Hacı İhsan Bey'in hikayesi 1

'Ben Kabe'ye hac için değil, sadece İslam'ı ve müslümanları daha yakından tanımak için geldim. Beni otelden Kabe'ye özel araba ile götürmelisiniz. Buradan yürüyerek gidemem. Ben İstanbul'da evimden veya iş yerimden çıkarken arabam ve şöförüm hemen hazır olur' diyordu armatör ve sedef kakma ustası İhsan Bey. Doksanlı yıllardı. Hacılarımız arasındaki İhsan Bey, seksen yaşında, güngörmüş, zengin ve sanatkar biriymiş. İhsan Bey amca ile Mekke'de bu sözleri söylerken tanıştık. Kafile hocasına bunları söylerken kulak misafiri oldum ve yanına yanaşıp söze girdim. Ne istediğini sordum. Benim de hoca olduğumu öğrendiğinde aynı konuyu bana da açtı ve şöyle devam etti: 'Hacca gelmeden bir müddet önce Vatikan'a gittim. Hristiyanlığı, katolikliği araştırdım. Şimdi de Mekke'ye geldim. Eğer hoşuma gider ve beğenirsem hac yaparım, fakat önce benim için buradan Kabe'ye araba tutmalısınız. Ayrıca benim kafamda çözümünü aradığım sorularım var, o konularda beni ikna ederseniz hacı olurum. Aksi taktirde benim uçak biletlerimi alın ve hemen yarın geri gönderin!

İhsan bey amcayı önce şaka yapıyor sandık fakat çok ciddi konuşuyordu. Bütün hacılar otelde istirahatini bitirmiş, önce haccın umresini yapmak için Kabe'ye gitmişti. İhsan Bey ise, otel odasından dışarı çıkmıyordu. Otelimiz Kabe'ye en fazla üçyüz elli metre mesafedeydi ve haccın yoğun günleri olduğundan otelle Kabe arası trafiğe kapalıydı. Araba girmesine izin verilmiyordu. Ancak ambulans acil durumlarda özel izinle girebilirdi. Kaldı ki, İhsan Bey ilerlemiş yaşına rağmen rahat yürüyebiliyordu. Biz ikna için uğraştık fakat İhsan bey çok inat ediyor bir türlü ikna olmuyordu. Benimle konuşmak onun biraz hoşuna gitti. 'Hacı olmak zorunda mıyım, Hacı olursam plajda denize giremeyecek miyim, Kabe'yi tavaf etmek, Safa Merve'de sa'y yapmak mecbur mu? Niçin Şeytan taşlıyoruz, bunun ne anlamı var? Müslüman olmayan Cennete girmeyecek mi? Müslüman ülkeler niçin geri kalmışlar? Gibi onlarca soru soruyordu. İhsan Beyin kafası çok karışıktı. Cevabını bulamadığı bütün soruları bana soruyordu.

Sorularının bir kısmına uzun uzun cevap verdim. Benim de tavaf ve sa'y yapıp umremi tamamlamam gerekiyordu. Son bir kez haydi beraber gidelim. Ben tavaf yapacağım sen de Kabe'ye gel! Beğenmezsen hac yapmazsın. Ama ne olur bu kadar masraf yapmışsın, Kabe'yi görmeden gitme. Bak! Vatikan'a bile gidip incelemişsin, burayı da inceleyecek kadar kal. Otele araba gelebilse hemen çağırırız. Fakat buraya bugünlerde araç kesinlikle giremez. Zaten Kabe şurası. İstersen omuzlarımızda taşırız. İstersen tekerlekli sandalye ile götürürüz. Yeterki sen Kabe'ye gel. Haydi İhsan Bey amca kırma bizi' dediysem de asla ikna olmadı. İhsan amca, 'hayır gitmeyeceğim, siz gidin benim biletimi de ayarlayın Türkiye'ye dönmek istiyorum' diyor başka bir şey dinlemiyordu. Sakın acele etme ne olur! yarın kararını verirsin' diyerek yanından ayrıldım. Çok üzgündük ama bu da bizim insanımızdı. Haklı ya da haksız sorularına cevap arıyordu. Kabe'de vazifelerimizi yaptık, dualar ettik, İhsan bey o gece Kabe'ye gelmedi. Kafilemizdeki bütün hacılar yorgun ama vazifelerini yapmanın mutluluğuyla sabah namazından sonra otele dönüyorlardı. Umreler yapılmış şimdi artık hac günlerine kadar nafile tavaf ve ibadetler yapılacaktı.

Mekke'de ikinci gün namazlara Kabe'ye gittik. İhsan Bey amca ise, hâlâ otelden dışarı çıkmamıştı. İhramını da çıkarmamıştı. Gündüz sıcağında çıkmasını biz de istemiyorduk. İkna edebilirsek ikinci gece götürmeyi düşünüyorduk. Namaz aralarında ve yemek saatlerinde birlikte otelde sohbetler yaptık. Yine benzer sorular sordu. İkna edici cevaplar aldıkça başka sorular soruyordu. Artık birbirimizi tanımıştık. Bana da güven duymuştu. Son kez şansımı denedim ve 'bir kez Kabe'yi gör! Ne kaybın olur. Bunca yol gelmişsin, zahmet çektin, Senin yerinde başkası olsa, buraya kadar gelse ve Kabe'yi görmeden gitse ne dersin? Bunu akılla, mantıkla izah edebilir misin? Senin sorularının hemen tamamının dinimizde cevabı var, Müslümanların kusurları, eksikleri elbette inkar edilemez fakat ölçümüz şahıslar olmamalı, Haydi Kabe'yi görmeden memlekete dönmekten vazgeç, Kabeyi bir kere gör, ondan sonra kararını ver! Şeklinde yine yalvardık. Nihayet 'peki ama benim rahatsızlıklarım var fazla duramam' dedi. Yatsı namazı kılınsın, gece yarısı yaklaşsın öyle gideriz, hem daha sakin olur hem de hava serinler diye kararlaştırdık.

Gece saat iki sularında bir kaç arkadaşla ve İhsan Beyle birlikte Mescid-i Haram'a girdik. Kabeyi tam karşıdan görebilecek şekilde ilerledik ve İhsan Bey amca Kabe'yi görünce hep birlikte dualar okuduk. Bir taraftan Kabe'ye bakarak dua ediyor, diğer taraftan gözlerimizle İhsan Beyi süzüyorduk. Uygun bir yer bulup oturduk ve Kabe'yi seyretmeye başladık. Hiç konuşmuyorduk. Artık herkes içinden Kabe ile konuşuyor, dualar ediyor, düşüncelere dalıp gidiyordu. İhsan Beyin ne diyeceğini çok merak ederek bekliyorduk ki, 'Burası güzelmiş, havası da çok güzel, biraz daha oturalım' dedi. İçimden 'elhamdülillah, Allahım herşeye kadirsin' diyordum. Sanıyorum arkadaşlarımın da içinden aynı duygular ve düşünceler geçiyordu. Bir müddet daha oturduk. Tavaf ve Sa'yini de yapar mı acaba diye bekliyorduk...

Devam edecek