Herşey çocuklar için

Benim adım Arzu Mehtap Ar. Sizinle adaşız yani. Aysel Gürel'in kızıyım. Ablam Müjde Ar. Söz adında bir oğlum var. Erzincanlıyız. Çocukluğum Fatih Karagümrük'te geçti. Annem tiyatro oyuncusuydu. Dolayısıyla gözümü tiyatroda açtım. İlkokul birinci sınıfa gittiğimiz yıl ablamla birlikte tiyatroya başladık. Okuma yazma öğrenmemiştim daha. Annem kulak yoluyla bana rolümü çalıştırmıştı. Kendimi bildim bileli tiyatronun içindeyim. Daha sonra sinemada karakter rollerinde oynadım.

Evet, benim hayatımda tiyatro yapma isteği hep çok ön planda oldu. Şartlar nedeniyle yıllarca kanto söyledim. Dizi oyunculuğu, sinema yaptım. 1991 yılında oğlum Söz'ün doğumuyla birlikte, ona iyi bir eğitim verebilmek adına dizi oyunculuğu ve sinemadan uzaklaştım. Bu işlerde yoğun bir çalışma temposu vardır ve saatiniz belli değildir. Dolayısıyla oğlum ilkokula başladıktan üç yıl sonra, 2000 yılında ben annemin çok büyük desteğiyle 'Mehtap Ar Çocuk Tiyatrosu'nu kurdum.

Bu tamamıyla bilinçli bir tercihti. Bütün çocukluğumuz annemle birlikte Anadolu'da turnelerde geçti. Oradaki zor şartları biliyorum. Tiyatromu kurduktan sonra tek hedefim Anadolu'ya gitmek ve oradaki çocukları tiyatroyla buluşturmaktı. Ben hem Aysel'in kızı olduğum için hem de hayallerimdeki işi yaptığım için şanslıyım.

2006 yılında Sabancı Vakfı'na mektup yazdım. 'Ben Anadolu'ya gitmek, oradaki çocukları tiyatroyla buluşturmak istiyorum' dedim . Üç gün sonra cevap geldi 'Gelin görüşelim' diye.Sanata kültüre önem veren çok değerli bir aile.

O gün ayaklarım yerden kesildi. Uçuyorum zannettim. Rüya gibi bir şey. 2006 yılından beri Sabancı Vakfı sayesinde Anadolu'yu dolaşıyorum. Hayalim gerçek oldu.

Benim için çok önemli bir noktayı vurgulamak istiyorum burada.

Şehirde yaşayanlar öyle ya da böyle kültür ve sanatla buluşuyor. Biz il, ilçe ve yatılı bölge okullarında (YİBO) oynuyoruz. YİBO'nda okuyan çocuklar da köylerden geliyor. Onların kültür ve sanatla buluşması çok daha zor. Her yıl on il seçiliyor. Bir ilde 6 gün kalıyoruz. Günde 6 oyun oynuyoruz.

Hayır, hiç düşünmüyorum. Büyüklere tiyatro yapmak çok daha kolay aslında. Ama çocuklarla birlikte olmak dünyanın en güzel şeyi.

Bir kere o kadar dürüst ve o kadar sevgi dolular ki, size öyle çıkarsızca sarılıyorlar ki, bu dünyanın en güzel şeyi. Size enerji katan, gideceğiniz yolda daha da gitme duygusu veren. O kadar güzel, o kadar saf, o kadar temizler ki çocuklar onlar için bir şeyler yaptıkça yapası geliyor insanın.

Van'da Mertcan diye bir oğlum var. Bir subay ailenin oğlu. Her bayram arar. Birde Batman'da bir anım var. İlköğretim sekizinci sınıfa giden bir kız çocuğu oyundan sonra sarıldı, ağladı. 'Mehtap abla ben ilk defa tiyatro izledim ve belki bir daha izleyemeyeceğim. Size ve Sabancı Vakfı'na teşekkür ediyorum' dedi. Şimdi ben çok merak ediyorum. O Batmanlı çocuk bir daha tiyatro izleyebilecek mi? Öğretmenler çok duyarlı, çok fedakar, çok sevgi dolu. Bize bu konuda çok destek veriyorlar. Çocukları tiyatroya getiriyorlar. Ben bugün bir şey yapabiliyorsam öğretmenler sayesinde yapıyorum.

Çok küçüktük o zaman. Bizim için önemli olan annemle birlikte olmaktı. Çok keskin anılarım yok. Ama şunu söyleyebilirim, çocuk her yerde çocuk. . Doğuda görev yapan bir arkadaşım, şimdi Muğla'nın bir köyüne gitti. 'Burada da tiyatroyu izlemeyen binlerce çocuk var' diyor. Projeye doğudan batıya doğru başladık. Ama önümüzdeki yıl Ege'ye de Trakya'ya da gitmek, tüm Türkiye'yi dolaşmak istiyoruz. İnanın Hakkari'deki çocukla Edirne'deki çocuğu bir panayırda bir araya getirseniz, birbirileriyle o kadar güzel kaynaşır, öyle güzel dostluklar kurarlar ki. Din dil ırk ayrımı olmaz. Hepimiz bu toprağın çocuklarıyız. Zaten bizim oyunumuzun adı da 'Güneş Herkes İçin Var'.

Arslan Kaçar. Şehir tiyatrolarının oyuncusu, aynı zamanda yönetmen ve yazar. Hayal kahramanları değil, yaşamdan kişiler var bizim oyunlarımızda. Aile, arkadaş ilişkileri, paylaşma. Herkes oyunumuzda kendinden bir parça buluyor.

25 Mart gibi yola çıkacağız. O zamana kadar da İstanbul'da haftanın beş günü okulların çok amaçlı salonlarında oynuyoruz. Ama Anadolu'da bizi daha bir heyecan ve sevgiyle bekleyenler olduğunu biliyoruz. Bu yıl Amasya, Çorum, Karabük, Kastamonu, Kayseri, Ordu, Samsun, Sinop, Sivas ve Tokat'a gideceğiz. Bu illerle birlikte 45 ile gidilmiş olacak. Beş yılda bin 847 oyun sergiledik ve yaklaşık 400 bin çocuğa ulaştık.

2006 yılında Sabancı Vakfı ile çalışmaya başladıktan sonra sadece çocuklar ve tiyatro var benim için. Haftanın beş günü İstanbul'da kırsal kesim ağırlıklı tiyatro yapıyoruz. Mart ayı itibarıyla da 2 buçuk ay gibi bir süre Anadolu'yu dolaşacağız. Hiçbir dizi teklifini kabul etmiyorum. Böyle bir şeye ne zamanım ne niyetim var. Tiyatroyla o kadar çok besleniyorum ki.

(Gözleri nemleniyor) Çok zor. Zaman geçtikçe daha da zor. Bir kere beni kim ödüllendirecek, kim yüreklendirecek. Attığım her adımda 'Bravo, çok iyisin, çok başarılısın' diyerek yüreklendirirdi beni. Bu da daha bir düzgün daha bir doğru atmanızı sağlardı. Aysel'in kızı olmak zor bir şeydi. Annem çok mükemmeliyetçi bir kadındı. Hiç hata kabul etmezdi. Yapabileceğin şeyin en iyisini yapmayı, yalan konuşmamayı öğretti. 'Yalan söyleyen kendine söyler' derdi ta çocukluğumuzdan beri. Babasız büyüdük. Babamı üç kere görmüşüm ama hatırlayamıyorum. Çok küçüktüm. Sonra görüşme imkanımız olmadı. Hayatta değil şimdi. Onun için annem, babam, kardeşim, abim hastanedeyken de çocuğumdu benim. Her şeyiyle çok özlüyoruz. Ama ona layık olarak yolumuzda yürüyoruz. Eğer tiyatrom olmasaydı, Anadolu'ya gitmeseydim çok daha zor olurdu. Onun için vakfa her gittiğimde toplantılarda ayrı bir teşekkür ediyorum. Çünkü bu yoğun tempoda insan acısını daha az yaşıyor. Anadolu'ya gitmek, oradaki çocuklarla olmak çok heyecanlı. Ve ben hakikaten sabancı Vakfı'na dua ediyorum.

Ben annemi toprağa verdiğimin ertesi günü oyundaydım. Verdiğimiz sözleri tutmak zorundayız. Herkes farklı yorumlarda bulunabilir, herkes kendine göre haklıdır. Ama bize annemin öğrettiği terbiye, verdiğimiz sözleri tutmamız gerektiğidir. Benim oğlumun adı Söz'dür biliyorsun. Ben o gün oyun oynamasaydım, annem o yolculuktan geri gelmeyecekti. Ben perde kapanmamalı diyorum. Ama her görüşe de saygım var. Biz annemizden böyle gördük. O da böyle düşünürdü.