Çayda çıra yakmak yürek istiyor

Önceki hafta festivali takip etmek için Elazığ'da iki gün geçirdim. Bu ziyaretle şehri ilk kez görmüş oldum. İnsanının samimiyeti, sıcakkanlılığı ve misafirperverliğiyle dikkat çeken Elazığ tipik bir Doğu Anadolu şehri. İnsanlardaki samimiyet yapılan organizasyona da yansıdığından festival gönüllü ve bireysel çabalar çerçevesinde ilerlemeye çalışıyor. Ancak bireysel çabalar bir film festivalinin başarıyla ilerlemesinde ne kadar etkili olabilir? Mütevazı bir şehri ilgi çekici hale getirecek, ileride şehrin kimliğiyle bütünleşmesi olası bir markaya dönüşmesine katkı sağlayacak festival, yarım kalmış bir proje ödevi gibiydi adeta. Ancak bu eksikliğin tamamını organizatörlere yıkmak büyük bir haksızlık olacaktır.

Festivalin birinci günü film gösterimlerinin yapılacağı iki mekândan biri olan Devlet Tiyatrosu'na gidiyoruz. Adı Devlet Tiyatrosu ama mekân büyük şehirlerdeki ortalama bir okulun müsamere salonundan farksız. Salonu dolduranların büyük bir kısmı gençlerden ibaret. Belki çoğu hayatında ilk kez bir festivalde film seyredecek. Hatta ilk kez sinemaya gidenler vardır. Belki bazıları o saatte film seyretmek için ailesinden zor bela izin almıştır… Pelin Esmer'in 11'e 10 Kala filmi başlıyor… Filmdeki diyaloglar anlaşılmıyor çünkü ses sisteminde bir problem var. Salonu kaplayan uğultu o denli rahatsız edici ki on dakika içerisinde seyircilerin önemli bir kısmı salonu terk ediyor ve çok geçmeden seans iptal oluyor. Sonraki seanslar da böylelikle aksıyor, iptal ediliyor ve gösterime katılmak için bekleyen oyuncular da, seyirciler de mağdur oluyor. Gösterimlerin yapıldığı diğer mekânda da durumun çok farklı olmadığını öğreniyoruz.

İkinci gün gösterimlerin yapıldığı diğer mekân olan Misland'a gidiyoruz. Gösterim büyük bir alışveriş ve eğlence merkezinin çok amaçlı salonunda yapılıyor. Daha çok düğün organizasyonları için uygun olan bu salon, Devlet Tiyatrosuna nispeten daha eli yüzü düzgün bir mekân. Seyirciler sandalyelerde oturup filmlerin DVD'den projekte edilen kopyalarını seyrediyorlar. Yani anlayacağınız belki hayatında ilk kez bir film festivaline katılan ya da sinemaya gitme şansı yakalayan seyirciler sinema salonunda film seyretme zevkini tadamıyorlar. Böylelikle hevesleri kursaklarında kalmış oluyor. Ya da sinemanın böyle bir şey olduğunu zannediyorlar…

Bu aksaklıkları anlatmaktaki amacım festivali organize eden Elazığ Film Derneğini yermek ya da rencide etmek değil. Bilakis film seyretme ve festival kültürü oluşmamış bir şehirde, festival organize etme cesareti gösterdikleri için derneği tebrik etmek istiyorum. Dernek yetkililerinden öğrendiğime göre festivalin ilk yılında gösterimler üniversite kampüsünde yapıldığı ve ücretsiz olduğu halde gösterimlere çok az seyirci katılıyormuş. Belli ki Elazığ festivallere yabancı, belli ki Elazığ'da seyirci bulmak bile güç. Bir tane sinema salonu olan bir şehirde sinema kültürü nasıl oluşabilir ki! Buna rağmen dernek çalışanları kişisel çabalarla festival organize etmeye çabaladılar; babalarından, kuzenlerine kadar tanıdığı herkesten yardım isteyerek oradan oraya koşturup durdular. Yani işler büyük şehirlerde olduğu gibi büyük organizasyon firmalarının desteğiyle yürümüyordu. Umulur ki ilerleyen yıllarda maddi destek artar, işin içine organizasyon firmaları da girer… Umulur ki sinema seyircisi bilinçlenir, festival daha fazla rağbet görür.