Dünyanın medyası oradaydı

Geçtiğimiz günlerde, 15. Uluslararası Basın ve Haber Ajansları Festivali Fuarı'na Yeni Şafak adına katılmak üzere, İran Kültür Bakanlığı'nın davetlisi olarak Tahran'a gittim. Tahran'a vardığımızda vakit geceydi. Hostesin “Kemerlerinizi bağlayın, inişe geçiyoruz” anonsuyla birlikte aşağıya baktığımda gördüklerim, gecenin karanlığında parlayan ışıklarla ışıl ışıl ve modern bir şehre iniyoruz izlenimi bıraktı bende…

İstanbul'dan, uçakla yaklaşık üç saatlik mesafedeki Tahran Humeyni Havaalanı'ndaydım.

Beni “Bakanlık” adına karşılayıp, otele götürecek kişiyle görüşmem gerekiyordu önce. Ancak yolcuları karşılayanların arasında defalarca onu aradım, durdum. Ama maalesef kimse yoktu. Başımın çaresine bakacaktım, anlaşılan. İnsanın, gecenin geç bir saatinde ilk defa gördüğü bir şehirde yalnız kalmasının nasıl bir duygu olduğunu o an ilk kez hissettim. (Bakanlık yetkilileri daha sonra defalarca özür beyan ettiler). Bir taksi çevirip, Azeri Türkü olduğunu öğrendiğim şoför Ali Ser'den bir otele götürmesini istedim. Havaalanı, kent merkezinden yaklaşık bir saatlik mesafede. 'Tac Mahal' otelinin önünde taksiden indiğimde saat gecenin üçbuçuğunu gösteriyordu. Ama otelin bir gecelik konaklama ücretinin 180 euro olduğunu öğrenince Ali Ser'e “daha vasat bir otel” dedim. Birkaç dakika sonra Grand Otel'in kapısındaydık. Sabah erkenden Türkçe bilen bir şoförle fuar alanına gittim. İlgililere, şoförün tercümanlığında havaalanında ve sonrasında yaşadıklarımı özetledim. Tabii özür dilediler. Eşyalarımın Grand Otel'den alınıp fuar süresince kalacağım Lale Otel'e götürmesi için şoföre gerekli talimatı verdiler. Fuarın açılışını, Kültür ve İslami İrşad Bakanı Safer Harendi ve Yardımcısı Gulam Rıza Melikian yaptı. Kur'an-ı Kerim okunarak yapılan açılışta ilk konuşmayı Melikian yaptı. Özetle, 5 kıtadan 26 ülkenin temsilcilerini ağırlamaktan onur duyduklarını ve fuara ilginin geçen yıla oranla daha yoğun olduğunu söyledi.

Kültür ve İslami İrşad Bakanı Seffar'ın verdiği bilgelere göre 1979 inkılabından önce (Şah döneminde) yalnızca Şah'la sınırlı olan gazete haberleri sadece 3 gazete ve 200'den az haftalık ve aylık dergide yayınlanıyormuş. Yine Seffar'ın aktardığına göre bugün İran'da 150'den fazla gazete var. Üçbin 500'e yakın yeni çıkacak dergi ve gazetenin de bakanlıkla müracaatı bulunuyor. Halen 2 bin 900 dergi ve gazete yayın hayatına devam ediyor. Bunlardan bin 90 tanesine Devlet Başkanı Ahmedi Nejat döneminde izin verilmiş. Seffar, bugün İran'da basılıp satılan gazete ve dergilerin özgürce haber yaptıklarını belirtirken, 'Yalan yazılmaması ve insafın elden bırakılmaması kaydıyla' her türlü desteğin verildiğini söylüyor. İran'da gazetelerin tirajının 1 milyonla 1.5 milyon arasında değiştiğini belirten Seffar, bunu yukarılara çekmek için yoğun çaba sarfettiklerini de kaydediyor.

Akşama doğru, gözüm bilgisayarımın üzerindeki müzik klasörüne ilişti. Baktım, parçaların içinde rahmetli Barış Manço'nun seslendirdiği “Yemen Türküsü” de var. Barış Manco “Havada bulut yok bu ne dumandır' derken yan standaki Yemen'den gelen meslektaşları standımıza davet edip tatlı bir sohbete koyulduk. Kanuni Sultan Süleyman devrine, Yemen'e yapılan seferlere uzandık. Ve söz döndü dolaştı anaların, bacıların ve gelinlerin yaktığı meşhur Yemen Türküsü'ne geldi. Konuklarım, söyledilerimden duygulanmış olacaklar ki, aralarından biri boynuma sarılıp, dedi ki: “Siz Müslüman Türkler, bizim kadim dostlarımızsınız” Yemenli dostlarımızın ardından standımıza konuk olan Ermeni meslekteşlarımız, milletçe, Cumhurbaşkanı Abdullah Gül'ün Ermenistan-Türkiye maçını izlemesinden epey memnun olduklarını dile getirip ticaretin canlandırılması için sınırların açılmasıyla ilgili temennilerini ilettiler..

Bir akşam, canlı müzik eşliğinde yemek yenilen bir restorana gittik. Masalara oturduk. Önce çaylar geldi. Göze hoş gelen rengini görünce “Türki çay mı?” diye sordum. Garson, “İrani çay” diye cevapladı. Bardağın yanında şeker görmeyince şaşırdım. Masanın üzerindeki estetik görünümlü yaprak ve bizdeki “lolipop”u andıran şekerleri görünce iyice meraklandım. Garson, kristalize edilmiş bu şekerlerin çaya batırıldıklarında şeker gibi bir hoş bir tat verdiklerini anlattı. Yani kıtlamanın Farsçasıydı.. Bu arada, İran'ın başta ünlü “çillov kebabı” olmak üzere, pilav ve birbirinden leziz diğer yemeklerini tattık. Anladımki İranlıların damak tadı da en az bizler kadar zevkli.

Fuarda gazetemizin tercümanı olarak Azeri asıllı Şadi Hanım görevlendirildi. Yeni Şafak için uygun bir stand yeri bulmak amacıyla koordinatör Şirevi Bey'le birlikte boş standları dolaşıp uygun bir yer bulduk. Biraz ayakaltı bir yer olduğunu görünce buranın hemen yanı başındaki henüz boş olan ancak ABD için ayrılmış standı işaret edip “Yeni Şafak için gayet uygun bir yer” dedim. Bu önerim memnuniyetle kabul edildi. ABD standı başka yere taşındı. Amerika'nın bayrağını indirip yerine bizim bayrağı asarken, şöyle bir latife yaptım: “Yıllardır uğraştığınız halde ABD bayrağını bir türlü indiremediniz. Ama biz geldiğimizde gördüğünüz gibi, hemen indirdik” Bu espri İranlı dostlarımızı epeyce güldürdü. Yerimiz belirlendikten sonra bir hareketlilik yaşandı. Standımız oldukça ilgi gördü. Bizi ilk ziyarete gelenlerden ITF Fuar'ın Yönetim Kurulu Başkanı A.Farhang Adamiyat'tı. Annesi Türk olan Adamiat, son derece düzgün Türkçe biliyordu. Tercümanım Şadi Hanım vasıtasıyla Yeni Şafak Gazetesi'ni TV NET'i ve Albayraklar Şirketler Grubu'nu anlattım. Azerbaycan Trend Ajansı'dan tüm gezilerde bize mihmandarlık yapan Eliçin Bey ve Temkin Bey'i de anmamız gerekir. Özellikle İran'da yaşayan Azerilerin standımıza gösterdikleri ilgi görülmeye değerdi.