Yeni Şafak gençlere okul oldu

İşte bundan yaklaşık 30 yıl önce büyük ideallerle yola çıkan Yeni Şafak gazetesi geçtiğimiz hafta aynı heyecan ve sorumlulukla yeni yaşını kutladı. Sık sık eski günleri yad ettik. Bugün aramızda olmayan mesai arkadaşlarımız ve yazarlarımız Nusret Özcan, Hamit Can, Halit Çelik, Akif Emre, Mustafa Cambaz, Selman Cahit, Kadir Demirel, Osman Akkuşak ve Rasim Özdenören’i ise özlemle andık. Gazetemizin ilk kurulduğu günden bu yana Mustafa Kutlu, Hayrettin Karaman ve Rasim Özdenören yazan üç yazardı. Vefatına kadar yazmaya devam eden Özdenören geçen yıl aramızdan ayrıldı. Hayrettin Karaman ve Mustafa Kutlu ise yazılarına devam ediyor. Yine Fatma Barbarosoğlu, Gökhan Özcan, Mehmet Şeker, Yaşar Süngü, Abdullah Muradoğlu, Yusuf Kaplan Yeni Şafak’ın ilk yıllarından bu yana kadrosunda yer alan yazarlar arasında.

HEPİMİZE OKUL OLDU

Yeni Şafak 90’lı yıllarda gençlik günlerini yaşayan bizler için bir okul oldu. Yaklaşık 30 yıldır da genç kuşakları ilk günün heyecanıyla kucaklamaya devam ediyor. Benim gazeteyle yolculuğum 1996 yılının Ekim ayında elimde ikinci el Canon marka bir fotoğraf makinesiyle geldiğim gün başladı. Dönemin İstihbarat Şefi Halit Çelik yazmaya ve fotoğraf çekmeye hevesli olan beni ilk günden abi sıcaklığında karşıladı ve birlikte çalıştığımız 10 ay boyunca da destek olmaya devam etti. İmzamın ilk çıktığı haber tek sütunluktu ama sevincim manşeti atmış muhabir kadar büyüktü. Servisteki ilk arkadaşlarımız da benim gibi mesleğe yeni başlamış üniversite öğrencileriydi. Bugün gazetemizin Yayın Yönetmeni Hüseyin Likoğlu, Yazı İşleri müdürleri İdris Saruhan ve Fatma Demircioğlu Parlar öğrencilik günlerinden bu yana gazeteye emek veren isimlerden sadece üçü. Yazı İşleri Müdürü Mustafa Kahraman, Görsel Yönetmeni Numan İlhan, Reklam Müdürü Abdullah Hanönü, Görsel Yönetmen Yardımcısı M. Emin Öztürk, musahhihlerimiz Ramazan Eren, Kamil Doruk, redaktörlerimiz Hakkı Yanık, Muhammed Gümüş, Arşiv görevlisi Emin Doğan, Renk ayrımından Mustafa Yağmur, matbaa çalışanı Hüseyin Şirin, ulaştırmadan Hasan Şirin, sayfa operatörlerimiz Yavuz Sünter, Spordan İbrahim Karaman, Topkapı’daki ilk binamızdan bugüne yıllardır yine birlikte çalıştığımız arkadaşlarımız. O günün gençleri olarak aynı dava için birlikte yürümeyi öğrendik. 15 Temmuz’da Mustafa Cambaz’ı inandığımız dava için şehit verdik.

Zor günlerimizde nasıl birbirimizin yanında olduysak, ülkenin de zor günlerinde yanında olduk. Birbirimize kenetlendik, samimiyetimizi ise ne birbirimize karşı ne ülkemize karşı hiç yitirmedik. Yeni Şafak 2000 yılında Bayrampaşa’ya taşındı ve 15 yıl boyunca bu binada çalıştık. Bayrampaşa’da tvnet ve internet servisi kuruldu ve dergilerimizle daha da büyüdük. 2015 yılında tekrar Topkapı’ya döndük. Bugün artık radyo, televizyon, dergiler, internet ve yayınevimizle Türkiye’nin güçlü sesi ve soluğuyuz.

HARARETLİ TARTIŞMALAR

Yeni Şafak gazetesi 90’lı yılların ortalarında kurulduğunda o yıllarda gerek iş dünyasında gerekse medyada olmayan bir şey yaptı ve kapısını herkese açtı. Sabah kantindeki kahvaltılarımızı unutmam. Bir yandan çaylar içilip tostlar yenir diğer yandan memleket meseleleri heyecanla tartışılırdı. İkinci buluşma adresimiz ise gazetenin arşiviydi. O hararetli siyasi ve kültür tartışmalarına yazar da sekreter de muhabir de gazeteye ziyarete gelmiş misafirler de katılırdı. Farklı ortamlarda yetişmiş gençlerdik ancak birbirimizi anlamaya çalışırdık. Futbol da konuşurduk Meclis’i de yasakları da konuşurduk, eylemleri de. Kimi zaman tartışmalar alevlenir ve küslükler yaşanırdı. O zaman araya gazetenin manevi direkleri Hamit Can ve Nusret Özcan girer, havayı yumuşatır, küskünleri barıştırırlardı. O samimi hava ise hiç bozulmazdı. Birbirimizi korur, kollardık.

Zira bizler çoğunlukla İstanbul’a okumak için gelmiş ailesi Anadolu’da olan gençlerdik. Habere birlikte gider, iş çıkışı birlikte vakit geçirirdik. Birinin eksiğini diğeri tamamlardı. Büyük bir dayanışma vardı aramızda. Bu gelenek Yeni Şafak’ta daha sonra çalışmaya gelen gençler arasında da devam etti. Dostluklar ise gazetenin dışına taştı ve birbirimizden hiç kopmadık. Bugün farklı medya organlarında çalışan biribirinden başarılı arkadaşlarımız var. Haber yazmayı, haber kaynağıyla iletişimi, bilgiyi teyit etmeyi birbirimizden öğrendik. Bizden sonraki gençlere de bu geleneği aktardık.

BULUNMAZ BİR NİMETTİ

Yeni Şafak gazetesi fikir, siyaset ve kültür sanat üzerine temellerini atmış bir gazete olarak o gün olduğu gibi bugün de ezber bozmaya devam ediyor. Fikir, siyaset ve kültür dünyasında bizim sesimiz olan bir gazetede genç yaşta çalışmam benim gibi pek çok genç için bulunmaz bir fırsattı. Zira o dönemde başörtülü muhabir bir elin parmağını geçmezdi. Elimizde fotoğraf makinasıyla daha genç yaşta her ortamı görmek Türkiye’yi anlamak için çaba gösterirdik. Başörtüsü yasaklarının protesto edildiği Beyazıt Meydanı’na da gidiyorduk 1 Mayıs gösterilerinin yapıldığı Çağlayan Meydanı’na da Susurluk Davasını da takip ediyorduk, cinayet davalarını da... Panelleri, konferansları, söyleşileri ise hiç kaçırmıyorduk. Hangi görüşten olursa olsun herkesi anlamayı, dinlemeyi önemli buluyorduk. Farklı ortamlarda da dikkatimize çeken her önemli işi haberleştiriyorduk. Kimi tek sutunluk haber oluyordu kimi manşet. Fakat farklı ortamları görmek, insanları tanımak, olayları ve fikirleri birinci ağızdan dinlemek düşünce ufkumuzu genişlettiği için çok kıymetliydi. Tabi her muhabir gibi bizi en mutlu eden şey öğleden sonra yazı işleri toplantısından çıkan istihbarat şefinin servise gelip “Senin haberin yarın manşet oluyor” demesiydi. O an duyduğumuz tarifsiz sevinci ancak sahadan iş çıkarmış gerçek bir gazeteci anlar.

ZOR YILLAR

İlk yıllarımız Türkiye’nin de en zor yıllarıydı. Başörtülülerin horlandığı, cüppelilerin sokaklardan karakola götürüldüğü bir dönemdi. Gazetelerde, televizyonlarda bir yandan mafya-devlet ilişkileri, cezaevindekilere yapılan korkunç işkenceler, çetelerin haberleri yer bulurdu diğer tarafta ise hangi lüks mekanda ne yiyip içeceğini anlatan, gittikleri ülkelerde boy boy fotoğrafları çıkan ünlü gazeteciler vardı. Biz ise haksızlığa uğrayanların sesi soluğuyduk. Medyada ezber bozuyorduk. Bu yüzden yaptığımız her haber toplumda ses getirirdi ve okurlarımızdan güzel dönüşler alırdık. Son derece mütevazı çalışma ortamlarında canla başla çalışırdık. Mesela istihbarat servisinde birkaç muhabire bir bilgisayar ve masaüstü telefonu düşerdi. Aldığımız maaşlarla ay sonunu zor getirirdik. Ancak gazeteciliğin büyüsüne bir kere kapılmıştık. Susmayan masa üstü telefonlarımız, ses getiren bir haber yaptığımızda aldığımız tebrikler bütün bu zorlukları bir çırpıda unutturuyordu. Biz o gün 20’li yaşlardaki gençler olarak bu halkın sesi, soluğu olacak haberlere imza atmak için canla başla çalıştık, çalışmaya da devam ediyoruz.

O gün masa üstü telefon ya da faksla bize ulaşan okurlarımız bugün internet üzerinden ulaşıyor ancak o sıcak ve samimi ilişkimiz hiç değişmiyor.

YARGIYA TAŞINAN HABERLERİMİZ

Bazen yaptığımız haberler “Başımıza bela“ oldu. Ama yine de doğru bildiğimizden şaşmazdık. Faili meçhul cinayetlerle ilgili bir basın toplantısını haberleştirdiğim için Bakırköy Adliyesi’nde, okulu dereceyle bitiren başörtülü bir genç kızın kazandığı bölüme kaydını yaptıramadığı için yaptığım haberden dolayı da Devlet Güvenlik Mahkemesi’nde hakim karşısına çıktım. Haber yapmak için defalarca girdiğim bu adliye salonlarına bu defa sanık olarak çıkmak hiç unutamadığım anılarımdır. Ancak bütün bu davalara rağmen hiçbir zaman geri adım atmadık. Hiç unutmam 28 Şubat dönemi Medine Bircan adlı yaşlı bir kadın sevk kağıdındaki fotoğrafı başörtülü olduğu için hastaneye kabul edilmemişti. Haberini yapmıştık ve Türkiye ayağa kalkmıştı. Haberin devamı için oğlunu aradığımda ise yaşlı kadının vefat ettiğini öğrenmiştim. Oğlu perişandı. Aldığım bilgilerle yaptığım ikinci haber de Türkiye’de o yıllarda büyük ses getirmişti. Dönemin hükümetinin de canını fena sıkmıştık, haberi yalanlamaya çalışmışlardı. Hatta kendilerine destek olan yayın organlarında yalan haberler yaptırmışlardı. Ancak kimseyi inandıramamışlardı.

KARANLIĞA KARŞI TEK YUMRUK

Gazetede yaptığım her haber bana çok şey kazandırdı. En önemlisi de haberde birinci ilkenin samimiyet ve dürüstlük olduğunu öğrendim. Muhabirlikten sonra severek yaptığım editörlük ise habere bakışımı değiştirdi. Bir haberin önceki yıllarla bağı ve sonrasındaki döneme ışık tutması, diğer haberlerle ilişkisi de en az haber kadar değerliydi. Neye dikkat çekmek istiyorduk, en önemlisi biz yaptığımız haberlerle topluma ne anlatmak istiyorduk? Bütün bu soruları sayfamıza aldığımız haberde yansıtmamız gerekiyordu. Editörlük düşünce dünyamda da yeni pencereler açtı. O yıllarda altını çizdiğimiz “Yeni Türkiye”nin eski Türkiye’den farkını anlatan önemli haberlere artık imza atıyorduk. Değişimlerin bire bir şahitleriydik. Yeni kara yolları, köprüler, havalimanları, yerli otomabil ve savunma sanayisindeki milli hamleleri büyük bir heyecanla haberleştiriyorduk. Türkiye’nin gündemi dünyanın gündemiydi artık. “Dünya Beşten Büyüktür” diyerek o gençlik günlerimizdeki heyecanı iliklerimize kadar bir kez daha yaşıyorduk. Türkiye’nin genç ve birikimli yüzünü öne çıkarmak için canla başla uğraşıyorduk. Türkiye’nin önünü kapatmaya çalışanlara karşı tek yumruktuk.

Yeni Şafak gazetesi 29 yaşında!

Dünyada olup bitenleri 29 yıldır okurlarına taşıyor. Biz ise bu yolculuğun başından beri büyük bir dikkatle yeni bir hikaye yazıyoruz. Bu heyecan 29 yıldır hiç bitmedi. Gençleşerek ve sesimiz gürleşerek devam ediyor. Vicdanımızın sesini dinleyerek her habere attığımız imzadan dün olduğu gibi bugün de gurur duyuyoruz. Yolumuz aydınlık, sesimiz bu ülkeyi yürekten seven imanlı gençliğin sesi olsun!