Tanrı hipotezinin durumu

Tanrının varoluşuna ilişkin hipoteze başlamadan önce Tanrı tanımlamasını yapmak, yerinde olacaktır. Tanrı hipotezi yerine evrenin var oluşu ile ilgili dört hipotezi tek tek incelediğimizde; bu varsayımlardan üçünü yanlışlarsak eğer, kalanın doğru olduğunu düşünebiliriz. Bu durum, tıpkı dağın tepesinde yol arayan kişilerin durumuna benzer: Tepeye çıkabileceklerini düşündükleri üç yolun da çıkmaz olduğunu gören dağcılar, sorgulamadan dördüncü yola girer ve herkese de burayı tavsiye ederler. İlk üç hipotezin mümkün olmadığı anlaşıldıktan sonra, son seçeneğin akla en yatkın alternatif olduğu fark edilir ve onda karar kılınır. Çünkü tepeye çıkan bir yol mutlaka vardır. İşte bu gerçekliğe deneyüstü gerçeklik veya görünmeyene inanma gerçekliği diyebiliriz. Örnektekine benzer şekilde, evrenin var oluşu ile ilgili hipotezleri de şu şekilde sıralayabiliriz:

1.Tesadüfî var oluş hipotezi

2.Evrenin otonomisi hipotezi

3.Kuralların hâkimiyeti hipotezi

4.Tasarımsal var oluş hipotezi (Tanrı hipotezi)

Kitabımızın konusu inanç psikolojisi olduğu için biyolojik verileri bir kenara bırakarak değerlendirdiğimizde; kişinin inandığının gerçekliğinden şüphe ettiği durumlarda inancın psikolojik belirleyicilerinin değiştiğini görmek söz konusu olabilir. Bu nedenle inancı akla yatkın bir gerçeklikle tanımlamakta yarar vardır. Yanlış ve sağlam olmayan inançlar, yanlışlar üzerine kurulu öğretilerdir ve insanların ruhsal yaşantılarını düşünce kalıplarını, sorun çözme tarzlarını ve hayata bakışlarını etkiler.

İnanç konusunda birinci varsayım olan, tesadüfî var oluş hipotezine sadece şu örnek bile imkânsız dedirtecektir: DNA zincirimizde Tolemer adında bir protein molekülü vardır. Tolemer, DNA'nın ömrünü yani kaç defa bölünebileceğini belirler. Matematikte olasılık hesaplarına göre 10^50 üzeri imkânsız kabul edilir. Tolemerin kendi kendine rüzgâr ve şimşeklerle dizilme olasılığı 10^652 dir. Yani olasılık hesaplarına göre 10^50 nin çok üstündedir ve bu da tesadüfî varoluşun imkansız olduğunu göstermektedir. DNA'nın tek bir protein molekülünün bile bu derece ince bir hesaba dayanması, evrenin de tesadüfi var oluşla açıklamanın imkan dışı olduğunu gösterir.

İkinci teori evrenin otonomisine dayanmaktadır. Evren bir makine gibi kendi kendine çalışan bir özelliğe sahiptir; yani bozulmaz, ayar ya da bakım gerektirmez. Bu yapıdaki bir makinenin tabiattaki çirkinlik, felaket ve kötülükleri bertaraf etme biçimi ve bu felaketlerden etkilenmeyi bir kenara bırakalım; kendisini nasıl bu kadar kusursuz, eksiksiz, mükemmel, kolay, hızlı, bir şekilde işletebildiği cevaplanamamış bir sorudur. Mükemmel olduğu söylenen bir bilgisayar bile atıl ya da bakımsız kaldığında bozuluyor veya bir virüs bulaştığında çalışmaz hale geliyorsa; bu bozulma evrenin otonomisi görüşüne inanıldığında orada da göreceğimiz bir bozulma olmalı değil midir? Makrokozmozda dengeleri bozmaya engel olacak bir kontrol olmazsa, evren makinesi sağlıklı çalışmaz. Demek ki bir dış kontrol mekanizması, evren için şarttır.

Üçüncü teori, kuralların hakimiyetine dayanır. Newton prensibinden, Arşimet'in kurallarına kadar incelenen her türlü görüş, evrenin dijital bir formatta var olduğunu gösterir niteliktedir. Her şey arasında bir sebep sonuç ilişkisi vardır. Standartlar bellidir. Evrende kuralsız, tanımlanmamış hiç bir eylem yoktur. Bilgi, enerji, anlamlılık, madde gibi bütün unsurların bir araya gelmesi evrenin düzenli çalışmasına yeter mi? Bir inşaat düşününüz ki; inşaatın projesi çizilir, yeri belirlenir, gerekli nakit temin edilir, malzemeler alınır, işçiler bulunur ve çalışmaya başlanır. İşlerin sağlıklı yürümesi için görev tanımları ve kurallar nettir. Ancak, projenin sahibi olmadığında, onun iradesi hissedilmediğinde, inşaat yapılamaz. Çünkü kurallar ve tanımlar ölü metinlerdir. Onlara hayat veren iradeye ihtiyaç vardır.

Evrenin varoluşuna ilişkin, dördüncü ve son yol ise evrenin ilahi irade tarafından yaratılması ve yönetilmesi şıkkıdır. Ancak ilmi, hikmeti, gücü ve iradesi sınırsız olan bir zat evreni işletebilir. Bizim bu konudaki incelemelerimiz, ' karıncaların fili analiz etmesi'ne benzemektedir. Yaratış dilinin nasıl olduğunu fizik, kimya, matematik, biyoloji gibi temel pozitif bilimler açıklamaktadır. Kendini göstermeyen, dünyayı canlı bir laboratuvara dönüştüren ilahi akla ve mutlak bilince inanmak, bu mevzuda akla en yakın seçenektir.