Efkara ve hüzne meyilliyim

Film çekimleri, tiyatro, akademi ve televizyon programı nedeniyle bir koltuğa pek çok karpuz sığdırarak yaşayan Kerem Alışık, bu yoğun programı arasında bize zaman ayırdı. Sadri Alışık Kültür Merkezi'nde yaptığımız söyleşide hayatına dair pek çok şeyi içtenlikle paylaştı. Neden bir yanı bahar bahçeyken bir yanı hep yaprak döküyor? Hayatta çarptığı ilk duvar ne? Annesine hangi konuda hala sitem ediyor? Babasının ismini yaşatıyor mu ondan faydalanıyor mu? SASİN'i neden kurdu? Hülya Avşar'ı 72. Koğuş'ta oynamaya nasıl ikna etti? Yönetmenliği düşünüyor mu? İşte tüm bu soruların cevapları ve Kerem Alışık'la yaptığımız samimi söyleşi…

Oyuncu diyorum.

Bu kadar dejenere bir toplumda bu önemli hassasiyetleri kaybetmeden yaşayıp da, sanatın egosuz yapılamayacağı bilinciyle, bu çelişkide nasıl durabiliyorsunuz sorusu bir kere son derece güzel bir soru. Hem kendi yapısal özelliklerimden hem de mesleki bilgi, donanım, gelişim ve özgüvenimden ödün vermeden ve kendimi zedelemeden, ikisini dengede götürmeye uğraşıyorum. İnsan küçüldüğü oranda büyür. Bunları özümsemek ve yansıtabilmek önemli. Bu konuda kendimi başarılı buluyorum.

(Gülüyor.) Olmadı. Benim her röportajımın içerisine Sadri Alışık bir şekilde dahil oldu.

Yedi yaşımda da bana “Sen Sadri Alışık'ın oğlu musun?” dediklerinde “Hayır ben Kerem Alışık'ım” diyordum. Bugün de aynı şeyi söylüyorum. Bununla hem kendim gurur duydum hem de yaşamı boyunca babam gurur duydu.

Başardım. Bir kimlik olarak kendi gölgesinde durabilmeyi başarmak gibi bir şey.

Bu insanların niyetiyle ilgili bir şey. Ben bu kadar şeyi bir adı yaşatmak uğruna yapıyorum. Türk sinemasına büyük emeği geçmiş kaybettiğimiz nice oyuncu var. Ama niçin Sadri Alışık adı bu kadar gündemde hala? Ailenin çabasıyla. Ben aileme

ve babama layık olarak yaşayan, üreten bir evlat olmanın mutluluğunu taşıyorum. Ama insanlar taş, toprak ve çamur atmak istedikten sonra siz ne yaparsanız yapın mani olamazsınız.

Evet, doğru. Hayatta çarptığım ilk duvar yatılı okuldu.

Ben onu hep sorguladım, tabiri caizse hep yüzlerine vurdum. Anneme hala sitem ederim. O da hep, “Ah gene mi? Şartlar öyle gerektirdi” der. Yani benim o çocuk yüreğimde, çocuk beynimde büyük bir tahribat yaratmıştır.

Bence de… Çok ağladım, çok üzüldüm ve hep sorguladım. Hala da kalbimde bir yaradır.

Evet, ama bu onları sorgulamama engel değil. Evet, onlar müthiş insanlar. Bir evlat olarak onlarla gurur duyuyorum. Ama onların o zamanın şartları nedeniyle verdikleri bu karar, benim hala bunu sorgulamama ve üzerimden atamamama sebep oldu.

Hayır, uyurken öpmüyorum. Ona sevgimi her fırsatta belli ediyorum. Onunla arkadaş olabiliyorum, top oynayabiliyorum, sinemaya gidebiliyorum. Ama kızabiliyorum da yeri geldiği zaman. Babayla evlat arasındaki o müthiş tatlı mesafeyi koruyabiliyorum. Bizim babamla aramızda gizliden gizliye kurduğumuz sevgi bağını oğlumla çok açık yaşıyorum.

Hayır, düşünmedim, düşünmem de. Çünkü ben yaşadım. İçimde bir ukte o her zaman.

Özlem yaşar. Evini, annesini, babasını özler. Ait olduğu o sıcak yuvanın içinde olmayı özler. Bütün arkadaşları eve giderken o okulda kalmak istemez.

O da anne babasına evine gitmek ister. Bu psikoloji içinde de hüzünlenir, gözleri ıslanır. Alışılır denir ama ben hiç alışamamıştım. İlkokul süreci beş sene boyunca hep bu şekilde yaşadım. Hala daha takılırım anneme bu konuda şaka yollu.

Yok canım, özürlük bir şey yok. Ama annem üzülüyor tabii. Ben aslında mantıkla kabul ediyorum ama duyguyla kabul edemiyorum.

Belki efkara ve hüzne meyilim o yıllardan kalmış olabilir. Bir tarafımın hep yaprakları dökülmüş gibi durması ondandır belki. Gerçi bir yanım da bahar bahçedir onu da söylemek lazım. Bazen insan kendini hüzne seve isteye bırakır. Benim öyle anlarım var.

Dostluk inanmak ve güvenmektir. Samimiyeti hakikaten hissetmektir. Hayatın içerisinde bu samimiyette çok fazla insan yok gibi geliyor bana. Bu anlamda yanında kendimi rahat hissettiğim tek kişi dayımdı. Şimdi de dostlarım var. Ama hep kontrollüyüm. Dayıma bütünüyle kendimi teslim edip, her şeyimi anlatabilecek kadar rahat ve huzurluyken, artık bazı şeyleri kendime saklıyorum.

SASİN sinema filmi, televizyon dizisi yapmak, sanata ve kültüre katkı sağlamak amacıyla kuruldu. Benim oğlum Sadri ile Yavuz'un kızı Sinem'in ilk hecelerinin birleşiminden oluşuyor.

72. Koğuş tiyatro oyunun başrolünde Yavuz oynuyordu. Bir gün bana “Neden bu oyunu filmini çekmiyoruz” dedi. Sinema yapımcılığı zaten benim en önemli hedeflerimden biriydi. Ben de uygun gördüm ve Yavuz'la ortaklığımız böyle başladı.

Evet. İddialı bir proje. İddialı isimler var. Hülya Avşar, Songül Öden, Cihan Canova, Devrim Saltoğlu, Ahmet Mekin gibi deneyimli tiyatro ve sinema oyuncularından oluşan ciddi, kalabalık bir oyuncu kadrosu var. Ayrıca bizim okulumuzdan yetişen genç pırıl pırıl yetenekli oyuncularımız var.

Film çekimleri başladı. Yaklaşık 10 gündür sürüyor. Her gün set var. 4 Mart'ta vizyona girecek.

Hülya'yla çok uzun yıllar süren bir arkadaşlığımız var. O hatra binaeyen konuştuk kendisiyle. O da rolü çok sevdi, benimsedi. Epey uzun bir aradan sonra bizim filmimizle sinemaya dönüyor. Güzel bir çalışma olacak.

Bu özel bir seçim aslında. Çünkü misyon olarak tiyatroda hep yerli yazarları ve edebiyat klasiklerini oynamayı ilke edindik. Mesela bu sene Pir Sultan Abdal oynuyoruz. Ağır Roman, Selvi Boylum Al Yazmalım, Kadıncıklar hep bu anlayışın örnekleri. Sinemada da böyle bir düşüncemiz var. Orhan Kemal'le başladık. İnşallah Atilla İlhan'la devam edecek. Edebiyatçılarımızın çok önemli eserleri var. Bu eserleri küçük uyarlamalarla tekrar yansıtmak istiyoruz.

'Der Saadet'te Sabah Ezanları' adlı romanını sinema filmi olarak uyarlamayı düşünüyoruz. Onun dışında Fena Halde Leman, Yengecin Kıskacı, Kurtlar Sofrası var. Fırsat buldukça bütün edebiyatçılarımızın eserlerini sinemaya uyarlamaktan yanayız. Ama özgün eserler de olacak tabii.

O çok klasik olmuş bir film. Bazı filmler var Türk sineması denince akla ilk onlar gelir. Turist Ömer mesela. Böyle filmlerin üzerine bir daha çekmemek gerekir. Selvi Boylum Al Yazmalım da bunlarda biri.

Ben şiir yazıyorum, öykü yazıyorum. Senaryo yazmayı da hep planlıyorum. Ama daha bir senaryoyu bütünüyle bitirmiş değilim. Öyle bir senaryoyu tam olarak oluşturursam kendim çekmeyi düşünüyorum.

Tabii, bu da önüme koyduğum hedeflerden bir tanesi.

Bir yemeğin pişme süresi var. Hamken, çiğken lezzeti olmuyor. Mutlaka bu pişme ve olgunlaşma dönemini geçirip, sıkı çalışıp hem tiyatroda hem sinemada böyle bir yönetmenlik deneyimi içerisine gireceğimi söyleyebilirim.

Mutlaka söyleyecek sözü olan, sorumluluğu yüksek bir film olacaktır.

Birbirini seven ama bazı zaruretler yüzünden ayrı düşmüş insanların seslerini sevdiklerine duyurabilmek için düşünülmüş bir formattı. Ben de buna katkı sağlayacağımı düşünerek kabul ettim.

Bazı şeylerin istediğim gibi gitmediğini söyleyebilirim. Düşünülenle uygulanan aynı istikamette olmadığı zaman siz de kendinizi biraz daha yabancı hissedebiliyorsunuz. Dolayısıyla benim de böyle anlarım oldu, samimi ve net bir şekilde yapımcıya söyledim. Onlardan anlayış göstermeleri konusunda da ricada bulundum.

Evet…

Okul müthiş. Beşinci seneye giriyoruz. Ünlü olmakla gerçek oyuncu olmak arasındaki farkı bilen ve oyuncu olmak için emek sarf eden çocuklarımıza her türlü imkanı sunmaktan ve bunu Sadri Alışık çatısı altında yapmaktan büyük gurur duyuyoruz.

Ben her zaman kendi kültürüne ve değerlerine bağlı olarak yürümenin doğru olduğunu, yegane uygarlık modelinin batıda olmadığını savunmuşumdur. Gençlere de bunu söylüyorum. Biz çok zengin bir kültüre sahibiz. Müthiş bir coğrafyanın içerisinde yaşıyoruz. Amacımız öncelikle bunları korumak ve geliştirmek olmalı. Onların kültürüyle bizimki bir değil. Bunun farkına varalım. Benim bu konuda gençlere güvenim tam.