Her şeyin bitip gideceğini bilen bir yönetmen Inarritu

“Luciano'nun anısına… Çünkü bizler aslında kaybettiklerimiziz” diye bitiyordu Paramparça Aşklar ve Köpekler. Oğlunu kaybeden bir yönetmenin oğluna ithaf ettiği bir filmdi. Inarritu'nun ilk çıkışıydı. Sinemaya yeni bir soluk getirdi, alkışla karşılandı. Suç ve suçluyla empati kuran, dahası bunu sarsıcı, kanlı, paramparça sahnelerle yapan Tarantino'ya benzetildiyse de pek hoşnut kalmadı bundan. Kendi sineması ve kendi gördüğü dünya çok daha gerçekti çünkü.

Paramparça Aşklar ve Köpekler'de olduğu gibi Babil'de ve 21 Gram'da da ölüm hep kol gezdi. Son filmi Biutiful'da yine başrolde. Bu film ile ilgili verdiği bir röportajda gençlik çağlarından itibaren Hesse, Camus ve Sartre okuduğunu ve her şeyin bitip gideceği hakkında çokça düşünme fırsatı bulduğunu söylüyor. Depresif biri olmadığını da ekliyor; “Ben ölümle ilgili bir film yapmak istemedim ben ölümün hayat üzerindeki yansımasıyla ilgili bir film yapmak istedim.”

Film boyunca turistlerin akın ettiği, güneş ışıltısı altında parıldayan Barselona'nın hiç güneş doğmayan insanlarına bakıyoruz. Bakakalıyoruz. Kaçak çalışan üçüncü dünya vatandaşları hayatta kalmaya çabalıyor. Manik depresif bir kadın, anne olmaya… Öleceğini öğrenen bir baba çocuklarına kısa vadeli de olsa bir gelecek kurmaya… Yani bu filmde herkes bir şey yapmaya çalışıyor kimsenin daha fazlasını başaracak kadar şansı yok.

Inarritu “Ben empati kurma cesareti gösterenler için yaptım” diyor. Gerçekten de sarsıcı. Ama yine de sadece acı değil hissettirdiği. Babanın kızına sarılması keder verse de çıkıp bir sevdiğine sarılma isteği uyandırıyor Biutiful. Çünkü o kadar sıkı sarılınca kalp atışını duyuyor insan sevdiğinin.

Bir de Javier Bardem'in müthiş oyunculuğu var ki ayrı bir yazı kaleme almak gerek.