultan Süleyman ile yakın ilişkileri olmuş, padişah sık sık kendisine iltifat etmiştir. Daha sonra 2. Selim ve 3. Murat zamanlarında da hem saraydan hem halktan büyük bir itibar ve ilgi görmüştür. Vefatından önce bu kadar ilgi ve alâka gören sanatçı sayısı azdır, o ise vefat etmeden 'Sultanüş'şuâra' yani 'Şairlerin Sultanı' diye anılmaya başlamıştır.