Bürokrasiye takılan hayatlar

İş kadını Saime Öztel'in hayatı 22 yaşındaki oğlu Sinan'ın beyin felci geçirmesiyle alt üst oldu. Öztel, 1.5 yıl önce bitkisel hayatta olan oğlu ve diğer hastalar için hasta bakım merkezi kurmak istedi. Üsküdar'da kiraladığı bir binayı hasta bakım merkezi olarak düzenledi. Hollanda'dan doktor ve hemşire ve sağlık cihazları getirdi. İsmini de Sinan Yaşam Bakım Merkezi koydu. Sıra ruhsat almaya gelince Öztel 56 yaşının altındaki hastalar için bakım merkezi açılamayacağını öğrendi. Öztel'in bürokrasiyle mücadelesi işte böyle başladı. Kiraladığı binayı kız yurdu olarak düzenlemek zorunda kalan Öztel, mücadelesine devam ediyor.

İstanbul İl Sağlık Müdürlüğüne başvuran Öztel, burada kendisine 'Sen aç, biz sana ruhsatı veririz' denmesi üzerine Üsküdar'da bina kiralamış. Hasta bakım merkezinin dünyada tek örneği olan Hollanda'dan cihazlar, doktor ve hemşire getiren Özel, ruhsat için tüm izinleri de alır. İstanbul İl Sağlık Müdürlüğü'nün kapısına ruhsat almak için gittiğinde ise "Oğlunuz kaç yaşında" sorusuyla karşılaşır. 56 yaşın altındakiler için bakım merkezi ruhsatı verilmediğini öğrenen Öztel Sağlık Bakanlığı'na, İstanbul İl Sosyal Hizmetlere, Büyük Şehir Belediyesi'ne, Kaymakamlıklara, hastanelere, hekimlere yani her yere başvurur ancak aynı cevabı alır. Bitkisel hayatta olanların bakımının çok zor olduğunu söyleyen Öztel, "Her şeyden önce hijyenik bir ortamda olması gerekiyor. Türkiye'de böyle yüzlerce hasta var. Hepsi yoğun bakımdan sonra eve yollanıyor. Bitkisel hayatta olan hastalara mama bir boruyla veriliyor. Karaciğerinin her gün balgamdan temizlenmesi gerekiyor. Bunlar doktor olmayan insanların çok zor yapacağı şeyler" diyor.

Saime Öztel, yıllar önce küçük bir iş terzi dükkanı işleten ve zamanla işlerini büyüten Öztel, bir atölye kurar. Ardından atölyeyi fabrikaya dönüştür. Kazancıyla yeni yeni iş yerleri kurar. Ancak Sinan'ın hastalığının ardından tüm mal varlığını bu bakım merkezini açmak için sattığını anlatıyor.

Bu tür durumlarda insanı inancının ayakta tuttuğunu vurgulayan Öztel, "Bazen Sinan'ın ateşi 39 dereceye çıkıyor. Çok kez ambulans gelene kadar yapay solunum yaptım. Yaşamı ve ölümü arasında bir nefes oldum. Bu bir anne olarak çok ağır. Sinan'ı her hastaneye götürüşümüzde büyük bir korku yaşıyorum. Doktorun 'mama yada boru almamız gerekiyor' demesiyle oğlumun yaşadığını anlıyorum ve dünyalar benim oluyor" diye anlatıyor yaşadıklarını. İnancını yitirmediğini söyleyen Öztel, 'ona her gün baktığımda yüzünde ayrı bir ışıltı görüyorum. Doktorlar yaşamaz dediler. İki yıla yakındır yaşıyor. İyi olacağı günleri umutla bekliyorum" diyor.

Öztel, doktoruyla, hemşiresiyle 1,5 yıldır ruhsat bekleyen Sinan Yaşam ve Bakım Merkezi'ni şimdi, Sinan Kız Öğrenci Yurdu'na dönüştürüyor. 120 yataklı Sinan Kız Öğrenci Yurdu'nu Anadolu'dan gelen öğrenciler için yeni bir ufuk. Öztel, "buruk bir sevinç içindeyim" diyo ve ekliyor: "Aylarca görüşmediğim kimse kalmadı. Evim, arabam, işyerim, her şeyimi bu uğurda satmıştım ve yapacak hiç bir şeyim yoktu. Hastaneyi açmama devlet izin vermiyordu. Yurt açma fikrim böyle doğdu. Hiç olmazsa eğitime hizmet vereyim."

Bakım merkezini açma konusunda mücadelesini sürdüreceğini söyleyen Öztel, gerekirse AİHM'e gitmeyi düşünüyor.