Türkiye köprüde buluştu

Editörüme Avrasya Maratonu'nda koşmak istediğimi söylediğim zaman biraz şaşırdı 'olur' yanıtını verdi. Koşacaktım ve söz ağızdan çıkmıştı bir kere. Hiç tecrübe etmediğim bir şeydi bu; ama heyecanlanmıyor da değildim. Havanın aydınlanmasıyla günün neler getireceğini bilemeden yollara düştüm. Evimin bulunduğu Mecidiyeköy'den başlangıç noktasına herhangi bir vasıtayla rahatlıkla gidebileceğimi düşündüm ama hiç de düşündüğüm gibi olmadı. Niye mi? Mecidiyeköy meydanına çıkınca hiçbir araçla karşılaşamadım da ondan. Sokaklar derin bir sessizliğe bürünmüştü. Köprüye yaklaştığımda yarış henüz başlamamıştı derken, kalabalık üzerime doğru gelince artık benim için yarış bitmişti yetişememiştim.

Ben de köprüde kalakaldım ve koşanları izledim. Bir anda köprü 'şov alanı'na dönmüştü. Genciyle, yaşlısıyla, çoluğu çocuğuyla herkes oradaydı sanki. Avrasya Maratonu'na damgasını vuran teröre tepkiydi.

Biz burdayız der gibiydiler Hümeyra, Büşra, Beyza, Rukiye, Şeyma, Fatma adlı İmam-Hatip'li liseli öğrenciler. Herkes 'Şehitler ölmez' nidaları atarken onlar ellerini dua için kaldırmıştı. Kalabalıktan onları farklı kılan da buydu zaten.

Köprüde ailece kahvaltı yapamaya gelenler de az değildi. Yıldırım ailesi bunlardan sadece biriydi. Eşine köprüde sürpriz bir parti planlayan Fatoş Hanım ise, “Yakın akrabalarımızı köprü üstü doğum günü partisine davet ettik bizim içinde unutamayacağımız, çocuklarımıza anlatırken de eğleneceğimiz bir anımız oldu” dedi.

Köprü üstünde çılgınlık sınır tanımadı. Uzun eşek oynayarak köprüyü geçmeyi hedefleyen Ufuk, Birol, Ümit de bu çılgın gençlerden birkaçı. Kendilerinin yazdıkları sahte numaralarla yarışa katılan liseli gençler “Sadece eğlenmek için geldik köprüyü yürüyerek geçmek hiç fena değilmiş, üzerlerimizdeki numaraları biz yazdık inşallah madalyalarımızı verirler bu numaralarla” dediler. (Yarış bittikten sonra tekrar karşılaştığımız kendi yazdıkları numaralarla yarışa katılan bu gençler tam beş tane tişört almışlardı. “Abla bir sürü tişörtümüz oldu hiç farketmediler bile” diyererek gülüyorlardı.

Aileleriyle koşuya katılan yedi yaşındaki Elif ve Büşra adlı küçük kızlar da hatıra olsun diye köprünün demirlerine adlarını yazıyorlardı. Bende onlarla çocuklaşarak adımı köprüye yazdım. Amca Selami Bilicioğlu ise, yeğenlerini toplayıp koşuya katılarak hem iyi bir haftasonu geçirmek hem de teröre tepkilerini dile getirmek için orada olduklarını söylediler.

Bisiklet tutkunu bir grup genç de köprüden bisikletleriyle geçmeyi kaçırılmaz bir fırsat olarak görüyorlarmış. Satranç tutkunları da kendilerine köprüyü mesken tutmuşlardı.