İyi müzik dinlemek demokratik hakkımız

Kerem Görsev son albümü Terapy'yi Alan Broadbent'in yönettiği Londra Filarmoni Orkestrası eşliğinde kaydetti. Sanatçının 10 bestesinin yer aldığı Terapy gerçekten bir 'Terapi' albümü oldu. Tecrübeyle sabittir ki albümü dinlerken kulaklarınızdan giren notalar her bir hücrenize ulaşacak ve sizi sağaltacak.

Ben ilk büyük orkestra denememi 1999'da Rusya'da ST. Petersburg Filarmoni Orkestrası'yla yaptım. Aradan 11 sene geçti. Bundan 2 sene evvel yine böyle bir öğle saati benim çok sevdiğim Alan Broadbent televizyonda bir orkestra yönetiyordu ve caz piyanisti Diana Krall çalıyordu. O an içimde bir şey kıpırdadı ve Diana Krall'ın yerinde olmak istedim. Proje böyle ateşlendi.

Bu kararı verdikten sonra London Filarmoni'yi seçtik ve eşimle birlikte bir mail yazdık onlara. Olumlu cevap geldi. Sonra Alan Broadbent'e yazdık. O da çok heyecanlandı. Çünkü daha önce hiç Londra Filarmoni'yi yönetmemiş. Bu arada ben Alan Broadbent'e Ernie Watts'ı da istiyorum dedim. O da kabul ettikten sonra o gece hakikaten huzur içinde uyudum. Bestelerimin düzenlemelerini de yine dünya çapında yetenek olan Kamil Özler yaptı.

11 Nisan'da Londra'da buluştuk. 12 ve 13 Nisan'da provalar dahil günde 3 saat çalışarak albüm kaydını tamamladık. Sonunda benim çok içime sinen bir iş oldu. Amerika ve Avrupa'da çok beğenildi ve çok olumlu yazılar çıktı albümle ilgili.

Aslında benim derdim satış falan değil. Derdim yaptığım müziğin insanlarla buluşması. Ben bütün müziklerimi iki nedenden dolayı yapıyorum. Birincisi müzisyenim ben, işim bu. İkincisi kızım Nisan Görsev ve Türkiye Cumhuriyeti için. Ben memur çocuğuyum ve bu devletin imkanlarıyla okudum. Bunu bir şekilde geri ödememiz lazım. Amacım dünyada Türkiye'yi en iyi şekilde temsil etmek.

Ben 1967'de anne ve babamın sayesinde konservatuara girdim. Babamın 6 bin tane klasik müzik plağı vardı. Yani ben klasik müzikle doğdum. Ondan sonra 14-15 yaşlarımda abimin bir arkadaşı vasıtasıyla cazla tanıştım ve ilk görüşte bu müziğe aşık oldum. Bana da zamanında çok popüler işlerden teklifler geldi. Ama benim gözüm cazdan başka bir şey görmez. Caz hayal kurdurma ve masal anlatma sanatıdır.

Popüler değilim. Yaptığım işle tanınıyorum. Bakın ben 1978'den beri profesyonel müzik yapıyorum ama duruşumu hiç değiştirmedim. Konseptimiz hep akustik. İnsanlar gördüler ki bu adamın konserde de festivalde de televizyon programında da duruşu aynı. Popülizmin peşinden koşmayan, inatla kendi yaptığı müziği toplumla paylaşmaya çalışan bir adam. Her yerde olduğu gibi müzikte ve sahnede de ahlak çok önemli. İnsanlar sahnedeki yalanı anlarlar.

Benim bütün bestelerimin bir hikayesi, bir gizli kahramanı vardır. Bütün bestelerim yaşadığım bir olaydan çıkmıştır. Ve ben de sahnede o olayları anlatıyorum.

Ben bunların hiçbirine katılmıyorum. İşin özü şu; Ne ekerseniz onu biçersiniz. Bu işi düzgün bir şekilde sunduğunuz zaman sevilir.

Bu yanlış. Zenginler dinler diye bir şey yok. İlçe belediyelerinin yaptığı konserlerde öğrenci 3 TL, tam 5 TL fiyatlara gidip çalıyoruz. Bunlar çok keyifli. Biz bu müziği yaymak için Gaziantep, Hatay, Adana, Samsun, Trabzon davet edilen her yere gidiyoruz. Tek bir şartımız var: İyi bir piyano…

Ben Türkiye'de yaşıyorum ama dünyaya müzik yapıyorum. Şimdi benim ilk albümümün ismi Hands and Lips. Yani Eller ve Dudaklar. Buradaki eller, dünyanın en iyi kadın piyanisti Eliane Elias'ın elleri. Dudaklar, ağız armonikası çalan Toots Thielemans'ın dudaklarıdır. 1993'te İstanbul Caz Festivali'ne gelmişlerdi. Çok etkilendim ve eve dönünce o parçayı yazdım. Şimdi 'Eller ve Dudaklar' desem fantazi albümü zannederler. Onu küçümsediğimden değil tabii. Ama benim derdim bütün albümlerimin yurtdışında da anlaşılması. Ama hepsinin de Türkçe yazıları var.

Caz bir şemsiye. Altında pek çok çeşitleri ve tarzları olan bir müzik. Şimdi ilk caz dinlemeye başlayan insanlara ne dinletmemiz lazım: Nat King Cole, Ella Fitzgerald, Carla Mcgray… Şimdi körlemesine, lap diye caz dinleyeceğim diye girerseniz, mesela benim sevmediğim kötü bir tarza denk gelebilirsiniz.

Evet. Tasvip etmiyorum, dinlemiyorum da. Dinleyene de karışmam. Ama benim en büyük mücadelem akustik cazı insanlara sevdirmektir.

Hayır. Akustik olan her şeye erişilmesi çok zordur. Bach, Beethoven neyse bir Neşet Ertaş, Aşık Veysel, Münir Nurettin Selçuk, Dede Efendi, Tatyos Efendi de odur. Ama Türk halk müziği neyle çalınıyor? Akustik sazla, bağlamayla… Elektronik bir şey yok. Ben bu müzikleri çalan herkesin önünde esas duruşa geçerim. Bizim yaptığımız da böyle bir müzik. Bunların hepsi şahsiyetli, kendi duruşu olan müzik türleri. Bunların arasında cazı yüceltmeye lüzum yok. Bu müziklerin hepsi yüce.

Yok ona da katılmıyorum.. Sosyal statü dediğiniz nedir? Herkes eninde sonunda beyaz bir çarşafa sarılıp musalla taşına yatırılıyor. İyi müzik dinlemek hepimizin demokratik hakkı.

Klasik müzik dinlerim.

Elektronik ve niteliksiz müzikler dinlemem.

Dinleyenler var, dinlemeyenler var. Allah herkese kulak vermiş fikir vermiş. Ben sadece kendi müziğimi insanlara dinlettirmek için mücadele ediyorum.

Çünkü ben müzik çalarken önümde birinin bir şey yemesi, içmesi, garsonun dolaşması müziğime saygısızlık gibi geliyor.

30 sene böyle yerlerde çaldım. Ama 3 sene evvel bir karar aldım ve sadece bilet alıp, müziğimi dinlemek için gelenlere çalmak istiyorum.

İstanbul 8 bin yaşında. Var mı böyle bir yer? Bir an Asya'dasın. 10 dakika sonra Avrupa'dasın. İstanbul'da bir ruh, bir enerji var. İşte tam da bu yüzden 'caz kalpli' İstanbul…

Akustik cazı sevdirmek için en doğudan en batıya Türkiye'nin her yerinden gelen davetleri kabul ettiğini söyleyen Kerem Görsev, "Tek şartım iyi bir piyano. Hikayemi iyi bir piyanoyla anlatmak isterim" diyor

Evet, doğrudur. İçki içmem, sigara içmem. Gece hayatım yoktur. En geç 10'da yatarım. Sabah yedide kalkarım. Sporla aram çok iyidir. Sistematik olarak müziğimi çalışırım. Evden çıkmayan, şehir karmaşasını ve kaosu sevmeyen bir adamım. Beşinci sınıfa giden bir kızım var. Onunla ilgilenirim. O da piyano çalıyor biraz. Böyle bir yaşantımız var. Caz müzisyenleri sabahlara kadar gezecek, içecek, sürünecek diye bir şey yok. Eskiden öyleydi. Ben normal, düzgün bir adamım. Ailem, adresim belli. Arandığım zaman bulunabileceğim bir numaram var. Gayet mütevazı bir hayatım var.

Biz Pınar'la 1987'de tanıştık. Bayağı uzun yıllar oldu. O zamanlar Amerika'daydı ve iyi bir caz dinleyicisiydi. Ondan sonra Türkiye'ye geldi. Ne kadar güzel ki birbirimizin işlerine hiç bulaşmadan, saygı içerisinde devam ediyoruz. Eşim çok başarılı bir iş kadınıdır. 'turk.net'in kurucusudur. İyi eğitimli bir insandır. Şimdi amacımız çocuğumuz iyi yetiştirmeye çalışmak. Türkiye'yi her platformda, gümrük kapılarından geçerken bile iyi temsil etsin. Ayaklarının üzerinde duracak, özgüveni sağlayacak bir eğitimi olsun. Saygılı, paylaşımcı bir insan olsun. Müzik kulağı olsun. Bir konsere gittiğinde iyiyi kötüyü ayırt etme yeteneği olsun. Kötü müziğe karşı zırhları olsun. Ben mesela yollarda falan hiç duymam o kötü müziği. Koruma kalkanım var benim.