Ne mutlu Türküm diyene!

Her şeyi taklit eder olduk. Televizyon programları bile taklit. Yurtdışındaki formatlarla birebir aynı programlar izler olduk. Yaratıcılık ayrı bir kabiliyet bunu kabul etmek lazım fakat Türk insanı olarak eminim ki birçok batılıdan çok daha farklı programlar yapabiliriz. Eksiğimizin kendi gelenek ve göreneklerimizi yurt dışına yeteri kadar tanıtamadığımız olduğunu düşünüyorum. Bunca eşsiz güzelliği barındıran ülkemizi dünyanın her bir noktası bilmeli!

Özellikle çocuk yetiştirmenin bir sanat olduğu gerçeğini kabul edelim. Çocuklar büyürken anne babalarını taklit ederler. Bir başka değişle, onları model alırlar. Kızlar anneleri, erkeklerde babalarıyla özdeşleşir, onlar gibi davranırlar. Bu olması gereken normal ve doğal bir süreçtir. Fakat düşünün o çocuğun annesi ya da babasının kendine ait fikirlerinin olmaması sürekli etrafındaki insanların düşünce ve hayat tarzlarını taklit ederek yaşaması o çocuğu nasıl etkiler?

İki ihtimal var, ya çocuk kimlik gelişiminde ciddi problemler geliştirecek, kendine ait dünya görüşü benimseyemeyecek ya da sürekli değiştirecek. Olabilecekleri önceden görüp gelecek içim yatırım yapmalıyız.

Çocukları akranlarıyla ve arkadaşlarıyla kıyaslamama, “Sende Ayşe hanımın kızı gibi doktor olmalısın” gibi çocukları kendi kimliklerinden yetenek ve kabiliyetlerinden uzaklaştırmaya çalışmak çok hatalı bir yaklaşımdır. Herkesin kapasitesi ve potansiyeli farlıdır. Çocuklara özel ve tek oldukları her zaman hatırlatılmalı.

Toplumun ilk temelleri ailede atılıyorsa ve hepimiz birbirimizden farklı geçmişlere sahipsek, tek ve özel bireyler olduğumuzun farkın varmalı ve bizden sonra gelecek nesillere bunu aşılamalıyız. Bunu yaparken de milli kimliğimizi gelenek ve göreneklerimizi unutmamalıyız..