Uludağ''ın ardına dolanmak

hafta Uludağ''a ezberlenmiş güzergahtan değil, pek kimsenin bilmediği bir yoldan çıkacağız. Ama itiraf edeyim, gözü karalık edip, kendimi bilmediğim yollara atmadım. Bu yolculuğa birlikte çıkacağımız, hatta bu gezinin organizatörü ve sponsoru olan, kadim arkadaşım Ali İhsan buraları iyi biliyordu. Çünkü babası gideceğimiz yol üzerinde, kıvrım kıvrım yollardan çıkılarak varılan, yemyeşilliğin içinde kaybolmuş, zamanında Gürcistan bölgesinden gelip buralara yerleşenlerin kurduğu köyde doğmuştu. Ali İhsan da orada bulunan evleri sayesinde sık sık gidiyordu. Ali İhsan bir gün, ''Uludağ''ı iyi bilirsin, ama herkesin bildiği gibi bilirsin'' dedi. ''Seni Uludağ''ın bilmediğin yerlerine götüreyim de güzellik gör'' diye de ekledi. İddialı bir teklifti. İstanbul''dan cumartesi öğleden önce çıkacaktık, aslına bakarsanız. Ama bir yığın telaş, bin bir sorun akşama kadar eteğimizden çekti; bırakmadı ki yolumuza gidelim.

Feribot, karayolu derken, Bursa''ya girdik ve İnegöl yoluyla ilerlemeye başladık. Ali İhsan, bir şey söylemeden, sessizce aracı anayoldan sola, armut ve şeftali bahçelerinin arasına daldırdı. Farkındaydım, bu yol Uludağ''ın ne arkasına ne önüne dolanıyordu; başka bir yola saptığımız açıktı. Sordum, cevap; ''sabret'' oldu. Diğer arkadaşlarımızın sesi çıkmıyordu, çünkü bu yolculuğu ve yolculuk sırasında nerelere uğranacağını biliyorlardı, deneyimliydiler.

Bir süre sonra anladım ki Ali İhsan, iddiasını kanıtlamak ve bu seyahati bizim için bir keyif yolculuğuna çevirmek istiyordu. Yemyeşil bahçelerin arasından, derelerin üzerine kurulmuş köprülerden geçerek, şirin bir köye girdik. Adı, Barakfaki. Sanırım Barak Fakih, yani Barak soyundan gelen din alimi birinin adı verilmiş, sonra da değişime uğramış bir isimdi.

Biraz şaşkınlık geçirdim, zira Baraklar Güneydoğu''da Gaziantep, Hatay yörelerinde ve Suriye''nin sınır bölgelerinde yaşayan bir oymak; Bursa''da rastlayacağım aklıma bile gelmezdi. Sonra düşündüm ki, din alimleri şehir şehir, köy köy dolaşmışlar ve beğendikleri yerde de konmuşlar. Barak Fakih de burayı çok beğenmiş olmalı. Haklı da. Bursa''ya çok uzak olmamasına rağmen, yeşilliklerin içinde saklanmış, adeta korunmuş bir yer. Asıl güzelliğiyse kasap mekanları. Kasap dediğime bakmayın, aslında bildiğimiz kır restoranları. İçkisiz, sadece et yiyebileceğiniz bir yer, ama yiyeceğiniz şeyi kiloyla alıyorsunuz. Köfte, pirzola ve külbastı. Yanında sürahiyle ayran ve közlenmiş acı biber. Arkasından da tavşankanı çaylar.

Çok aç gitmişseniz vay halinize! Çünkü doyduğunuzu fark etmiyorsunuz; sonra da dolu mideyle sofradan kalkmakta zorlanıyorsunuz. Tok gittiyseniz de yazık ettiniz, çünkü böyle bir lezzeti doya doya içine sindirmekten mahrum kalmak da büyük kayıp!

Yemekten kalkıp, yola tekrar koyulduğumuzda gecenin yarısına yaklaşmıştık. Bir müddet gittikten sonra İnegöl''e girmeden sağa saptık. Bir süre daha yol aldıktan sonra adının Yeniceköy olduğunu öğrendiğim bir kasabaya ulaştık. Ertesi gün için biraz alışveriş yapıp tekrar yola koyulduk. Kıvrım kımrım kıvrılan, kıvrıldıkça da uzayan yokuşlar bitmek bilmiyordu. Şikayetçi miydim? Hayır! Sadece merak. Sonunda küçük bir köye ulaştık. Ali İhsan''ın babası Adem Amca bizi karşıladı. Yorulmuştuk, saat de epey geç olmuştu. Adem Amca ile biraz hoşbeşten sonra, yorgunluğun ve güzel havanın tesiriyle herkes uyudu.

Sabah, kuş sesleriyle uyandık. Ev bir yokuşun yamacındaydı ve tüm İnegöl Ovası ayaklarımızın altında seriliydi. Yeniceköy de görünüyordu. Ne de yakındı öyle. Biz onca zaman, kıvrıla kıvrıla geldiğimiz için yolları bitirememişiz. Ya da sabırsızlık diyelim. O atmosferde her şeyin keyfi, tadı bir başka oluyor. Kahvaltı mesela. Sarayda yesek o kadar keyifli gelir miydi? Aslında sarayda yapmıştık kahvaltıyı, çünkü Çiftlik köyünün bağımsız bir mahallesi olan bulunduğumuz bu yerin adı Saray''dı.

Benim meraklı zihnim durur mu? Hemen sordum tabii, buranın adının neden ''Saray'' olduğunu. Adem Amca da anlattı. Kızlar Sarayı denen bir mevki varmış köyün az üstünde. Gidecek miyiz, diye sordum Adem Amca''ya; gideceğiz, ama göreceğiniz bir şey kalmamış dedi,

Araca atladık; 5 dakika kadar yol aldık almadık, kestane ve gürgen ormanlarının içinde yol bitti. Asıl gezi şimdi başlıyordu. Gezinin kalan kısmını yaya olarak sürdürmek zorundaydık ve üvez denilen o küçük sinekler sanki milyonlarcaydı. Fakat hiçbir şey bizi yolumuzdan alıkoymaya muktedir olamazdı; azimliydik.

Adem Amca bir yeri işaret etti, ''İşte buraya diyorlar, Kızlar Sarayı diye, ama gördüğünüz gibi bir şey kalmamış'' dedi. Gerçekten de bir tümsekten başka bir şey görünmüyordu.

Adem Amca''yı orada bulunan armutlukta bırakıp, üvezlerin saldırısı altında, kestane ağaçlarının arasından geçip, yürümesi imkansız sıklıkta ağaçlarla kaplı bir yere geldik. Bir su sesi geliyordu, ama bu sıklıkta ilerleyen ağaçların arasında olsa olsa dere olabilirdi, ancak su sesi bir dereye göre çok sertti; yüksekten düşüyor olmalıydı. Karşımıza, o cangılın içinde birden bire, koca, dik bir yamaç ve 40-50 metre yüksekten düşen şelale çıkıvermesin mi? Şaşırtıcı! Kendini, onca yer gezmiş ve coğrafya bilgisi yüksek biri olarak tanımlayan ben, doğanın bu sürprizi karşısında gerçekten şaşkına döndüm.

Biraz, o eşsiz musiki ve serinlik eşliğinde, her şeyi unutarak dinlendik. Sonra ben, biraz kahramanlık etmeye kalktım ve suyun düşmeye başladığı en üst noktaya tırmanmaya başladım. Hem de o dik yamaçtan ve hem de içlerindeki en yaşlı adam olarak. Kollarım çizik içinde kaldı. Az değil, 46 yaşında adam ve uzun zamandır da böyle bir işe kalkışmamış. Üstelik parmağım yaralı olduğu için tutunmakta da zorluk çekiyorum. Bir ara düşmenin kıyısına geldim, ama çok şükür atlattım.

Ekibin diğer elemanları da bana uyup, peşimden gelmeye kalkıştılar. Telefon ettiler biz de geliyoruz diye. Ama aynı yoldan gelemedikleri, dolaştıkları için ben onları yaklaşık bir saat bekledim. Onları beklerken dinlenme fırsatı bulduğum gibi, şelaleyi de dökülmeye başladığı noktadan, üstten seyrettim. Ama asıl seyir, İnegöl''den Yenişehir''e, oradan da İznik''e kadar uzanan büyük ovayı kuşbakışı izlemekti. Muhteşem bir manzara.

Uludağ, tırmanmakla tükenmez, ama gün tükeniyordu. Karnımız acıkmış, akşam da yaklaşmıştı. İndik, eve geldiğimizde epeyce yorulmuştuk. Adem Amca bize Çingene Tavuğu yaptı. Nasıl lezzetliydi, anlatamam. Anlatırım anlatmasına da yer kalmadı. Belki başka bir zaman.

Yol uzun. Böyle bir keyif yolculuğuna çıkılıyorsa acıkan karınlar en güzel yerde, en nefis yemeklerle doyurulmalı. Yol üzerinde sayılabilecek Barakfaki, hem doğal güzelliği hem de ağzınıza layık lezzetleriyle mola verilecek en güzel yerlerden biri. Yol üzerindeki Yeniceköy kasabası da ilginç bir yer. Yeni yapılmış, mütevazı bir anıt da olsa bir saat kulesi bile var. Fakat daha dikkat çekici olanı merkezdeki camisi. Bambaşka, ama etkileyici bir mimarisi var. Yeniceköy''den Kızlar Sarayı şelalesine doğru kıvrıla kıvrıla çıkan yol üzerinde birkaç köy daha var. Bu köyler çoğunlukla Gürcistan''dan göçenlerin kurduğu köyler ve köy evleri görülmeye değer. Eğer mevsiminde giderseniz bu köylerdeki uçsuz bucaksız tarlalarda kıpkırmızı, mis kokulu Osmanlı Çileklerini tarlasından bizzat toplayabilirsiniz. Bir de yine bu bölgenin Deveci Armudu çok şöhretli. Tabii Uludağ''ın meşhur kestanelerini de şelalenin etrafındaki ormandan kendiniz toplayabilirsiniz, hem de herhangi bir ücret ödemeden. Dönüşte Yeniceköy veya İnegöl''deki kasaplardan kilo ile İnegöl Köftesi alıp evinize getirebilirsiniz. Kasaplar, taşımanız için gayet özenli bir ambalaj yapacaklardır.

Eğer İstanbul veya İzmir yönünden geliyorsanız, Bursa merkeze ulaştıktan sonra İnegöl istikametine doğru devam edin. Kestel''i geçtikten sonra Barakfaki tabelasını göreceksiniz. Tabelayı takip ederek bahçeler arasından geçip, kır restoranlarının olduğu mevkiye ulaşın. Yemekten sonra aynı bahçeler arasından tekrar dönerek İnegöl yoluna çıkın. İnegöl''ün tam girişinde sağa sapan yoldan dönün ve Yeniceköy''e ulaşın.

Ankara yönünden geliyorsanız İnegöl''ü geçince hemen soldaki Yeniceköy yoluna girin. Yukarıda yeme-içme imkanı olmadığı için tüm alışverişinizi Yeniceköy''den yaptıktan sonra esnaftan alacağınız tarifle ÇiftlikKöy Saray Mahallesi'ne gidin. Saray Mahallesindeki geleneksel Osmanlı sivil mimari örneği evlerin de fotoğrafını çekmeden dönmeyin. Saray''dan tepeye doğru çıkan tek bir yol var. Yol bitince yürüyerek gideceksiniz. Rehberlik yapacak birini yanınıza alın, yoksa şelaleye gideceğim derken kaybolmayın.