Kaplumbağanın bakışı

Havalar sıcak mı sıcaktı. Arkadaşlarla birlikte evlerde bunalıp sokaklara çıkıyorduk. Ama sokaklar da evden farksızdı. Her yer bizi bunaltmıştı. Canımız sadece parklara gitmek ve çimenlerin üzerine uzanmak istiyordu.

O gün Burak, Ozan ve Sinan'la Büyükpark'a gitmeye karar verdik. Ailelerimizden izin aldıktan sonra Burak'ın babası bizi parka götürdü. Büyükpark çok güzel ve serin bir yerdi. İçerisinde kocaman ağaçlar ve bir sürü hayvanlar vardı.. Bir süre çimenlerin üzerinde uzandıktan sonra etrafı gezmeye başladık. Çalılarla kaplı kuytu bir yere geldiğimizde Burak kısık sesle,

“Arkadaşlar lütfen sessiz olalım. Herhalde bizi takip ediyorlar,” dedi.

O anda sesi bizler de duyduk. Üstelik ses gittikçe bize yaklaşıyordu. Korkudan nefeslerimiz tutuldu. Olduğumuz yerde sessizce kalakaldık. Kaçmak istiyoruz ama kaçamıyorduk. Derken çalıların arasındaki ses ortaya çıktı. Meğer bizi korkutan şey; bir kaplumbağa imiş..

Burak bu duruma sinirlenmişti. Çünkü en çok korkan oydu. Hemen gitti kaplumbağayı aldı ve çalıların arasına ters çevirdi. Sonra da “Haydi arkadaşlar artık buradan gidelim. Bizi götürmek için babam çoktan gelmiştir,” dedi.

Parkın kapısına geldiğimizde Burak'ın babasını gördük. Bizi bekliyordu. Hepimizi teker teker eve bıraktı. Eve geldiğimde içimde bir acı vardı. Ne iftar yemeği telâşı içerisindeki anneme, “Merhaba,” dedim. Ne de kedim Zeytin'in patisiyle vurduğu topu yakaladım. Dedem halimden anlamış olmalıydı ki, “Ömer hoş geldin. Günün nasıl geçti?” diye sordu.

Beni üzen şey, Burak'ın kaplumbağaya yaptığı kötülüktü. Dedeme anlattığımda, “Sadece Burak değil, sizler de kötülük yapmışınız. Çünkü iyilik yapabileceğiniz halde yapmadığınız için sizler de suçlusunuz. İsteseniz Burak'ı uyarır ve kaplumbağayı düzeltebilirdiniz. Onu öylece bırakmakla ölüme terk etmişiniz. Haydi şimdi kaplumbağayı eski haline getirmeye gidiyoruz,” deyip ayağa kalktı.

Ve dedemle birlikte Büyükpark'a gidip kaplumbağayı düzelttik. Kaplumbağa sanki “Teşekkür ederim,” dercesine bize baktı ve yoluna devam etti. Bu sırada akşam ezanı okunmuştu. Dedem cebinde getirdiği bir parça ekmek ile orucunu açtı. İftar yemeğini kaçırmıştık. Ama ikimiz de çok mutluyduk.