Can

Can'ımız gitti ya, işte o gün bugündür düşünüyorum.

Boy verdi Hamit Can.

Engin denizlerde yüzdüğümüzü zanneden bizlere sığ sularda gezindiğimizi gösterdi.

Hem kıyıda gezinmek, hem de yüzmenin tadını almak isteyenler, o işin öyle olmayacağını

Can ile bir kez daha anladı.

Anne karnında yüzmenin en deruni zevkini tatmış olan insanoğlunu ancak ve ancak anne karnı nispetince bir enginlik tatmin edebilirdi.

Ama biz ayağımız suya girer girmez yetinip, çabuk kanmıştık.

Bunu gösterdi Can bize...

Uzaktan işaret edip durdu hep, ama biz sığ sulardaki küçük oyunlarımıza öylesine dalmıştık ki,

Can'ı ancak ufukta kaybolurken farkedebildik.

Bizim için çok geçti.

Can'ın enginliğinde ona eşlik etmek, onun sofrasından nasiplenmek vardı.

Şimdi bize kala kala kendimizle hesaplaşmak kaldı.

Anladık ki, tam da şu anda,

Zıtlar ülkesinin şaşkın vatandaşlarıyız biz, tam da bu çağda...

Görünmekle kaybolmak arasında gitgeller yaşıyoruz.

Derinlere inmek istiyoruz, ruhumuzdaki açlığı bimar etmek için...

Bir iki kulaç atıyor, henüz daha sığ sulardan geçemeden önümüze çıkan hafif bir çukurda dibe dalıyor, tatlıya kanıp açlığımızı giderir gibi, doyduk zannediyoruz.

Asıl mükellef sofradaki nimetlere değişiyoruz, bir tutam kadayıfı...

İş işten geçince, o küçük heveslere kapılmış halde yakalanınca böyle pat diye, kendimizi kandırmayı da iyi biliyoruz.

Öyle ya...

Ya biz engin denizlerde kulaç atarken kıyıda bıraktığımız eşyalarımızın başına engin denizlere açılmak gibi derdi olmayanlar üşüşürse...

Bu yüzden hırslarımız...

Kibirimiz bu yüzden...

Ayakları denizden bile nasipsiz sığ insanların, bizim geçip gittiğimiz kıyıya gelip çöreklenmeleri, oturmaları, sahip çıkmaları gözümüzü korkutuyor.

Eyvah, diyoruz gidiyor malımız, mülkümüz, iktidarımız, gücümüz, kudretimiz...

Paramız, pulumuz, zenginliğimiz, makamımız, şöhretimiz...

Korkuyoruz kaybetmekten, çünkü bilmiyoruz, kaybetmekten korktuğumuz hiç bir şeye, gerçekte hiç bir zaman sahip olamadığımızı...

Üzerimizden çıkarıp elbiselerimizi denize öyle girdik, enginlere öyle açıldık zannediyoruz ama, gerçekte bize tonlarca ağırlık yapan, dibe çeken, yüzmemizi engelleyen dünyevi kıyafetin önemli bir kısmının hep üzerimizde olduğunu bile farkedemiyoruz.

Beline sardığı onlarca altınıyla boğulmaktan kurtulamayan Koca Yusuf gibi...

Can bize bunları söyleyip gitti

'Gelecekseniz' dedi, bırakacaksınız kıyıda ne var, ne yoksa...

Yoksa, açılamazsınız enginlere, yoldaşlık edemezsiniz, gönülde iz bırakıp gidenlere...

İşte, o gün bugündür, bunları düşünüyorum...

Kıyıda ne bırakmalı?

Tenlerimiz iyice alışmışken sığ suların sıcaklığına, bize ürperti veren engin denizlerin soğuk kucağına nasıl atlamamız gerektiğini...

Deniz keyfine vasıtalık eden kumsalı kurda kuşa bırakmadan, nasıl o keyfi yaşayabileceğimizi...

Ben düşünmeye devam edeceğim.

Nasılsa bu mesele daha çok yazı kaldırır...

Şimdilik noktayı Üstad koysun.

Zıtlar arası ahenk , af ve günah yarışta

Bütün zıtlar kavgada bütün zıtlar barışta.... (NFK)