Ördek için hepimiz için ölüm öylece gelir

Bir çocuğa ölümü anlatmak ne güçtür hele ki bir yakınınkini… Bırakıp gidenin hangi vakit geleceğine dair sorular sorar. Hadi diyelim 'hiç' dedin, o 'hiçbir zaman'ı da anlatmak gerekir. İnsan hiçbir zaman, hiçbir zamanlı bir cümle kurmak istemez aslında. Merakının giderilmesi için bekleyen, tam unuttu sandığın anda sorular soran, 'bir gün, üç gün, bilemedin beş gün sonra' cevaplarına alışık, her beklenen zamanın sonlu olduğunu düşünen bir çocuğa o hiçliği anlatmak bir hayli zorlar. Yalana dolana girmeden ölümü anlatmayı tercihse zor olduğu kadar kederlidir de.

Şu sıralar elime geçen Ördek Ölüm ve Lale, bu konuda kitaplara başvurmanın fena bir fikir olmadığını düşündürdü. Çocuk kitapları çok değişti elbette, eskisi gibi değil. Daha felsefi metinler içeriyor, kavramları anlama, sorgulama fırsatı tanıyor. Bu kitapsa onların da ötesine geçmeyi başarmış gibi. Ölümü hem anlatmış hem de sevdirmiş zira. Korkudan arındırmış. Ekoseli bir elbise giydirmiş ona. Ve ilk karşılaşmalarında ürkerek “Beni almaya mı geldin” diye soran ördekle arkadaş etmiş.

Kitap ilerlerken kahramanlarımızın dostlukları da hızla gelişiyor, birlikte göle girip, ağaca tırmanıyorlar. Ördek dünyaya bir de ölüm yanındayken bakıyor, dünya gözüyle yani; “Demek göl ben yokken böyle sessiz olacak, durgun, bensiz” Bu kısımda burkulmamak mümkün değil, sonunda yumuşak kar taneleri uçuşarak yere doğru inerken ördek öylece öldüğünde de. Ölüm, onu bir laleyle birlikte göle bırakıp bakakalıyor. Keder gibi bir şey hissediyormuş ardımızdan bakarken aslında. Ama işte hayat da böyle bir şeymiş.

Şimdilerin klişe cümlesidir ya, animasyon filmleri çekerler ve en az çocuklar kadar büyüklere de hitap ettiği söylenir. O klişeye düşmeden nasıl ifade edilir bilmiyorum ama bana bile iyi geldi Wolf Erlbruch imzalı Ördek Ölüm ve Lale. Özelikle çizimleri… Ördek öldü diye üzüldümse de ölüme küsmedim. O da üzüldü, keder gibi bir şey hissetti çünkü. Ama işte hayat da böyle bir şeydi…