Kadının da 'ağır abisi' olur

Bu bizim geçmişte yaptığımız işlerle oluşmuş bir algı. Kendi özel hayatımdaki duruş biçimimle de destekledim bunu. Ama oynadığım role öykünerek değil. Ayrıca bunun adı ağır ağabeylik değil bana göre.

Tabiri caizse raconuna göre, adam gibi yaşamak. Ayrıca bu sadece adamlara mahsus bir şey de değil. Kadının da 'ağır abisi' olur. Efendilikse sonuna kadar efendilik, saygıysa sonuna kadar saygı, sevgiyse sonuna kadar sevgi. Ama direnişse, başkaldırıysa, sonuna kadar…

Evet. Benim, cıvık bir halimi görmemişsinizdir. Mesela hiçbir zaman bir masanın üzerinde göbek atarken görmediniz beni.

Çok seviyorum. Bir daha dünyaya gelsem oyuncu olurdum. Ama hani hayatımın en önemli şeyi değil.

En önemli şey hayatın kendisi.

Kesinlikle. Nasıl bir taş işçisinin, bir hattatın işini yapmak zorsa, bizim işimiz de aynı.

Ben İstanbul'da, Üsküdar'da büyüdüm. Sokakta geçti çocukluğum. Birçok şeyi el yordamıyla keşfettik. Böyle yetişmenin bize verdiği bir lezzet, bir sahicilik olduğuna inanıyorum. Ben kendi mahallemde değil de, lüks bir semtte, rafine bir çevrede büyümüş olsaydım, insanımı tanıyamayacaktım. Bunlar benim için zenginlik diye düşünüyorum.

Benim için bir memleket. Dünyanın en güzel memleketi. Hiçbir şeye hiçbir yere değişmem İstanbul'u. Gelen herkesin ağzının suyu akması hayran olması tesadüf değil.

Evet. Annemler Almanya'daydı çünkü.

Okuma yazması bile olmayan bir Anadolu kadınıydı. Ama çok zeki, çok yetenekliydi. Çocukları burada her şeyi ona teslim edip gitmişlerdi. Şimdi bakıyorum da, üzerine düşen bunca şeyi bu kadar büyük bir beceri ve özveriyle hayata geçirmesi hakikaten mucizedir.

Karne günleri benim için felaketti. Neden bilmiyorum hayatım boyunca okuldan nefret ettim. Ta ki konservatuvara kadar. Eğitimin ve öğrenmenin ne kadar değerli olduğunu konservatuvardan sonra anladım.

Okul çok sıkıcı bir şey diyordum ya. Benim en hoşuma giden şeylerden bir tanesi televizyondu. Televizyon seyrederken bu sihirli kutuda beni ilgilendiren bir şeyler olduğunu keşfettim. Daha sonra bir ara Elazığ'a gittim. Orada canım sıkılmasın diye başladığım tiyatro kolu macerası, bu işi kesinlikle yapmak istediğimi ortaya çıkardı. Döndüm, konservatuvarı kazandım ve ondan sonra da bu yolculuk başladı.

Evet. Bir komedi. Nuri, 21 yıllık karısını boşuyor. 21 yaşında bir kızla evleniyor. Burada kahramanımızın eski karısının temsil ettiği değerlerle, yeni karısında buldukları arasındaki komediyi çıkarmaya çalışıyoruz.

Evet. Çakır çok hafızalarda kalan bir karakter. Ben bundan rahatsız değilim. Benim derdim Çakır'ı unutturmak falan değil. Bilakis oynadığım karakterlerin unutulmaması benim başarım. Ama bizim insanımız, çok sevdikleri bir karakter, hafızalarında hep öyle kalsın istiyor. O da oyuncuyu kısırlaştıran bir şey.

Ben bu saatten sonra artık 180 derecesi olabilen bir aktör olabilmeyi istiyorum. Bir aktörün su gibi olması, girdiği kabın şeklini alması lazım.

Çok çalışıyor olmak.

Oyuncular örgütlenme meselesini çok iyi beceremiyorlar. Oysa Amerika'da, Avrupa'da ne yapılıyorsa, birebir alıp uygulamaktan başka yolu yok. Bir de burada at iziyle it izi birbirine karışmış durumda. Gerçekten oyuncu ile oyuncu olmayan aynı kulvarda koşturuluyor.

Uzun soluklu bir iş yapmaya enerjisi ve yeteneği varsa yanındayım. Ama yani biz sette oyuncu yetiştirmekten çok sıkıldık.

Kenan'ı (İmirzalıoğlu) çok beğeniyorum.

Ben de geçenlerde o tartışmayı yeniden bir seyredeyim dedim. Altındaki yorumlara baktım. Çok acımasızcaydı.. Bir sürü Kürt arkadaşım var benim. Babaannem Zaza. Kesinlikle bir Kürt düşmanı değilim. Ben iki milletin birbirileriyle bir sorunu olmadığını anlatmaya çalıştım Konuyla ilgili olumsuz politika varsa, bunlar devlet politikalarıdır.

Evet. Halkların kardeşliği nettir. Siyasi şeyler var, doğru. Ama bu memlekette sadece Kürtler zulum görmedi. Bu topraklar üzerinde yaşayan ve farklı şeyler söyleyen her vatandaşın başına geldi bu. 'Büyük resmi' görmek o kadar zor değil. 'Bu topraklar üzerinde yaşayan kimsenin kimseyle derdi yok. Sadece bizim birbirimizle sürtüşmemizden çıkacak alevden faydalanmaya çalışan 'üst' bir durum var. Bunu görün, salak mısınız?' diye bağırıyorum.

Tabii. Hatta yaşananları bütün netliğiyle ortaya koyan bir hikayemiz de var. Benim ve Sinan'ın (Çetin) ortak fikri. Filmi seyreden herkesin, Kürt, Türk, Çerkez, Rum, 'Ne yapıyoruz biz? diyeceği bir hikaye. Çekebilecek miyiz bilmiyorum. Biraz riskli bir prdje. Ama olursa herkesin canı yanacak. Herkes bir silkelenip kendine gelecek..

Zara çok iyi bir insandır. Garip hırsları yoktur. Bir erkeğin arkasında nasıl durulması gerektiğini bilir.

Önünde de durabilir. Ama arkasında durabilmeyi de bilmelidir. Bir erkeğin sırtını dayayacağı bir kadın olmalı.

Şu anda yok.

Aynen öyle. Onun için de önce arkamda, önümde, yanımda durabilecek bir kadın bulmam lazım.

Zor, çok zor…

Yok. Bugüne kadar biriktirdiğimiz değerler ve mevcut değerler arasından birisini çıkarıp oraya koymak zor. Bu değerde kimse yok mu? Var. Ama biz hayatın telaşı içerisinde denk gelemiyoruz. Denk geldeklerimizi de biz es geçtik belki. Haksızlık etmeyelim...

Başrollerini Meltem Cumbul'la paylaşacağı bir komedi dizisiyle, 'Nuri' olarak ekranlara dönen Oktay Kaynarca, "Amacım Çakır'ı unutturmak değil. Bilakis oynadığım karakterin unutulmaması benim başarımı gösterir. Ama ben 180 derecesi olan bir aktör olmak istiyorum" diyor.