Evimize hoşgeldin Pamuk!!

Dört kişilik ailemize şirin mi şirin biri daha eklendi. Artık bir kedimiz var ve adı da Pamuk. Babası Ali'ymiş, ben de annesi olmayı kabul ettim. Hafta sonu ailece gittiğimiz piknikte karşılaştık Pamuk'la. Daha doğrusu önce Ali bulmuş onu. Benim fark etmem ise yine Ali sayesinde oldu. Annemin eline verdiği her yiyeceği alıp, telaşla parkın diğer tarafına koşan Ali, bir iki dakika geçmeden tekrar gelip bu sefer başka yiyecek istiyordu. Babam bile mangal başından 'Oh oğluşuma açık hava iyi geldi, iştahı açıldı.' diye sesleniyordu ama Ali'nin dördüncü kere yemek istemeye gelmesi annemi de beni de şaşırttı. Bu sefer ben de peşinden gittim.Bizden uzaklaştıkça adımlarını hızlandıran Ali, arada arkasına dönüp gelen var mı, diye bakıyordu, ama kalabalıktan beni göremedi.Sonra bir çalının arasına sokularak ilişti. Ben de ardından eğildiğimde ise manzara hem acı hem de çok komikti. Ufacık bir kedi yavrusunun önünde kocaman bir sandviç, onun yanında ısırılmamış bir elma, yanında çerezler… Ali en son getirdiği çikolatayı da onların yanına koydu ve:

-'Niye yemiyosun sen ya, bütün güzel yiyecekleri getirdim… Canın istemiyo,ama yemezsen büyüyemezsin kedicik.' dedikten sonra elindeki koca sandviçi kedinin ağzına tıkıştırmaya başladı. Henüz gözleri bile açılmayan minik kedi kafasını bir o yana bir bu yana çevirip sadece miyavlamaya benzer bir ses çıkarabiliyordu. Ali ise tıpkı annemin kendine ettiği ısrar gibi zorla hayvancığın ağzını açmaya çalışarak:

-'Bak bunları yemezsen küserler sana …Haniymiş benim küçük oğlum, aç bak ağzına uçak girecek.. Uuuuuuuuuuuuu…'

Minik kedi Ali'nin ısrarlarından artık miyavlamayı arttırmış, kaçmak için hareketleniyordu. Bu haline dayanamayarak olaya müdahale ettim:

-'Aliiiii, ne yapıyosun sen?'

Bu ses Ali'yi büyük bir suç üstünde yakalanmış gibi etkiledi. Çalıların arasında beni görünce şaşkınlığı korkuya dönüştü:

-'Hiiiiiiiiiççç kedime yemek veriyorum, çok aç ama her şeyi getirdim yine de yemiyo..'

Cümlesi biter bitmez gözünden boncuk boncuk yaşlar indi. Bu arada üzüntüden elindeki kediciği daha çok sıkıyordu. Biraz sonra kedicik de Ali'ye eşlik eder gibi inlemeye başladı. Hayvan sevgisi hepimizden çok olan Ali'nin bu hassas davranışına açıkçası şaşırmadım. Çünkü daha önce de çok isteyerek aldırdığı balıklara çabuk büyüsünler diye bütün yemi boşaltmış, sonra da öldüler diye bütün hafta yas tutup hiçbirimizle konuşmamıştı.

-'Tamam, Alicim ağlama, o çok küçük henüz bunları yiyemez, süt içer sadece. Hadi gidip süt alalım' dedim.

-'Süt de içmez bu kedi, hiç söz dinlemiyor, off offf ölecek açlıktan. O zaman ben bekleyim kedi kaçmasın, sen al abla olmaz mı?'

- 'Tamam ama hayvanı boynundan sıkmayı bırakmazsan açlıktan değil, boğulmaktan ölecek Alicim.'

….

Bu sefer de ben koşarak annemlerin yanına geldim.Annem noluyo anlamında güzel gözlerinden birini kırptı ama ben her şey normalmiş gibi 'Hiçç!' deyip omuzlarımı kaldırarak şirince gülümsedim... Çantamdaki birkaç bozuk parayı da alıp hemen dönmek üzere süt almaya gittim. Minik kedi nasıl da açmış, bütün sütü içti. Ali'ninse mutluluktan gözleri parlıyordu

-'Abla bak karnı şişiyo, gördün mü, oleyyyyyyyy kedim ölmicek artık, doyuyo!'diye bağırıyordu.

Akşama kadar annemlere çaktırmadan nöbetleşerek kediyi bekledik. Eve dönme zamanında ikimizde kedicikten ayrılmak istemiyorduk ama biliyorduk ki babam buna izin vermezdi. Ama biz bu kediciği çok sevdik, üstelik çok da ufaktı, onu yalnız bırakmak olmazdı.. Birkaç gün balkonda besleriz, belki biraz da büyür, sonra da verecek birini buluruz, diye düşündük. Annem eşyalarımızı toplarken Ali'yle kedimizi çaktırmadan arabaya taşıdık. Piknik sepetinin içine daha rahat etsin de çabuk uyusun diye güzelce yerleştirdim ve 'Allah'ım hemen uyusun, miyavlamasın' diye Ali'yle dua ettik.Şükürler olsun…. Miniğimizin karnı toktu ve sıcacık arabada hemen uyudu.Annemle babam arasında yolda geçen sohbete ne Ali ne de ben katıldık.Bütün günün koşturması ikimizi de yormuştu anlaşılan. Evimize yaklaştığımızı gösteren son trafik lamlarında beklerken bagajdan tıkırtı sesleri gelmeye başladı. Bu sesle Ali'yle korku dolu bakışlarımız birleşti.Tıkırtıların yanında ses de gelmekte gecikmedi:

-Miyavvvvvvvvv ..

-'Eyvahhhhh kediii…'

-'Şişştt!!! Sessiz ol Ali…..Şey yapalım… Hmmmm… Şarkı Ali, sana öğrettiğim şarkıyı söyleyelim.'

- 'Beyazzz kelebekler, her bahar gelirleerrrr….'

Birden bağırma tonunda başlayan bu sese annem de babam da çok şaşırdı:

-'Çocuklarrrrr…!'

- 'Beyazzz kelebekleerrrrrrrrrrrrrrrrrrr….'

Gitgide artan sesimize son noktayı annem koydu:

-'Bu kadar bağırmayın ne oluyor size, susun biraz?'

Veee sessizliğimizi bozan inleme:

- Miyavvvvvvvvvvvvvvvv……

………………………………..

Eve geldiğimizde bu durumun açıklamasını yapmak Ali'den çok bana düştü. Kedinin ne kadar küçük ve yardıma muhtaç olduğunu ben anlatırken Ali, iki de bir:

-'Zaten yemek bile yiyemiyo baba, biz bakmazsak ölür' diye lafa karışıyordu.

Ve son karar, bir süreliğine kalmasına izin verildi ama kedinin tüm sorumlulukları Ali'ye ve bana aitti. Sevinçten çıldırdık. Demir ailesinin yeni üyesi kedicik, Pamuk Demir olarak aramıza katıldı. O gün bu gündür Ali'deki değişimi ben, bendeki değişimi de annem fark etti. Ali, söz verdiği gibi Pamuk'un bütün ihtiyaçlarını karşılıyor, karnını doyurmak için her gün erkenden kalkıyor, sık sık onu yıkıyor, onunla oyun oynuyor, konuşuyor, gülüyor, bazen de ona kızıyordu. Kısacası Pamuk, Ali'ye sorumluluk almayı, sevmeyi ve paylaşmayı öğreten çok iyi bir arkadaş oldu. Benimse sahiplenme duygum iyiden iyiye artmış. Onları parka götürürken her ikisinden gözümü ayıramıyorum. Hayvan sevgisi hepimize çok güzel şeyler öğretti..

-'Ayşegül ablaaa, Pamuk kuyruğunu kovalıyor hahahaa gelsene……'

Şimdilik gitmeliyim, küçüklerim beni çağırıyor…

Walt Disney Pictures ve Oscar ödülü adayı yenilikçi yönetmen Tim Burton'dan epik bir 3D (3 Boyutlu) fantastik macera "Alis Harikalar Diyarında" 5 Mart 2010'da vizyona giriyor. Tüm zamanların en çok sevilen masallarından birinin büyülü ve düşsel değişimi… Üç kez Oscar ödülü adaylığı kazanan Johnny Depp, Çılgın Şapkacı, Mia Wasikowska ve küçük bir kız olarak ilk kez karşılaştığı garip dünyaya geri dönen, çocukluk arkadaşları Beyaz Tavşan, Tweedledee ve Tweedledum, Fare, Tırtıl, Cheshire Kedisi ve elbette Çılgın Şapkacı'yla yeniden bir araya gelen 19 yaşındaki Alis rolünde.

Oyun hamuru 3 yaş ve üzeri çocukların oynamaktan en çok keyif aldıkları oyun malzemelerinden biri... Üstelik eğlendirirken çocukların üç boyutlu nesneleri kavramalarına, dokunma duygularının gelişmesine, el kaslarının güçlenmesine, el becerilerinin ve hayal güçlerinin boyut kazanmasına da yardımcı oluyor.

Reha Bilgen'in yazdığı Ragıp Yavuz'un yönettiği Sokak Kedileri, 6-7-13-14-20-21-27-28 Mart - 3-4 Nisan 2010 tarihlerinde Kadıköy Haldun Taner Sahnesi'nde. İSTANBUL BÜYÜKŞEHİR BELEDİYESİ ŞEHİR TİYATROLARI 0212 2460628 0212 2191078