Yazmasaydım çıldırırdım!

Yazmaya lisede başladım. Yazdıklarım Türk Edebiyatı dergisinde yayınlanıyordu. Üniversitede ve daha sonra da aralıksız olarak devam etti. Kitap çalışması ilk 2000li yıllara rastlıyor. Kız lisesinde öğrenciydim. Sınıfça tiyatro festivaline katılacaktık ve sadece kız öğrencilerin oynayabileceği bir oyun yok. “Beni Kim Sevecek” isimli bir oyun yazmıştım ve hepimiz oynamıştık. 2.5 saat kadar süren bir oyundu. Edebiyat öğretmenimiz yönetmişti. Hayatta hep kadınlarla ilgili bir işin içerisinde bulundum. Yazarlıktan para kazanılmaz. Sanata para getirecek bir şey olarak bakılmaz. Baktığınız zaman bütün edebiyatçıların başka bir mesleği var. Yazarlığa para kazanmak niyetiyle başlamadım. Yazar olmasaydım sağır olurdum. Yazmak işitmekle çok ilgili bir eylem. Kalbin işitmeye açılması demek.

Yazı yazmaya orta öğretim sıralarındayken bir sığınma olarak başladım. Yatılı okulda okudum. Bir taşra vilayetindeki imkansızlıklar kitap okumayı hayat tarzı olarak benimsemek için çok zor. Yazmak benim için bir kurtuluş yoluydu. İlk hikayemin ismi “Bir Ömür Böyle Geçti” idi. Hiçbir işe yaramayan karalamalardan oluşuyordu. Kalemin yazmaktan çok düşünme aracı olduğunu anladım. Okumadan yazmanın hiçbir kıymeti yok, bunu anladıktan sonra okumaya ciddi önem verdim. Üniversiteye giderken yolum Cağaloğlu'na düştü, gazetelerde çalışmaya başladım. Üniversiteden sonra akademik hayat başlayınca bir disiplin oluştu. Kültürel ve bilimsel yazılar diye ayırabileceğim iki tür yazı ortaya çıktı benim için. 22 yaşında ilk kitabımı çıkardım.

1979'un ilk karı yağıyordu. “Ana” diye bir öykü yazdım. Yazmaya öyle başladım. Zannediyorum babamın sinemasında çok film izlediğim için öykü anlatmak ve öykü diliyle ilgili bir aşinalık oluştu bende. Çünkü çok fazla öykü seyrettim. Pek fazla kitap okumamıştım. 1979 da Ankara'ya üniversite okumak için geldiğimde yavaş yavaş kitap okumaya başladım. Daha sonra yazmalar devam etti. Yazmaktan para kazanılır. Kişinin çalıştığından fazlası yoktur. Emeğinizin hem maddi hem manevi karşılığı size döner. İlk kitaptaki öyküleri unutamıyorum. Onları yazarkenki anları unutamıyorum. Ben yazarlık dışında prodüktörlük yapıyorum. Yazarlığı bir meslek ya da iş olarak yapmıyorum. Yazarlığa ayrı bir misyon yüklemek doğru değil zaten yazmayı kendine özgü araç mesajdır anlayışıyla algılamak lazım.

Yazmaya ne zaman başladığımı hatırlamıyorum, çok küçük yaşlarda başladım. Bir öykümü yarışmaya yolladım. Aynı öyküyü bir yayınevine yolladım. Yayınevi bana yazın çok kötü diye bir şey söyledi o olaydan bir hafta sonra Haldun Taner ödülünü kazandım ikinci sene de kitap haline geldi Sait Faik ödülünü kazandı. Bu benim yazarlık hayatımın çok çarpıcı bir anısıdır.

Ulusal bir gazetede müstear isimle yazım yayınlanmıştı. Bunu herkes okusa dünya kurtulur diye düşündüm. O dönem yurtta kalıyordum ve yurdun bir panosu günlük köşe yazılarına ayrılıyordu. Gece 12'de uyanıp gizlice yazımı panoya asmıştım. Yazarlık zor iştir ama verimlidir. Zorluğu 30 yıl sürer sonra yıllar boyu verim alınır. Belirli bir zamandan sonra para kazandıran bir iştir. Her yazarın bir misyonu olmalı ama yazarlığın misyonu zihinsel ve kültürel katmana birşeyler katabilmek olmalı.

İlkokulda öğretmenim yazdıklarıma bakarak farklı bir çocuk olduğumu farketti ve bana o yıllarda yazar olacaksın sen demeye başladı. Adım adım o bilince eriştim. Hep o yolda yürüdüm. Neredeyse kendimi bildim bileli yazarlık için çalışıyorum. 1950'de henüz ilkokul mezunuyken bir gazetede öyküm yayınlanmıştı, hiç kimse yakıştıramadı, o kim oluyor dediler. 20 yıldır beni geçindirecek kadar kazanıyorum. Eskiden eve katkı sağlıyordu belki ama bugün iyi bir hayat yaşayabilecek kadar kazanıyorum. Edebiyata hizmet etmenin yaşattığı duygu çok farklı. Bilgisayar başında günde 7-8 saat çalıştıktan sonra kitabımın çıkması en güzel karşılık benim için. Mütevazı bir hayat yaşıyorum, büyük şeylerde hiç gözüm olmadı. Benim misyonum, çocuklara dil anlatım ve konu yönüyle yaş düzeyinde yaklaşmak. Düşünmeyi, sorgulamayı öğretmek. İdeolojik fikirleri çocukken aşılamayın; eğitin, öğretin kendi seçimlerini kendisi yapsın.

Benim yazarlığım biraz mecburi oldu. Önüme açılan tek istikamet gibiydi. Babam Kahramanmaraş'ta kitapçıydı. Gözümü orada açtım. Babamın dostlarını tanıdım. Necip amca dediğim adamın Necip Fazıl olduğunu öğrendim. Çay taşıdığım Arif amca dediğim adam bir baktım ki Arif Nihat Asya imiş. Osman amca dediğim adam Osman Yüksel Serdengeçtiymiş. Başka bir yol seçmek hayalime bile gelmedi. Bir gün yazdığım 3-5 mısra şiiri dilim kuruyarak elim titreyerek Necip Fazıl' a uzatmıştım. O da cebine koymuştu. Ve bir gün şiirimi Büyük Doğu dergisinde gördüm. Beni yazarlık konusunda çok yüreklendiren önemli bir olaydı benim için.