Toplumun ortalamasını alan bir babanın oğlu

Venedik Film Festivali'nde 'En İyi İlk Film' ödülü alarak 'Geleceğin Aslanı' seçilen ve yerli yabancı daha pek çok ödül alan Çoğunluk yeniden vizyonda. Filmde, çıkışsız, amaçsız bir müteahhit oğlunun, Sosyoloji bölümünde okuyan ve bir büfede çalışan Kürt kızıyla yaşadığı ve babasının engeliyle sonlandırdığı ilişkisi üzerinden çoğunluk-azınlık halleri konu ediliyor. Filmi duyan, adını duyan, ödüllerini duyup merak eden ama az sayıda salonda gösterildiği için görme fırsatı bulamayanlara duyrulur. Tabi yine acele etmek de fayda var. Bu defa da gösterim ömrü pek uzun olmayabilir.

Çoğunluktakiler, dünyanın kendi kabul ettiği kurallar etrafında döndüğüne inanır ya, filmdeki müteahhit baba da öyle. Onun gibi düşünmeyenlerin de vakti gelince bu minvalde düşüneceğine, henüz gerçeği görmediklerine inanırlar hani. Baba o yüzden bekliyor, gün gelecek oğlu da kendi izinden gidecek diye. Şimdilik ite kaka götürüyor gittiği yerlere ama bekliyor, sabrediyor. Oğlu gezip tozarken, henüz işlerin ucundan yeterince tutmazken, bir taraftan söyleniyor, bir taraftan da onun kırıp döktüklerini tamir ediyor bu yüzden.

Nerede bir çoğunluk insanı var, orada kurallar yeniden yazılır. Her kural çoğunlukça yazılmıştır zaten, bu nedenle her kural, bir çoğunluk mensubunun zarara uğrayacağı herhangi bir durumda, esnetilebilir, esnetilmelidir. Bizim müteahhit babanın oğlu, alkol aldığı bir gece kaza geçirince de durum böyle oluyor. Arabasına çarpılan, karşı taraf ne kadar uygun görürse o kadar tamir ettirebiliyor külüstürünü.

Nerede bir çoğunluk insanı var, orada, onların beklentilerini karşılamayan ama karşı gelme kültürü geliştiremediğinden de, ne yapacağını bilmeyen, arada kalanlar vardır. Azınlık olandan daha mutsuz, çaresiz, çıkışsızdırlar. Çoğunluğa mensup müteahhit babanın oğlu Mertkan'da olduğu gibi. Kürt kızını zamanla sevse de ta içinde yaşayamıyor bunu. Bir gönül eğlendirme olarak görmeye şartlandırılmış çünkü. Sadece büyükleri değil, yaşıtları, arkadaşlarının yakıştırması da bu yönde. Ona kalansa keder oluyor bu yüzden. Çünkü baba, kızın Vanlı olduğunu duyduğunda kararını hızlıca veriyor. İlişkiyi yaşayanların fikir beyan etmesine ihtiyaç da duymuyor üstelik.

Mertkan, acı çekiyor sıkışıyor. Otoriteye, güce karşı koymayı bilmediğinden, öyle bir çevreye değmediğinden bugüne kadar nasıl salınıp geldiyse, yaşadığı acıyı atlattıktan sonra öyle salınıp, yolunda yürümeye devam edecek belli ki. Bağlı bulunduğu sınıfın teamüllerine teslim olacak zamanla. İnşaattaki işçileri hınç alır gibi azarladığında babasına bir adım yaklaşmış olacak. Babasından silah isteyince bir adım daha… Umut veren değil olanı gösteren bir film bu yönüyle. Küçük ayrıntılar yakalayıp iyi bir dille anlatmış olup biteni. İyi bir film olmuş, oyuncuların performansı da cabası…