Her yeni kitapta hayata bir pencere açıyorum

Tuna Kiremitçi yeni romanı “Küçüğe Bir Dondurma” ile okuyucularının karşısına çıktı. Aşk romanlarıyla tanıdığımız Kiremitçi bu kez baba-oğul ilişkisini ele alıyor. Beş yaşındaki oğlunu hayatının merkezine koyduğunu söyleyen Kiremitçi, “Popüler bir yazar olarak anılmanın acısını çok çektim” diyor.

Hem çocuk sahibi olmamın, hem babamı kaybetmenin büyük etkisi oldu. Babamın ölmesi ve çocuğumun doğması arasında bir yıl gibi kısa bir süre var. Baba-oğul ilişkilerine karşı hassasiyet kazandığımızı düşünüyorum. Kitap bunun sonucunda çıktı; yazmakta olduğum başka bir roman vardı aslında. Romanın ana karakterine babasının bıraktığı bir defter vardı. O defterin tamamını okumak nasıl olurdu diye düşünmeye başladım ve bir sabah o defterin tamamını yazarken buldum kendimi.

Romanın anlatıcısı olan yaşlı adamın şanssızlığı, annesiyle babasının birbirlerini marazi bir tukuyla sevmeleri... Birbirlerine öyle odaklanmışlar ki çocukla fazla ilgilenememişler. Bunun çocuğu nasıl yalnızlaştırdığını fark etmemişler bile. Haliyle yaşlı adam çocukluğunda aşkın daha çok karanlık yüzünü tanımış. Gençliğinde hem ruh sağlığını koruyamamasının hem de ilişkilerini sürdürememesinin sebebinin bu olduğunu düşünmek mümkün.

Nâzım Hikmet'in ilerlemeci düşünceye bağlılığından kaynaklanan, iyimser bir sözü… Bugünse insanlığın hep ileri doğru, düz bir çizgide seyrettiğinden emin olamıyoruz. Hatta 19. yüzyıldan daha ileri olduğumuz bile kesin değil. Teknolojik olarak belli bir ilerleme var ama aynı şeyi insani bakımdan söyleyebilir miyiz? 19. yüzyılda hiç olmazsa Auchwitz, Srebrenica ya da Halepçe yoktu… Yine de umarım oğlum benden daha ileride olur, yapamadıklarımı yapar.

Henüz beş yaşında... Güzel zaman geçiriyoruz. Pek metodik bir ilişkimiz yok. Aklımıza ne gelirse onu yapıyoruz. Şimdilik iyi bir ahbaplığımız var, inşallah öyle devam eder.

Ne zaman romanım çıksa en iyisinin bu olduğunu, öncekilerdeki eksikleri bu sefer giderdiğimi düşünmeye çalışıyorum. Oysa ölmediğim sürece bu romanı edebiyat haritasındaki yerine kuşbakışı yerleştirmemiz mümkün değil. Çünkü her satırımız asıl değerini, biz son nefesimizi verdiğimizde, o zamana kadar yazdıklarımızdan oluşan bağlam içinde bulabilir ancak. Ama "Küçüğe Bir Dondurma" yazılış süreci bakımından farklıydı diyebilirim. Öncekilerden çok daha fazla acı verdi.

Aslında mizahi bir roman yazmayı çok istiyorum. O kadar trajik bir dünyada yaşıyoruz ki aklımız kaybetmemek için böyle şeylere ihtiyacımız var. Bence romandaki yaşlı adamın kendince bir ironi anlayışı var. Bu sayede kendi yaşadığı trajediyle arasına bir mesafe koyabiliyor. Anlatırken biraz şakacı ve esprili olmaya çalışıyor. Ama bazen yaptığınız espriler, durumun hüznünü derinleştirmekten başka işe yaramaz.

Bir tarafta hayatı mutluluk denizindeki hüzün adacıkları olarak görenler var. Diğer tarafta da tam tersini yaparak, aynı hayatı hüzün denizindeki mutluluk adacıkları olarak algılayanlar. Galiba ben ikinci gruptanım.

Kitapların popüler olması iyi bir şey, hele okumakla arası bu kadar açık bir toplumda… Ama yazarların popülerleşmesinin çok hayırlı olmadığını yaşayarak gördüm açıkçası.

Yazarlar için genellikle hayırlı sonuç vermez. Çünkü insanlar popüler oldunuz diye kitaplarınızı daha çok okumaz. Hatta tam tersine, sözünüzün doğru anlaşılmasın zorlaştırır. Bu yüzden kitapların meşhur olmasından yanayım, yazarların değil.

Dürüst olmak gerekirse, kendimi müzisyen olarak görmüyorum. Müziğe çok yetenekli değilim. Ama sahneye çıktığımız zaman müzik aşkımız ve pozitif enerjimizle durumu idare ediyoruz..

Şiir yazmayı hiç bırakmadım. Gizli gizli yazmaya devam ediyorum.

Yayınlatma konusunda ürkek hissediyorum kendimi. İlk şiir kitabım çıktığında yirmi yaşındaydım, övgü de almıştım ama şimdi olsa hayatta cesaret edemem. Çünkü şiir öğrendikçe zorlaşan bir şey… Hatta bazı bakımlardan tam bir uçurum…"Yurdumun Şairleri" köşesine şiir yağdıranlar bir kez Turgut Uyar okusalar bir daha kalemi ellerine alamazlar bence. Sonuçta, Portekizli şair Pessoa öldüğü zaman ardında şiir dolu bir sandık bırakmış. Belki ben de öyle bir numara çekerim.

Bu ara öyküye merak sardım. Daha önce pek yazmamıştım öykü. Yeni roman içinse birkaç düşüncem var. Hangisini yazacağıma herhalde sonbaharda karar veririm.

Okulda Lütfi Akad ve Duygu Sağıroğlu'ndan öğrendiklerimi uygulayabileceğim bir filme imza atmayı düşünüyorum. Senaryo ya da yönetim bakımından sorun yaşayacağımı sanmıyorum, tek ihtiyacım iyi bir görüntü yönetmeni olabilir… Şu anda çok somut konuşamam ama sanırım birkaç yıl içinde bir şeyler şekillenecek.