Yalancıktan bir hikaye...

Büyükler bize hep yalan söylemenin kötü bir şey olduğunu ve her zaman doğruyu söylememiz gerektiğini söyleyip dururlar. Doğru söylediğimizi düşünmediklerinde ise hemen ceza verirler; harçlıklarımızı keserler filan. Doğrusu büyüklerin bize söyledikleri konusunda samimi olmadıklarını düşünüyorum. Eğer gerçekten büyükler her zaman doğru söyleselerdi şu an dünyada savaş olmazdı. Çünkü bu dünyada en çok 'barış' sözcüğünü kullananlar onlar. Çocukların daha iyi bir yaşama sahip olması gerektiğini diline dolayanlar da. Oysa benim henüz bir bisikletim bile yok, üstelik babamın söz vermesine rağmen. Uçurtma uçurmayı istiyorum ama uçurtma uçuracak bir yer bile bulamadığımı söyleyebilirim. Belediye başkanımızın çocuklarını çok sevdiğini söylemesinin doğru olmadığını da buradan görmek mümkün. Ee neresi iyi bir yaşam bunun?

'Sanırım bir tek annem doğruyu söylüyor' diyor Ayşe gülümseyerek.

'Nasıl yani?'

“Kızım şu dolaptaki sarı kavanozun içindeki naneyi bana uzatır mısın?' diyor mesela. Dolabı açtığımda gerçekten de sarı kavanozun içindeki nane ile karşılaşıyorum. Bu konuda en küçük bir yalan söylediğini görmedim doğrusu.”

İkimizde kahkahalarla gülüyoruz.

Bana kalırsa büyükler bizden daha çok yalan söylüyor. Biz ise yalancıktan söylüyoruz. Arada çok büyük fark var. Mesela ben Ayşe'yi zaman zaman yalancıktan kandırıyorum. Onun da beni kandırdığını biliyorum. Hatta daha dün gece, tuvaletin orada kocaman bir böcek gördüğümü söylediğimde buna o kadar inandı ki korkudan dişini bile fırçalamaya gidemedi. Sonra benim kikirdediğimi görünce durumu çaktı tabii ve beni hafiften çimdikledi. Ben ne yaptım? Bu kez yalancıktan çok acımış gibi kendimi yerden yere attım. Futbolcular da en küçük bir darbede kendini yerden yere atıyor ya, aynen öyle. Çığlıklarım üzerine odamıza giren babam da Ayşe'yi bir güzel azarladı. Ayşe istediği kadar 'Yalancıktan yapıyor' diye itiraz ededursun, babam bana inanmıştı bile. Sonuçta Ayşe bana kızdı ama yalancıktan yaptığım için bir süre sonra barıştık.

Yalan çok kötü bir şey olsa da zaman zaman başvurduğumuz bir gerçek. Çünkü bazen doğruları söylemek hayli zorlaşıyor. Yalan söylemek o zaman daha mantıklı ve anlamlı geliyor. Bugün babamın aldığı doğum günü hediye paketini açan Ayşe'nin yüzündeki üzüntülü ifade görülmeye değerdi mesela. Çünkü paketten çıkan şey, Ayşe'nin uzun zamandır istediği ve beklediği bebek değildi. Babam yine dört yıldır aldığı aynı şeyi almıştı: Beyaz bir şapka. Ya geçen yıl aldığı hediyeyi unutuyor olmalıydı ya da şapka almayı çok seviyordu babam.

Bu durumda kardeşimin ne demesini beklersiniz? Doğruyu mu söylemeli, yalan mı? Doğruyu söyleyip babamı üzmesi mi gerekir, yoksa yalancıktan yüzüne bir gülümseme yerleştirip hediyeye sevindiğini göstermesi mi? Doğru söylemekle, babamı üzmemek arasında bir tercih yapacaksa elbette ikincisini yapması gerekiyor. Zaten o da öyle yaptı.

Bilmem ki belki de her zaman doğruyu söylemek lazım. Bu fikrimi Ayşe'ye açıyorum. “Saçmalama Sinan abi!” diyor. “Herkes doğruyu söylese belki de mutsuzluk artar dünyada. Belki tam tersi olur mutluluk azalır, bilemiyorum.”

“Pekala bilmenin bir yolu var öyleyse?”

“Nedir o?”

“Seninle bir torba yapalım. Ve gün içinde söylediğimiz doğruları ve yalancıktan söylediğimiz yalanları içine yazıp atalım. Bakalım daha çok yalan mı söylüyoruz, yoksa doğru mu?”

“Harika” diye el çırpıyor kardeşim. Hemen konuştuklarını düşünüp yazmaya koyuluyor.

Ben gülmekten kırılıyorum tabii. “Aman be Ayşecik, yalancıktan söyledim bunu ben. Her gün konuştuğumuz o kadar şeyi nasıl yazalım, kim uğraşacak onunla? Hemencecik inandın ha!”

Ayşe hemencecik koluma bir çimdik konduruyor. Ama yalancıktan!

Adamın birisi Sultanahmet'e giderken yolda yedi çocuğu olan bir adamla tanışmış. Her çocuk yedi çanta taşıyormuş. Tabii her çantada da yedi tane köpek varmış. Her köpeğinde yedi yavrusu var. Köpek yavruları, köpekler, çantalar, çocuklar… Sizce toplam kaç kişi Sultanahmet'e gidiyordur?

İngiltere'de 11 yaşındaki dahi çocuk Michael Dowling, bu yaşta sahip olduğu bilgi ve becerileriyle herkesi şaşırtıyor. 4 yaşında roman okumaya başlayan Dowling, daha önce yazdığı fantastik türdeki iki kitabına bir tane daha ekledi. “Her çocuk kitap yazabilir. Sorun ellerimizin beynimize göre yavaş kalması. İnsanlar saniyede 40 kelime duyabilir, 120 kelime düşünebilir ama sadece 2 kelime yazabilir” diyor. Yaşıtları gibi patates kızartmasını seviyor ama “McDonald's sever misin?” diye sorulduğunda, “McDonalds'tan nefret ediyorum. Amazon'daki yağmur ormanlarını keserek küresel ısınmanın etkilerinin artmasına sebep oluyorlar. Patates kızartması, köşedeki marketten patatesler alınıp evde yapıldığı zaman etiktir” diye yanıt veriyor.

Pamuk Prenses ve Yedi Cüceler

Kasım ayı boyunca her C.tesi ve Pazar saat: 13:00

Barış Manço kültür merkez

BİLGİ İÇİN:

(0 216 ) 418 16 46

Çocuklara Drama Eğitimleri

Çocuk Drama Eğitmenleri denetiminde

7-10 yaş, 11-13 yaş, 14-16 yaş gruplarına yönelik;

-Yaratıcı Drama

-Diksiyon (Doğru ve güzel konuşma)

-Doğru beden kullanımı

-Dans, Ritim, Şan eğitimleri başlıyor…

YER: Akatlar Kültür Merkezi

CUMARTESİ-PAZAR

10 HAFTA - BİLGİ İÇİN: (212) 275 77 53

Nurşen şirin / Timaş yayınları

Masalın temasının desteklediği nezaket kavramı, kişisel ve içsel zekânın oluşmasında önemli bir etkendir. Masalda nezaketin ne demek olduğu anlatılırken nasıl nazik olunacağı ve nezaketin faydaları üzerinde de durulmaktadır.

Mevlana İdris Zengin / Uçurtma yayınları

Küçük bir ayakkabı, bir çocuğun ayağından fırlamış ve çimlerin üzerine düşmüştü. Tek başına, Sonra çocukların annesini gördü. Korkunç ağlıyordu.