Suriyeli ailelere uzanan masum el

Kanlı Esad rejiminin yerle bir ettiği Suriye'deki iç savaş, beşinci yılına girdi. Birçok Suriyeli yersiz, yurtsuz, vatansız kaldı. Kimi Hatay, Gaziantep ve Kilis'teki kamplara kimileri ise Avrupa kapılarına sığındı. Sınırda kalarak aile dramı yaşayan birçok kişi de nicesi... Aralarında, Suriye'de durumu iyi olup İstanbul'a gelip çalışmaya başlayan olduğu gibi eşi Esad güçleri tarafından esir alındığı için ülkeden kaçmak zorunda kalan da var. Türkiye'ye gelen mülteci aileler ev bulabiliyor fakat sağlık, eğitim gibi temel konularda zorluk çekiyor. Yaşadıkları bu zorluklara tepkisiz kalmayıp yardım etmeye çalışan birçok kişi olsa da malesef yeterli değil. Fakat Masum Eli Derneği Başkanı Esra Armağan, onlardan biraz daha farklı çalışıyor. İhtiyaç sahibi evleri tek tek gezerek eksikleri tespit ediyor. Suriyeli ailelere yardım etmeye devam eden Esra Armağan ile hem yardım serüvenine başlama hikayesini konuştuk hem de yardım ettiği Suriyeli aileleri birlikte ziyaret ettik.

Suriye'deki bombardımandan kaçarak Türkiye'ye sığınan mülteci ailelerin her türlü ihtiyacını karşılayan Esra Armağan'ın hikayesi bundan bir yıl önce Diyarbakır'da bulunan bir okula yardım kampanyasıyla başlamış. 500'e yakın ayakkabı toplayarak Diyarbakır'a gitmek üzere yola çıkan Armağan, Kırşehir, Bursa, Erzurum gibi birçok şehire günübirlik giderek yardımlarını ihtiyaç sahiplerine ulaştırmış. Armağan, “Kimi Suriye'deki savaştan kaçmış kimi de imkânsızlıklardan çocuklarını doyuramıyordu. Hepsinin adreslerini tespit ederek kendi ellerimle teslim ettim. O duyguyu yaşamak beni kendime getirdi. Yardım isteyen aileler artık beni arıyor. Zaman zaman bu işin altından nasıl kalkacağımı düşünüp ağlamışımdır” diyerek yaşadığı zorlukları anlatıyor.

Bu süreçte sosyal medyayı aktif kullanan Armağan, yardım etmek isteyenlere adresleri vererek bizzat kendilerinin teslim etmesini sağlıyor. Yardım ekibini genişleterek birkaç ay öncesinde “Masumeli” adlı bir dernek kuran Armağan, kendisini derinden etkileyen bir olayı ise şöyle anlatıyor: “Bir akşam 'Battaniyeye ihtiyacımız var' diye telefon geldi. Bende yarın sabah götürürüm diye yattım. O gece yorganın altında üşüdüm. Bu işi ruhum ve bedenimle yapıyorum."

Halep'ten 2 yıl önce kızıyla birlikte Türkiye'ye gelen Y. Nine, geliş hikayelerini şöyle anlatıyor: “Sınıra kadar 1 saat yürüdük. Bizden önce bekar oğlum gelip İstanbul'a yerleşmişti. O bizi sınırdan arabayla aldı.” Yedi katlı apartmanlarını Suriye'de bırakıp göçmek zorunda kalan aile üyeleri, yanlarına sadece takı ve bir miktar para alabilmişler. Konuşurken diğer aileler gibi isimlerinin haberde geçmesini istemediler. Çünkü hem Suriye'de kalan aileleri var hem de sığındıkları Türkiye'de başlarına bir iş gelmesinden korkuyorlar. Tam rahata erdik diyen H. Ailesi, bir zaman sonra diğer kızının kanser haberiyle yıkılır. Maddi imkânsızlıktan dolayı doktora geç götürülen K., 1 ay içinde vefat eder. Bu kayıptan sonra ailenin diğer üyeleri de İstanbul'a gelir. Şu an 8 çocuğun bulunduğu evde 4 aile birlikte yaşıyor. İki aile için başka bir ev hazırlayan Esra Armağan, evin camını taktırıp salona soba kurdurmuş. Evin bekar kızı G., “Şimdi tüm soğuk evimizde değil” diyor. Farklı kamplarda kızları bulunduğunu belirten Y. Nine, iki kelimeyle hem ülkesinin hem de ailesinin durumunu özetliyor: “Hepimiz parçalandık.”

Yeni doğum yapan N. hanım, savaşın başladığı yıl, karşıt görüşlü oldukları için 4 çocuğuyla sınır dışı edilmiş. N. hanım, “Buraya ilk geldiğimizde evimiz bile yoktu. Dükkân gibi bir yerde, soğukta yaşamak zorunda kaldık. Çocuklarım taşın üzerinde yemek yiyordu. Esra abla sayesinde kendimize geldik, evimiz sıcak ve çocuklarımın sağlığı yerinde” diyor. Armağan, her hafta bu aileyi ziyaret ediyor.Faturalardan çocukların giyimine kadar her şeyle ilgilenen Armağan, bu aileyi İkinci ailesi olarak görüyor.

Türkmen Dağı'ndaki köylerine ziyarete giden S. Ailesi, Suriye'de olaylar çıktığı haberini aldıktan sonra orada kalmaya karar verirler ve bir daha geri dönemezler. Annesiyle birlikte 4 gün dağda kalan R. öğretmen, geceleri dağın arkasında saklandıklarını anlatıyor ve ekliyor: “Özellikle geceleri dağın arkasına saklanıyorduk. Çünkü bombalar genelde gece atılıyordu." İstanbul'a göçmek zorunda kalan 8 kardeşin bir kısım aile üyeleri hâlâ Yamada Köyü'nde.

Ümraniye'deki Suriyeli okulunda matematik öğretmeni olan M. öğretmenin mühendis olan eşi, Esad güçlerinin elinde esir tutuluyor. Durumu hakkında hiçbir bilgisi olmadığını söyleyen M., 4 çocuğu ve kendisi Şam'daki askerler tarafından takip edildiği için üç ay önce Türkiye'ye kaçmak zorunda kalmışlar. Akrabalarından hiç de iyi haberler gelmediğini belirten öğretmen, “Akrabalarımı savaşta kaybettim. Duma'dan Şam'a geçtiğiniz anda savaş başlıyor. Yerlerde ölüler, her yerde bombalar patlıyor. Savaş devam ediyor” diyor.