Çocuk kalbi ağaçlarla yeşerdi

Yeşil gözleri ışıl ışıl. Sevgi dolu. Okulda başarılı, matematiğe bayılıyor. ‘Bugün yağmur da yağabilir’ diye söyleniyor bir yandan. Onun asıl derdi, ağacını bir an önce dikebilmek. Bir de F.Ç. var, en az onun kadar heyacanlı. Henüz üç yaşındayken ailesinden ayrılmak zorunda kalmış bir kız çocuğu. Devletin şefkatli kollarında sekiz yıldır kalıyor. Önceki yıllara dair hatırladığı hep oyun oynadığı, anne diye seslendikleri kadın personellerle muzırlıklar yaptığı. Annesinin zihinsel engelli olduğu için bir bakım kuruluşunda kaldığını, bir tane de ablasının olduğunu ancak onun da engelli olduğunu söylüyor. Babasını ise hiç hatırlamıyor. “Ablamla hep aynı yuvada kaldık, ablam ben olmadan yaşayamaz” diyerek de ablasına ablalık yaptığını anlatıyor bize.

Fideler dikime hazırlanırken 7 yaşında bir erkek çocuğu ile sohbete dalıyoruz . “Biliyor musun ben buraya gelince çok heyecanlanıyorum “ diyor: “Çünkü ailemi görüyorum burada, ama bugün gelmeyecek biliyorum.” Elinden hiç düşürmediği minik arabalarından birini, ön ve arka tekerleklerinden iki elinin parmakları arasında çevirip dururken, başını kaldırmadan anlatıyor bunları. 7 yaşındaki bir çocuğun ağzından pek de alışık olmadığımız sözler bunlar, değil mi ? Bir yere bağlanma, bir yere ait olma hissinin küçük bir bedende yarattığı karmakarışık duygular... Evet, onların hepsinin bugün bir ağacı olacak. Büyük bir heyecanla etrafta koşturuyorlar. Derken biri soruyor: “Çukurcu amca nerede? Benim fidem için de bir çukur kazar mısınız?” Önce toprağı birlikte kazıyorlar. Toprağın altından çıkan solucanları izliyorlar. Biri “ben solucanlara bayılırım” diye bağırıyor. Bir diğeri “ben hiç sevmem.” Elleri toprağa değiyor, çamurla oynuyorlar, üstleri kirleniyor, fideler dikiliyor, yüzleri gülüyor. Ağaçların altında koşturuyorlar. Ardından “ne zaman büyüyecek?” diye soruyorlar. “Sizinle beraber büyüyecek, gelip ona bakacağız, bazen sulayacağız” cevabını duyunca hedefleri yeniden solucanlar oluyor. Bir ‘çocuk bahçesi’ ancak bu kadar güzel olur diyor onların bu heyecanını görenler.

ÇOCUK BAHÇEMİZ HAZIR

‘Çocuk bahçeleri’ projesini geçtiğimiz hafta Aile, Çalışma ve Sosyal Hizmetler Bakanı Zehra Zümrüt Selçuk başlattı. Devlet korumasında olan her çocuk için bir fidenin dikileceği bu proje için 81 il genelinde etkinlikler yapıldı. Türkiye’nin dört bir yanında çocuklar kazma küreklerini alıp bahçelere, ormanlara koştu. 0’dan 18 yaşa kadar her bir çocuk, kendileri için, adlarının olduğu isimliklerle beraber fideler ektiler. Biz de onların bu güzel heyecanına ortak olabilmek için İstanbul’daki etkinliklerden birine katıldık. Elimizi onlarla çamura bulaştırdık, onlarla beraber toprağı kazdık, heyecanla fideleri yerleştirmelerine yardımcı olduk. Solucanlar hakkında konuşmayı ihmal etmedik. Bugün onlar için özel bir gün. Çünkü her birinin ayrı bir ağacı oldu. Fideleri büyürken onu izleyebilecek, budamasından aşılamasına her anında yanında olabilecekler. Bu ağaçlar onların olacak, ağaçla birlikte büyüyecekler.

TERTEMİZ BİR ÇABA

O gün ağaç dikiminde gördüğümüz her bir çocuğun yüzündeki gülümsemeyi, kurumun abla, abi, anne diye saydıkları her bir görevlisiyle kurdukları bağı da mutlulukla seyrettik. Yani tertemiz çocukların geleceği için gösterilen tertemiz bir çaba karşımızdaki. Dikilen her bir fide, çocukluklarının güzel bir hatırası olarak şimdiden zihinlerinde ye etti.

İlk defa adresimi verdim

“Bugün okulda ilk defa adresimi verebildim.” Bu cümle de çocuk evlerinde kalan bir ilkokul öğrencisinin en büyük sevincini anlatma çabası... Çocuk Evleri’nin sayısının her geçen gün artması devlet koruması altındaki çocukların ev ortamında büyümesinin etkilerinden en güzellerinden biri bu küçük anektodda saklı. Önceden yurtta kalan, daha sonra çocuk evlerine geçen bir çocuğun anlatımı bu. Belki de daha önce verilen adres kağıtlarını boş bıraktı. Ama artık onun da bir evi, mahallesi, sokağı var. Yani onun da bir adresi var. Toplumun içinde, toplumun bir bireyi olarak yetişen çocukların gelişimleri de buna göre olumlu yönde değişiyor. Ama kuşkusuz en önemlisi onların kendilerini daha rahat ve mutlu hissetmeleri.

Aile, Çalışma ve Sosyal Hizmetler Bakanı Zehra Zümrüt Selçuk, bu projeyi açıklarken Ağaç dikme kampanyasının çok önemli olduğunu vurgulayarak, fidanların her ilin iklim ve toprak koşullarına uygun seçileceğini ve ağaç bakımlarının da çocuklar tarafından gerçekleştirileceğini açıklamıştı. Onlarca çocuğun güzel bir bahçenin içinde koşuşturarak dağılışındaki heyecan da buydu. Onlar belki de ilk defa toprağa bu kadar yakın oldular, ilk defa kendilerine ait bir ağaç diktiler.