İllâ İstanbul

Bahçe içinde birkaç küçük ev, bir uzun sokak, köşe başında bir çınar ağacı, kapıyı örten hanımellerinden ibaretti çocukluğumun İstanbul'u. Geceleri ateş böcekleri uçuşurdu gökyüzünde, zile basmaya boyum yetişmezdi. Sevenlerine kaymak taksimi yapan yoğurtçu Yakup Abi, hasta olduğumuzu öğrenirse dondurma satmayı reddeden Kemal Amca, hep tavuklarıyla kavga eden Nazmiye Teyze bir de gani gani çocuklar vardı mahallemizde. Bayramlıklarımızı giyer Beyoğlu'na çıkardık ki, pek uzaktı. Oyuncak filan alınacaksa Sirkeci'ye gidilirdi trenle, oradan Tahtakale'ye. Eyüp Sultan'a çıkınca mutlaka düdüklü testi alınırdı, ya kırmızı ya mavi. İstanbul derya deniz, dünya çok büyüktü, gidilecek çok yer, hakikat için çok ihtimal vardı.

...derken aradan 35-40 sene geçti. Biz büyüdük, İstanbul bize küstü. Taç yapraklar kapandı, denizin rengi koyulaştı, morardı. Ateş böcekleri, tavşanlar, tespih böcekleri, renkli kelebekler birer birer bizi terk ettiler.

İstanbul içine kapandıkça daha muteber oldu. Akın akın insanlar geçti köprülerden, bir yığın otomobil icat oldu. Hep sokaklarda oynayan çocuklar sitelere hapsoldu, evlerine sindi. Ermeni, Rum sahipleri tarafından terk edilmiş ahşah evlerin belleri büküldü iyice. Her tarafı alışveriş merkezleri, göğü delen sivri kuleler kapladı. İstanbul'un üstünü betondan bir duvar örttü. Bir de 12 Eylül'de tanklarla, postallarla ezildi mi sana!

Şimdi etrafıma bakıyorum da çocukluğumun İstanbul'undan pek az şey kaldı geriye.

Lâkin yine de alışmışız yaşadığımız şehirde denize göre yön bulmaya, tıknefes olana dek yokuş inip çıkmaya. Ayaklarımıza kara sular inince oturup boğaz kenarında ince belli bardaktan çay içmeye. Düdüklerini öttüre öttüre süzülen vapurlarla bir o yakaya bir bu yakaya geçmeye. Kulağı küpeli bezgin köpeklerle, sinirli, şaşkın, ürkek, korkak, tekir sarman bir dolu kediyle cümbür cemaat yaşamaya. Metroydu geçitti diye kazılan her çukurdan anlaşıldığı üzre yerin yedi kat dibinde gizlenmiş kimbilir hangi eski medeniyetin üstünde çıplak ayakla dolanmaya. Bulunmaz nimetlere alışmışız vesselâm.

İşte bu yüzden terki zordur İstanbul'u. En yakası açılmadık küfürleri ederiz de çekip gidemeyiz kolay kolay. Gitsek de ne yapar eder, olmadık bahaneler uydurup geri döneriz illâ. İllâ!