Yaşayarak yaşamak...

Hayat kendiliğinden ne iyi ne de kötüdür. Ona iyiliği, güzelliği, kötülüğü, çirkinliği katan biz insanlarız aslında. Sonuçta hepimiz insanız, hepimiz her an her şeyle karşılaşabiliriz. Bazen yeneriz bazen yeniliriz. Yenilmek çok da önemli değildir koskoca bir hayatın içinde. Yenilince tükenmeyiz. Ama pes edersek, hayatla savaşmaktan kaçarsak, kaçınırsak işte o zaman tükeniriz.

Tükenmemek, pes etmemek için mücadele etmemiz, arzu ettiğimizi yaşamak için ümit etmemiz lazımdır. Yaşamak ne kadar güç olursa, insanoğlu o kadar tahammül eder. Çektiği sıkıntıya, zahmete bakmaz yine de yaşamak ister.

Unutmamak gerekir ki insanın hayata karşı ödevi yaşamaktır. Biz iyi yaşamak için acele etmeliyiz çünkü yaşanacak yarınların sayısı çok değildir. Mutlaka hepimizin yapraklarımızın döküldüğü, umudumuzun kaybolduğu zamanlar olmuştur. Ama en umutsuz zamanlarda bile ileriye bakmak şarttır.

Hayat geriye doğru anlaşılsa da ileriye doğru yaşanır. Umutla yaşamak umutsuzluğu aşmaktır. Aklımıza koyduğumuz bir şeyi yapabileceğimizi düşünerek ve inanarak yapabiliriz. Bazen başladığımız yerden geriye gitmek durumunda da kalabiliriz. Ama inanın geri gitmemiz bile oraya nasıl geldiğimizi anlamak ve her şeye yeniden başlayabilmek için gereklidir. İnsanın hayatı aslında insanın hayalidir. Ömrümüzü güneşi gözden kaçırdım diye ağlayarak geçirirsek yıldızları da göremeyebiliriz. Aslında yaşam yıldızlar kadar parlaktır. Güneşe yüzümüzü dönüp, gölgeleri arkada bırakmalıyız. Sonuçta hepimiz ölmek için yaşayıp, düşmek için yükselmiyor muyuz?

Sevgiyle