Magazin figürü değilim

90'lı yılların çok sevilen isimlerinden biriydi Hazal. Müzik piyasasına hızlı bir giriş yapmış, kaliteli müzik dendiğinde akla gelen isimlerden biri olmuştu. Sonra birdenbire ortadan kayboldu. İlk albüm teklifi aldığında altına imza attığı 250 bin dolarlık sözleşmenin korkusuyla okulunu yarım bırakan Hazal, şöhretin önünde açtığı ışıklı dünyadan vazgeçerek 2000 yılında çıkan afla yarım bıraktığı konservatuvar eğitimine geri dönmüştü. Bu ara tam 10 yıl sürdü. Hazal 10 yıl aradan sonra yepyeni bir görünümle ve albümle döndüğü müzik dünyasında her şeyi değişmiş buldu.

Eğitimin önemine her zaman inandım. İstanbul Üniversitesi Devlet Konservatuarı'nın sınavlarına girdim ve kazandım.

O ara ilk sahne teklifimi de aldım. Harçlığımı çıkarırım diye kabul ettim. Aileden izinler alındı. Babam 2-3 hafta benimle geldi. Gördü ki emniyetli ortamlar.

Ee tabii. 'Şarkıcı mı olacan sen?' diye bir şey var bizim insanımızda. İlk albüm teklifi de bu sahne çalışmaları sırasında geldi. Şanslıydım çünkü 90'ların ortalarında kaliteli müzik yapmak istediklerini söyleyerek geldiler bana. Okullu, oturmasını kalkmasını bilen, şöhretten ziyade müzik kovalayan isimler arıyorlardı. Zaten o dönemde albüm yapan çoğu arkadaşımız sağlamdır. Çünkü tek derdimiz müzikti.

Şöhretten değil. Tamamen çocukça kaygılardan. Tam donanımlı bir firmada böyle bir şansı yakalamışken kaçırmak istemedim. İkisini bir arada yürütebileceğimi düşündüm. Ama yürütemedim. Bir sözleşme imzaladım ve altında 250 bin dolar tazminat yazıyordu. Dediğim gibi orta halli bir aileden geliyorum. Bu rakamlar korkuttu. Hani dersim var bugün gelemem ben falan olmazdı.

Daha donanımlı hale gelmeliyim, bir farkım olmalı diye düşündüm. Çünkü herkese sanatçı sıfatı verilmeye başlandı. 'Ben bu sıfatı hakkedenlerden olayım' dedim.

Potansiyele inanırım. Akacak kan damarda durmaz. Siz o niteliklere sahipseniz ve gerekenleri de yapıyorsanız o iş her zaman olur. Bu düşüncelerle 2000 yılında afla yarım bıraktığım okuluma geri döndüm. Ve büyük bir artı olarak da döndü bu bana. Özgüvenimi arttırdı.

O güne kadar hiç kimseye dinletmediğim sözlerimi bestelerimi ortaya çıkardım. Onlar üzerinde daha çok vakit harcadım. Sonra hadi artık bir albüm yapmanın zamanı geldi dedim. Onları koydum bu son albüme.

Attığım her adımı duyurayım şuradaydı, bunu yedi, şunu giydi diye bir tavrım olmadığı için müziği bırakmışım gibi bir algı oluştu. Aslında müzik camiası dediğiniz şey magazin camiası durumuna geldi. Ben bu camianın içinde değilim. Stüdyolara girip bikiniyle poz vermedim hiç. Benim işim bu değil. Böyle şeylere ihtiyacım yok. Böyle şeylere ihtiyacı olanlar sanatçı sıfatının arkasına saklanıp başka şeyler kazandılar.

Albüm yapmaya son verdiğim piyasadan eser yoktu maalesef. Çünkü o zamanlar çok fazla yatırımcı şirket vardı, sponsor çok rahat bulunuyordu. Ama hiç biri kalmamıştı. Doğru konuşmak gerekirse işin hakkını veren insan sayısı da çok azdı. Çoğunluk magazine malzeme veren, maddi açıdan standardını yükseltmek isteyen, şöhreti kalkan olarak kullanıp çok farklı işler yapan insanlar. Piyasa çeşitliliğe izin vermiyor. Çok korkak bir tutum var. Egolar kocaman olmuş. Ben, ben, ben… Ee şimdi düşünsenize yani 5 kişiyi mi dinleyeceğiz biz, bu insanlar ölene ya da vazgeçene kadar. Böyle bir şey olamaz. Şu anda çok zorlayan durumlar var. Sadece müzik yetmiyor maalesef.

Görselliğin, magazinin ön plana geçmesi gibi. Ben magazine karşı değilim. Görselliğin de gereksiz olduğunu savunmuyorum. Ama yeteneğin önüne geçtiği noktada bir sorun var. Sadece müzik yapmak için uğraşan insanlar ikinci planda kaldılar.

Çünkü kendilerine olan saygılarından ve gururlarından belli bedeller ödemeyi reddediyorlar. Ciddi emek harcanıyor bu albümler hazırlanırken. Bu kadar emeğin bedelini bir magazin figürü olarak ödemek istemeyenler zorlanıyor. Şimdilerde iyi müzisyen çok hırpalanır.

Tabii ki hırpalanıyorsunuz. Ruhen hırpalanıyorsunuz bir kere. Bazı bedelleri ödemeyi kabul ederseniz işinizi yürütüyorsunuz. Ama o zaman da ne kadar ruhlu şarkı söyleyebilirsiniz, masum duygularınızı koruyabilir misiniz? Bir yandan, ilk günkü gibi şarkı söylemek istiyorsunuz ki ben bunu çok önemsiyorum. Ben kuru iltifattan bıktım. Madem iyi bir şey görüyorsun, iyi şeylerin yol almasına destek ol, bu piyasayı şekillendiren biri olarak. Ama bu kafalar çok.

Tabii ki demiyorum. Ama yeteneğin, müziğin, eğitimin, emeğin önüne geçmemeli. Hepsi bir arada yürümeli. Ben hep kara, kahküllü, uzun saçlıydım. Aslında çok fazla bir değişiklik de yok. Saçlarım kısaldı. Bir de gözlerim açık renk oldu.

Yok. Herkes kendi olmaya çalışmalı bence. Ama Onno Tunç, Sezen Aksu birlikteliği çok ilham vericiydi. Dost Bilen Kırım'la ben de böyle bir birliktelik yakaladık. Mutfağımız çok sağlam.

Medyayı çok boşladığımın farkına vardım. Yaptığımız çok özel, prestijli işler vardı. Bunlardan haberdar edebilirdim. Bu tür hatalar yapmamaya karar verdim, Bir de kendimden ödün vermeden gerçek kalıcı şarkılarla çok güzel albümler yapmak. Şu anda herhangi bir şirkete bağlı değilim. Akıllı, potansiyelleri görebilen, magazinden azıcık sıyrılmış prodüktör arıyoruz. Bakalım kim olacak bu akıllı prodüktör diyorum. Kendime de o kadar inanıyorum.

Benim bu sektörle ilgili saptamam, 'Sektör güdemediğini sevmiyor.' Ama sanatçıyı güdemezsiniz. O zaman sanatçı olmaz. Medya şaklabanı olur. Sanatçıysa şöyle otur, böyle kalk, şöyle düşün, böyle hisset diyemezsiniz. Ama sektör böyle. O yüzden de güdemediklerini, kontrol edemediklerini de pek istemiyorlar.

Çok anarşist yaklaşımlarım yok ama ben burnumun dikine giderim. Kendini ispat etmiş bir insanım. Albüm yapmayacağım, okula gideceğim dedim. Yaptım. Benim sadece bana inanan yoldaşlara ihtiyacım var. Siz istediğiniz kadar iyi olun sağlam bir takımınız yoksa golü atamazsınız. Çok tuzu kuru bir ortamda da büyümediğim için çabuk olgunlaştım. Kardeşimi hazırlayıp okula da gönderdim, yemeğini de hazırladım. Bir evin nasıl çekip çevrildiğini, hayatın kolay olmadığını erken yaşlarda öğrendim. O yüzden ben kazandığım her şeyin maddi manevi kıymetini bilirim. Aldığım her nefese şükrederim. Hayat bir mücadele zaten.

İstanbul'da orta halli bir Türk ailesinin kızı olarak dünyaya gelen Hazal Orta Anadolu ve Güneydoğu karışımı genlere sahip. Babası Siirtli, Arap kökenli, anne ise Yozgatlı. Anne baba emekli, erkek kardeşi hala bir devlet kurumunda çalışıyor. Ailenin müzikle uğraşan tek ferdi Hazal için bu konuda kariyer yapmak gerçek bir hayalmiş...