Nasıl mahvolduğunu görmeye tenezzül bile etmeden...

KGB'de görevli Albay Sergei Grigoriev'in Sovyet rejiminin yıkılışına sunduğu katkıyı anlatan ve başrolünü ünlü yönetmen Emir Kusturica'nın üstlendiği Elveda adlı film önümüzdeki günlerde vizyona giriyor. Rejimi benimsemediği için değil, rejimin çökmesi gerektiği için yapıyor bunu. Yoksa diyor “Komünizm güzel bir rüyaydı ama tıkandık, patlatmak gerek.” Kendisi için de yapmıyor üstelik, oğlu Igor ve yarınlar için yapıyor. Ben rejimden yana durup çözüm aramasını beklerdim ya, neyse. Bu yaptıklarını KGB'nin yanına koymayacağını pekala biliyor zira Fransızlarla ve dahi Amerikalılarla gizli bir işbirliği içinde yapıyor yapacağını. Film devam ederken hem 1981'in Rusya'sında ve hatta dünyada casusluğun ne denli önemli olduğuna tanık oluyor hem de Fransız şair Alfred Vigny'in Kurdun Ölümü adlı şiirini okuyoruz. Sergei, Fransız ortağına en sevdiği şiirlerden biri olduğunu söylüyor çünkü. O zaman anlam kazanıyor filmde gördüğümüz kurt. Ve o andan itibaren kurdun hikayesiyle Sergei'nunki paralel bir biçimde akıp gidiyor. Şair şiirinde katıldığı bir av partisini, orada bir kurdun, öleceğini bile bile, ailesini korumak adına avcı köpeğinin üstüne atılışını ve vücuduna avcı bıçakları saplanmışken onu öldürüşünü anlatıyor. Film ilerken şiir de devam ediyor. Her şeyin sonu geldiğinde Sergei'nun dudaklarından şu dizeler dökülüyor; Ve ağzındaki ılık kanı yaladı. Nasıl mahvolduğunu bilmeye tenezzül bile etmeden kapadı gözlerini….

Tuba Büyüküstün'ün “Yürü muhallebi çocuğu” diye bağırdığı teaserlarla merak uyandıran Gönülçelen, bir türlü beklediği ilgiyi bulamıyor. Oysa her çeşit reklamı, diziden çok önce başlamıştı. Büyüküstün'ün bir Çingene güzelini canlandıracağı yapım için şive ve dans kursu aldığı haberleri servis edildi gazetelere. Hikayesi konuşulmaya başlandı ardından. 1964 yılında çekilen başrolünü Audrey Hepburn'ün üstlendiği My Fair Lady'den ilham alınmıştı. Onun öncesinde ise George Bernard Shaw'in 1913'te yazdığı Pygmalion adlı oyun vardı. Hatta onun da öncesine gitmek mümkün. Orada da yaptığı heykele aşık olan Kıbrıslı heykeltıraşın mitolojik öyküsü bulunuyor. Yani sıklıkla başvurulan, bir genç kızı evirip çeviren, sonra da ona aşık olan adamın hikayesinin tutacağı belli. Konusu itibariyle bizim çiçekçi kız Çingene olduğundan şarkılı, danslı, eğlenceli bölümler de yer alıyor. Zengin fakir çatışması, imkansız, aşk bunlar da eksik değil. Ama olmuyor, bir türlü olmuyor. Sebebi galiba en temel ihtiyaca cevap veremiyor olması, yani dizi inandırıcılıktan uzak. Bizim Murat Hoca, Hasret kızı gördüğünde ondaki yıldız kumaşını fark ediyor ama biz fark edemiyoruz mesela. Tamam şarkıyı doğru söyleyemiyor, eğitimi yok fakat güzel ses her yerde güzeldir ve kendini gösterir zira Kibariye'nin de bildiğimiz kadarıyla bir konservatuvar geçmişi yok. Bu şekilde başlayan hikaye, izleyiciye kendini inandıramadan devam ediyor. Hasret, müziği duyunca kendini müziğe kaptıran bir kız da olamıyor bir türlü. Bir de seçilen müziklerin etkisi var. Yani bilindik 9/8'lik ritimlerden bile isteye uzak kalınıyor kalınmasına da, seçilen müzik mahalle halkında dahi çoşku yaratmanın uzağına düşüyor. Dolayısıyla ne onlar coşuyor ne de izleyici.