Hiçbir şey istemeden olmaz

Oğuz Atay klasik tiyatroyla “Sanki sahne arkasında bir şeyler oluyor da oyuncular, bağıra çağıra ve şaşkınlık içinde tüm bu olup biteni izleyenlere haber veriyor” diyerek dalgasını geçer. Geçtiğimiz günlerde izlediğim Bayrak adlı oyun, ilk sahneleriyle Atay 'ın bu sözlerini hatırlattı. “Tamam bağırmasınlar ama bu kadar da kısık sesle duyulmuyor ki” diye düşündüm. Bir oğul, babasına, karısını öldürdüğünü anlatıyordu. Baba direniyordu; “Bahçeme gömdürmem”. Anne, oğlu bir cana kıydığında bile belki de bağışlamaya hazır, orta yol arıyordu; “Çocuk o”. Baba kızgın ve son günlerde yaşadıklarının şaşkınlığıyla soruyordu; “Ne yani af mı edelim”. Anne tüm anneliğiyle “Hayır” diyordu “Ama yardım edelim”. Sonra bu kısık sesin, sancılı atmosfere nüfuz etmede önemli bir katkı sunduğunu fark ettim. Ortada bir ceset varken kimse kendi sesini dahi duymak istemez çünkü.

Sonraki sahneye geçmeden evvel bir tablonun içinde “4 Saat Önce” yazısı birkaç saniyeliğine ışıyıp sönüverdi. Neyin, neden, nasıl olduğunu geriye dönüp öğrenecektik. Tiyatronun sinemadan böyle küçük bir oyunla akıl alışı oldukça keyifliydi -ki yazar kişi Berkun Oya olunca bu gibi sürprizlere açık olmalı insan- . Oya, 'ölememe' meselesini anlattığı Yangın Duası'nda da ışık ve efektlerden fazlasıyla yararlanmış ve bu alanda ödül almıştı.

Olay örgüsü açığa çıktıkça tüm olup biteni öğrendik. Evlilik, ilişkiler, aldatma, sevme, sevmeme halleri anlatıldı, oldukça da güçlü bir kadro tarafından.

Ama ne yalan söyleyeyim kavga ederken, kendini savunurken, dalga geçerken ve dahi can çekişirken Canan Ergüder diğerlerinden bir adım öne çıkıyor gibi. Söyledikleriyle izleyenleri düşünmeye en çok sevk eden de o.

Kocasını aldatmasına ilişkin kayınbiraderine karşı kendini savunmak yerine “Senin kardeşinin ruhu havada uçan boş bir torbadan farksız” diyor. “İstemeden oldu” sözünün anlamsızlığını hatırlatıyor; “İstemeden olmaz”. “Sevmek için akıl gerekmez” diye itiraz ediyor. “Sevmek için sevmek gerekir”. Sözün özü oyun güzel oyun. Garajistanbul'da oynanıyor. Gidilesi, seyredilesi….

Geniş Aile, sürekli kendini tekrar eden komedi dizilerine oranla, daha yaratıcı esprileriyle rakiplerinden ayrılıyor. Bu kadar çok izlenmesinde, başarıyla oluşturulan karakterlerin rolü büyük. Tabi bu karakterleri canlandıran oyuncuların da. Abaküs Zekai tiplemesiyle hayran kitlesini geliştiren Bora Akkaş da bu isimlerden biri. Üstelik Akkaş, genç ömrüne bir çok başarılı proje sığdırmış. En akılda kalanı ise Yağmur Zamanı'nda Fırat'ın oğlu Bora karakteri. Bora burada despot babası ve iki kardeşiyle birlikte yaşayan bir çocuğu canlandırıyordu.

Dizilerin çekildiği mekânlar izleyici için her zaman merak konusu. Kapalıçarşı'da Diyar'ın “Canım Ailem'deki fasulyeciye gidiyoruz” şeklindeki sevinç nidalarını duyunca anladım ki burası da hevesle gidilen, fotoğraf çektirilen yerler listesine girmeyi başarmış. Aradım sordum yapımcılara. Emirgan'ın merkezindeymiş, kime sorsan gösteriyormuş. Diziden önce fazlaca tanınan bir yer değilken, izleyenlerin ilgisiyle kaliteyi de artırmışlar. Asıl adı ise Şahap Ustanın Yeri. Merak edenlere duyrulur…