Kirli reytingte frene bastım

1961 yılında Eyüp'te doğdum. Çocukluğum Kasımpaşa'da geçti. Mahalle dayanışmasını, yardımlaşmayı öğrenirsiniz. Mahallenin kızlarına, çocuklarına sahip çıkılır. Abilik kültürü vardır. Evlerin kapıları açık, anahtarları üzerindedir. Çocukluğum Kasımpaşa'da o kültür içinde şekillendi.

Delikanlılığa adımımı attığım yıllarda babamın işi nedeniyle Etiler'e taşındık. Babam Gazeteciler Sitesi'nde yöneticilik yapıyordu. Biz de orada lojmanda oturuyorduk. Levent Lisesi'nde okudum. Sonra Mimar Sinan Üniversitesi Güzel Sanatlar Akademisi'nden mezun oldum.

O yıllarda hem sağdaki hem soldaki çocuklar çok uç noktalardaydık. Çok dayak yedim, çok dayak attım. Seneler sonra bir zamanlar düşman olduğum insanlarla dost oldum tabi.

Evet, olaylara bulaşmamayım diye, Beşiktaş Spor Kulübü'nde uzun yıllar boks yaptım. Bir maçtan sonra şekil şemal biraz dağılınca annem 'tamam' dedi. Bir yandan okuyup bir yandan çalışıyordum. Öğleden sonra bir taksi durağında telefona bakıyordum. Geceleri de Tarabya'daki tavernalarda fotoğrafçılık yapıyordum.

Aksine. Rahmetli babam kapıyı çalmadan muhakkak cep aynası çıkarır, saçlarını, bıyıklarını düzeltilirdi. Biz bir kere olsun babamla annemin bağrıştığını duymadık. Zaten bugün programlar gibi programlara ihtiyaç duyulmasının sebebi çekirdek ailenin bozulmasıdır.

Gazetecilik hırsım ve koşturmam yüzünden. Yoksa eski eşim dünyanın en iyi insanıdır. O da gazeteci. 20 yaşında dünyalar güzeli bir kızımız var.

Sene 78... Lisedeyim... Hürriyet'te bölge muhabiri olarak başladım. Sonra Milliyet'te Savaş Ay, Coşkun Aral gibi ustalarla çalıştım. Kısa bir dönem Yeni Asır İstanbul bürosu, ardından Yalçın Bayer beni Cumhuriyet'e aldı. 12 sene orada çalıştım. 1.5 sene Nurettin Sözen'in basın danışmanlığı yaptım. Bürokrasiye alışamadım. Ayrıldım. O sırada 92'de Flash TV kuruldu ve o günden bu yana Flash TV'deyim.

Evet, bu program yüzünden yıllarca birlikte çalıştığım ağabeylerim beni 'dönek' ilan etti. Şimdi o dönek diyenlerin çoğunun dönüp hangi gazetede yazdıklarını, nerelerde ihale peşinde olduklarını biliyorum. Ben saf, temiz bir insanım. Bugüne kadar boğazımdan bir kuruş haram para geçmemiş. Bir liralık hediye almamışım. Bana gelen hediyeleri yurtlara gönderiyorum. Sponsorum bile yok. Kıyafetlerimi kendim alırım.

Gitti efendim. Ben ikna odalarında çekilen görüntüler nereye gidiyor diye sordum. Karşımıza Batı Çalışma Grubu diye bir isim çıktı. Yasal bir şey mi? Hayır... Açık söyleyeyim bir dönem başörtüsü takan insanlara açıkça zulüm yapıldı. Yani şimdi ben sol düşünceyle yetiştim diye buna karşı durmayacak mıyım? Bunu yapan insanlar da Kemalist olduklarını savunan, hangi hakla ve hangi yetkiyle Atatürk'e sahip çıktıklarını bilmediğim insanlar.

Bu sene çok büyük paralarla iki büyük kanaldan kuşak programı teklifi geldi. Ama burada özgürüm. Bir dava açıldığı zaman arkamda kapı gibi kurumumu görebiliyorum. Ömür boyu sürecek diye bir şey de yok ama bittiği zaman dostluk sürebilmeli. Bir de Flaş TV benim başka yerde iş yapmama izin veriyor.

Süheyl ve Behzat Uygur'la beraber TV 8'de tiyatro yapıyorum. Yakında vizyona girecek 3 sinema filminde oynadım. Bir ulusal kanalda önemli bir dizide muhtar rolü oynamam için bir öneri getirildi. Onu da görüşeceğiz. İstiyorum olmasını.

Kişisel zevklerimi tatmin ediyorum. Süheyl ve Behzat'la oynarken çocuk parkında oynar gibiyim.

Patron 'Realty Servisi kuracağım, eleman al' dedi. Umut ve Acı Umut diye iki programla başladık. Medyum Memiş ve Aykut Oray sunuyor. İkisi de ayrıldı. Patron da 'Bu işi başıma sen açtın, sen sun o zaman' dedi. İhale bana kaldı. Sonra kalış o kalış. Üzerime yapıştı.

3 sene önce ben 'Kirli reytinge hayır' dedim. Çünkü gördüm ki ne kadar batarsanız o kadar yükseliyorsunuz. Hem de AB'de, yani kültürlü, ekonomik seviyesi yüksek kesimde. Sonra kendime de topluma da çok büyük zarar verdiğimi düşündüm. Güzel reyting geliyor. Ama insanlar gülmeye, alay etmeye başladılar. Onu gördüğüm noktada frene bastım. Şimdi sadece kayıp ve cinayet dosyası yapıyoruz.

Ekranda neysem oyum ben.

Ben evde blues, caz müzik dinleyen, bilgisayar başında kitabını yazan, okuyan bir insanım.

Hiç alakası yok. Bakın namussuzdan, ahlaksızdan, mafyadan, çeteden daha cesur olacaksınız. Yoksa onlarla mücadele edemezsiniz. Onların diliyle konuşacaksınız. Müslüman mahallesinde salyangoz satamazsınız. Karşınızdaki adam yayına bağlanıp 'Ben o çocuğu 500 liraya satın aldım' diyorsa, 'Ama beyefendi böyle konuşmayın lütfen' diyemezsiniz. Onun anlayacağı dilden konuşmak zorundasınız.

Hepsi gerçek. Benim programları izleyenler aslında aynada kendilerini izliyorlar. Keşke eğitim seviyesi, ekonomik seviye yükselse de bu programlara katılacak hiç kimse kalmasa. Aslına bakarsanız o kesimlerde de rezillikler daha az değil. Mesela İvana-Yurdal Sert arasında yaşananları düşünsenize. Benim sıradan vatandaşımın yaşadığı küçük skandallar onların yanında hiç kalır.

İkisi de değil. Çok profesyonel bir rejim var. Bazen kafamdan geçenleri okusunlar istiyorum. Bir de benim gözler uzağı görmüyor. Ekranı okuyamayınca kızıyorum. Yayından sonra sarılıyorum, gerekirse özür diliyorum.

Benim telefonumun açılışında şu yazar. 'Kaç kere yaşarız kaç kere ölürüz, bir kere.' Her şeyi uçlarda doya doya yaşarım. Eee yaşım 50'ye geldi. Yaşayacağımı yaşadım. Tehlikeli bir iş yapıyoruz. Ama ben aldığım duaların beni koruduğuna inanıyorum.

Benim yaptığım iş normal şartlarda yapılacak bir iş değil. Sizin o izleyip de dalga geçtiğiniz, inanamadığınız şeylerin hepsi gerçek. Ama ben bir profesyonelim. Yine de ister istemez etkileniyorsunuz. Arif Verimli sağ olsun... Her gittiğimde beş kuruş para almadan beni dinler düzeltir. Ayrıca en büyük tedavi benim için sahilde oturmak. Ya da ev işlerine vuruyorum kendimi. Deliler gibi temizlik yaparım. Bu kadar eleştiri karşısında dik durabilmeniz medyanın barsaklarını iyi biliyor olmanızdan mı? Yani sizi eleştirenlere tencere dibin kara seninki benden kara mı diyorsunuz?

Evet, dinime küfreden benden Müslüman olmalı. Aslında eleştiri iyidir. Hep pohpohlanmak bir noktadan sonra sizi başka bir çizgiye çeker. Ama beni eleştiren insan da benim işimden anlamalı. Şimdi orasını burasını yazan yazar oluyor.

Televizyonculukta hedefim habere dönmek. Mesela 'Yalçın Abi' tarzıyla sabah haberi sunmayı çok isterim. Eleştirel, dürüst, dobra, açık, net. Ben ekranda Başbakan'ımızın karizmatik duruşunu, tarzını, örnek aldım. O da Kasımpaşalı ya. O yüzden gurur duyarak söylüyorum bunu. Bazen gerekiyor çünkü. Şimdi İsrail'in yaptığına 'Teşekkür ederiz mi' diyecekti yani? Benim meslekteki hedefim 3 sene sonra Realty'i bırakmak. Kızımın okulunun ödemeleri var. 3 sene sonra bitiyor. Hedefim bunu benimle yapmaya cesaret edebilecek bir kanalda çok ciddi bir sabah haber programı yapmak.

Evet. Adı 'Yüzleşme.'

Benim 35 yıllık meslek yaşamım var orada. Kitap gazeteci Çetin karakteri çevresinde örülmüş bir roman ama olaylar birebir gerçek. İçinde Ankara, siyaset, bürokrasi, gazetecilik, MİT, Genelkurmay ve İstanbul'daki gazetecilik ilişkileri yer alıyor. Usta yazarlara okuttum. Çok beğenildi. Şimdi yayınevini kesinleştireceğiz.

Anne, babalar aile yapısını korumalı. Aile kavramının önemini unutmamalı. Temel ahlaki değerleri korumalılar. En önemlisi de sevgi. Birbirlerine ve çocuklarına karşı sevgi ve güvenle yaklaşmalılar. Ne yazık ki günümüzde kötülüklerin ve kötülerin sayısı, çeşidi çok ama çok arttı. Fuhuş ve uyuşturucu çeteleri akıl almaz yollarla gençleri etkilemeye, tuzaklarına çekmeye çalışmakta. İnternet çok büyük bir bilgi alanı olduğu kadar, çok tehlikeli tuzaklarla dolu bir ortam haline geldi. Bilgisayarlarda mutlaka zararlı içerikten, sitelerden koruyan önlemler alınmalı. Sosyal paylaşım ortamlarında çocukların ne yaptıkları, kimlerle neler yazıştıkları ve neleri paylaştıkları çok dikkatle izlenmeli. Ebeveynler çocuklarıyla çok yakından ilgilenmeli onlardaki değişiklikleri yakından gözlemlemeliler. Gerekirse destek almak için belediyeler ve ilgili bakanlıkların sağladığı olanaklardan faydalanmalılar. Alkol ve bağımlılık yapıcı maddelere karşı çok ciddi önlemler almalı, "bir kereden bir şey olmaz" diyerek çok daha büyük tehlikelere izin vermemeliler.

İstanbul... Ahhh İstanbul. Benim körü körüne aşık olduğum bir o kadar da uzaklaşmak istediğim kara sevdam. Keşmekeşi, çokluğu ve yapayalnızlığı içinde çok özel ve güzel bir şehir. Ama eninde sonunda başta bu kent olmak üzere tüm aşklarımı geride bırakarak uzaklaşacağım ve hep ama hep özleyeceğim tek şehir...