New York'ta iki acar polis macera peşinde

Mahsun Kırmızıgül bir film çekti ve pek çok köşe yazarı meseleyle ilgili görüş bildirdi. Bunca beyan arasında derinlikli analizlere rastlamak güç. 'Gidin görün' diyecek türden, PR mantığıyla kaleme alınan yazılar çoğunlukta. Sinema yazarları, ya da sinemanın yeni şeyler söylemesi, eskileri de yeni ve farklı bir üslupla dile getirmesi gerektiğini düşünenler ise New York'ta Beş Minare'yi enine boyuna değerlendirmekten geri duruyor. 'Olmamış' diyorlar. 'Senaryo tutarsız', 'Geçişler hatalı' gibi bir iki cümle…

Diğer cenah ise oldukça sevinçli. Mahsun'u eleştirmenin 'vurun abalıya' yaklaşımıyla yapıldığını düşünen ve bundan son derece rahatsız olanlar, nihayet ilk Hollywood standardında filmin çekilmiş olmasını büyük coşkuyla karşılıyor. Övgüler ardı ardına sıralanıyor. Ben de yapımla, Hollywood filmleri arasında bağlantı kuranlardanım. Biraz da 'olmaz olaydı' diyerek.

Film aslında ortalama beğeni düzeyine hitap etmesi bakımından ilk değil. Ama ilköğretim düzeyindeki mesajlarını, dünyanın sırrını çözmüşçesine sunması açısından bir ilk teşkil ediyor. Bu durum, yapımı Hollywood'a yaklaştıran en önemli unsurlardan biri. Bizim filmde, başta ülkesini olmak üzere tüm dünyayı bir yanılgıdan dolayısıyla büyük belalardan kurtaranlar Amerikalı değil elbette. Bu kez sahnede Türkiye Polis Departmanı var. Departmana bağlı iki memur, İslam'ın dünyada yanlış anlaşılmasına sebep olan terör örgütünün başındaki ismi yani Hacı'yı, Türkiye'ye getirmek için Amerika'ya doğru yola çıkıyorlar. İngilizce bilmemesine rağmen bu işle görevlendirilen Fırat, yıllarca örgütün içinde bilgi toplamış acar bir polis. Onunla birlikte göreve çıkan ve asıl adı zaten Acar olan diğer polis memuru ise, az konuşan ve fakat öz konuşan Fırat'a göre daha genç, daha neşeli. Ama yine de gerçeklerin farkında. ABD'nin petrol uğruna verdiği savaşın ayırdına varabilmiş.

Amerika'da onları, eli silahlı zenciler, araba kullanırken yüksek sesle hip-hop dinlediği için Hacı'nın kaçırılmasına sebep olacak başka zenciler, Hacı'yı bulmak için beraber çalışacakları; İslam'a saygısız FBI ajanları, her Hollywood filminin olmazsa olması bir kilise nikahı, yine her Hollywood filminin vazgeçilmezi olan binaların tepesindeki kaçma-kovalamacalar bekliyor. Bu zorlu görevde mesleğini kişisel hesaplarına alet edenler hatalarından dönüyor, gerçek en kötüler yakalanıyor, arada Türkiye'de artık işkence ve kötü muamele olmadığı mesajları veriliyor. Sürpriz sona yaklaşılırken, izleyenleri gözyaşına boğacak sahneye geliyor sıra. Yıllardır birbirini görmeyen anne-oğlun buluşmasıyla başlıyor bu kısım. Ama söz konusu sahnede de, gözleri görmeyen annenin, 30 yıldır bir araya gelmediği oğlunu konuşmasından dahi tanıyamaması var ki, hüznü kursağında bırakıyor seyircinin. İnandırıcılıktan uzak her detayda olduğu gibi aslında. İnsan ister istemez, “30 yıldır görüşmediler de telefonda da konuşmadılar mı mübarek” diyor ve yine dışına çıkıyor hikayenin. Film öylece bitiyor.