Vadi eski Vadi değil Ama ruhu var!

İstanbul'dayken, Ankara'da 'camiayı derleyip toparlama' özelliğiyle en çok duyduğum mekanlardandı Vadi Kitabevi. İnsan haliyle merak ediyor, gözünde büyütüyor, bir masal vadisine dönüştürüyor… Oysa kapısı bildiğimiz kitapçı kapısı, rafları bildiğimiz kitapçı rafları… Son zamanların 'trend' kitapçı(!) profillerinden farklı olarak, sadece bir iki masası ve sandalyesi var. Ve bu masalara sadece çay servisi yapılıyor! (Bu önemli bir ayrıntı. 'Kitapseverlere' ciddi ciddi sosis tava, mısır special, şinitzel servisi yapan 'kitapçılar' da var!) Çay servisi dediysek, içeri girer girmez, İbrahim Abi 'Hoş geldin' diyor ve soruyor; "Çay içer misin?" Nejla Abla'nın çayından gel de içme! (Niye böyle 'abi', 'abla' diyecek kadar samimi sıfatlar kullandığımı, yolunuz bir gün Vadi'ye düşerse anlarsınız.)

Vadi'ye, "Vadi'nin ne olduğunu öğrenmek için" gitmiştim ve haliyle Ercan Şen'e bununla ilgili birkaç soru sordum. 80 öncesinin 'yumruğu sıkılı' gençlerinden olan Şen, 80 sonrasında yumruklarını açtıktan sonra 'arkadaşlarıyla' bir araya geliyor ve Vadi Yayınları'nı kuruyor. Kurulan yer; bir öğrenci evi! Dertleri, 'bilim felsefesi' üzerine bir şeyler yayınlamak. Ve ilk kitap basılıyor; Bilim Dedikleri (Alan Chalmers) Şimdi sıkı durun. Vadi fikrinin oluşmasına katkıda bulunan isimler arasında; Gökhan Özcan, Hakan Albayrak, Erol Göka da var.

Ve Vadi Kitabevi… 2002 yılında bugünkü mekanına taşınan Vadi'nin ilk zamanlardaki heyecanını anlatıyorlar ve hala bu heyecanın olup olmadığını soruyorum. Ne yazık ki, 'hiçbir şey eskisi gibi değil'! Konuşurken şunu anladım:Vadi'yi bir zamanlar ayakta tutanların bazıları, hadi ayakta tutmak bir yana, Vadi'ye uğrayanların bir kısmı, zamanla siyasete girmiş ve gündemleri de mesaileri de değişmiş. Haliyle Vadi'nin bir 'tefekkür merkezi' olmasında etken olan isimler birer birer 'fiziki olarak' uzaklaşmış. Bugün Vadi'ye, iş çıkışları uğrayıp iki lafın belini kıran Hakan Albayrak, Şaban Abak, Bahadır İslam, Murat Zelan, Fatih Mutlu, Ebubekir Kurban gibi isimlerden başka, üniversite öğrencileri, akademisyenler de 'takılıyor'. Tabi onların sözleri, "Şu kitap sizde var mı?" dan pek öteye geçmiyor. Vadi'nin hatırı sayılır ziyaretçilerinden şair Şaban Abak, bu durumu 'mevsimlere' bağlıyor: "Mekanların da galiba mevsimleri var. Bir kuşak için mektep işlevi gören mekanların, sonraki kuşak için anlamı olmayabiliyor. Sakarya Çayevi bir zamanların Sosyal Bilimler Fakültesi gibiydi."

Vadi'de daha evvel birçok etkinlik düzenlenmiş. Yazar-çizer camiasını okurlarla buluşturan Vadi'de zaman zaman imza günleri düzenleniyor, "Önümüzdeki günlerde var mı böyle buluşmalar?" diye sordum "-Evet, Vadi'de yine bu tür etkinlikler düzenlenecek." Merak eden Vadi'ye gider sorar. Fakat yine de küçük bir fısıltı: Sıkça Vadi'de görülen Hakan Albayrak'ın imzalı kitapları, Türkiye'nin neresinden olursa olsun isteyenlere gönderiliyor. (Bedava değil. Vadi'de sadece çaylar bedava. Kitapların ve kargonun masrafı elbette ücrete tabi.)

Aslında tam da şimdi; "-Sahi, Vadi'yi ekonomik krize sokan en büyük sebep, şu çay paralarının her ne hikmetse unutulup hiç ödenmemesi imiş!" diyeyim, içimde kalmasın. Çaylar bedava falan değil aslında!

Gittiğimde, Vadi'nin masalarından birinde koyu bir sohbet çoktan başlamıştı. Ve o sırada henüz, "Ankaralı gençler nasıl oluyor da bu 'muhabbet soslu beyin fırtınasından' faydalanmak için Vadi'nin müdavimi olmuyorlar?!" dememiştim. Masada sadece birkaç kişi vardı ve birkaç dakika içinde gelişen sohbete ayak uydurmak zorlaşıyordu. Belki de ben hazırlıksız yakalanmıştım ve başlangıcı "12 Eylül" olan konu nasıl oluyor da Max Weber'den Salih Memecan'a, Diriliş Okumaları'ndan Bosna'daki Ayvaz Dede şenliklerine, Said-i Nursi'den TRT sanatçılarına ve Vadi'nin meşhur çiğköfte partilerine geçiyor, geçiyor, geçiyordu… Ortam bütünüyle entelektüel birikimin bildiğimiz 'kahve sohbetiyle' bütünleşmesiyle donatılmıştı ve ben dahi kendimi eksik hissetmiyordum. Ukalalık yok, muhatabından daha fazla bilgisi olduğunu ispatlamak yok, hemen yanındakini küçük düşürme gayreti yok… Zerre hissetmedim bunları. Ve bütün konuşulanların, "Epeydir yemiyorduk çiğköfte, haftaya olsa gelir misiniz?" davetiyle sonlanmış olması da bence muhteşem bir duygu. Ve ayrılırken, içimden, "Ankaralı gençler nasıl oluyor da bu muhabbet soslu beyin fırtınasından faydalanmak için Vadi'nin müdavimi olmuyorlar?" dedim, çıktım.

Vadi'ye sıkça gelip gidenler listesinin başını Hakan Albayrak çekiyor. Saatçi Musa(Çağıl), Gökhan Özcan, Ebubekir Kurban, Rasim Özdenören, Şaban Abak, Murat Zelan, Necmettin Türinay, Şükrü Karaca, İlhami Güler, Hayri Kırbaşoğlu, Mehmet Bekaroğlu, Mehmet Ragıp Karcı, Bahadır İslam, Fatih Mutlu, Sabit Yakar, Sıtkı Caney, Burhan Kuzu, Alişan Satılmış, Halil İbrahim Öztürk, Bülent Akyürek, Mustafa Yahya Coşkun, Mustafa Şahin de Vadi'de "görüldü"! Bu listedekilerin çoğu için Vadi, hala "sık sık uğranılması gereken" bir mekan.