Kaybedecek neyin kaldı?

Kaybedecek bir şeyi olmamasına rağmen risk almaktan korkan onca insan var. Kendimize şans vermeyi çoğu zaman başkalarına şans vermekten çok daha zor görürüz. Bu yazdıklarımın gerçekleşmesi için illaki depresyonun pençesinde olmak gerekmiyor.

Nedense toplumun geneline bakacak olursak. Kendi istek ve arzularımızı, sürekli bir erteleme ve yok sayma çabasındayız. Sanki biz hiç önemli değiliz, isteklerimizi gerçekleştirmek ya da gerçekleştirilmesini istemeye hakkımız yok gibi düşünüyoruz. Son cümlemde, genel olarak kadınlardan söz ediyorum. Annelik içgüdüsü diyebiliriz belki ama, onunda bir sınırı olmalı.

Peki nereye kadar risk almalı?

Sorunun cevabı gidebildiği yere kadar değil tabiî ki. Herkesin kişisel limitleri olmalı, bu hayata yüklediğiniz anlamdan tutunda, dini inancınız, ikili ilişkilere bakış açınız, ekonomik yeterliliğiniz, sosyal çevreniz'e göre değişir.. Listeyi daha da uzatabiliriz. Bütün bunların yanında aldığınız risk fiziksel ve duygusal anlamda size ve çevrenizdekilere zarar vermemeli. Nereden bilebilirim diyebilirsiniz ama, kırmızı ışıkta karşıdan karşıya geçerken ezilme ihtimalinizle, yeşil yanarken geçerken ezilme ihtimaliniz aynı olmayacaktır.

Buna ,“bile bile lades demek” terimi yerinde olacaktır.

Seçim sizin

Arada ki çizgi belirsiz, seçim her ne olursa olsun, netice olumsuz dönse bile, kimseyi suçlamaya hakkınızın olmadığını düşünüyorum.

Bu sizin seçimizdi!

Kırk yaşında bir kadın düşünün hiç evlenmemiş. Bir süredir hayatını birleştireceği kişiyi arıyor, bunu yaparken haddinden fazla ince eleyip sık dokuyor çünkü malum yaş kırk! Ve iki kişinin arasında karar verme aşamasında.

Çevresi ve ailesinin etkisi büyük olmasına rağmen, çevrenin onaylamadığı kişiyi seçip evleniyor. Aradan bir süre geçiyor. Hayatının en kötü dönemini yaşadığının farkına varıyor. Kendini bir eş olmanın yanı sıra bir köle, bir hizmetçi olarak görmeye başlıyor. Boşanmak istiyor ama boşanamıyor. “Boşandı dedirtmem kendime” çünkü bu benim seçimimdi diye düşündüğü için mutsuz olmasına rağmen boşanmıyor

Neticede, bir risk aldı evlendi. Zaten kötü giden bir evlilik var.Neden bir ikinci “risk'i” alıp boşanmasın? Kaybedecek neyi var? Tabiî ki boşanma aşamasına gelmeden önce denenecek ne varsa denenmeli profesyonel yardım alınmalı buna rağmen olmuyorsa, son çare olarak boşanmaya başvurulmalı.

Dünyanın sonu değil. Kendi verdiği kararla evlendiği gibi, kendi verdiği kararla da boşanabilir, çevrenin ne diyeceğine bakmaksızın! Hayatımızı çevreye göre yaşasaydık, ortada tek bir yaşam modeli ve birçok mutsuz insan olurdu.

Çevrenin ne dediği kararlarınızı belirlemedeki ilkiniz olmasın. Kendi risklerinizin mutsuzluğunu yaşamak başkalarınınkini yaşamaktan çok da iyi hissettirir!

Sevgiyle kalın..