Nuh'un gemisi

Çok ama çok eski zamanlarda yeryüzünde bir topluluk yaşardı. Alçakgönüllü, anlayışlı ve sevgi dolu bu insanlar; zamanla mal ve para biriktirme hırsına kapıldılar. Bu hırsları yüzünden iyice bencil ve açgözlü oldular. Sevgi ve yardım etme duygularını yitirdiler. Hatta giderek birbirlerinin düşmanı haline geldiler. İyice tembelleştikleri için iyi kalpli, dürüst ve çalışkan insanları kıskandılar. Bu yüzden onlarla alay edip kötü davranmaya başladılar.

Allah bu insanları uyarması ve yeniden iyi insan olabilmelerini sağlaması için, Nuh'u kendisine elçi seçti. Nuh çalışkan, dürüst ve iyi kalpli bir insandı.

Nuh Peygamber zaman yitirmeden Allah'ın kendisine bildirdiği güzel gerçekleri anlatmaya başladı. Bunlar; dürüstlük, çalışkanlık, birbirlerine karşı sevgi ve güven duyması üzerineydi. Ancak bu zavallı durumdaki insanların çoğu ona inanmak istemediler.

Nuh Peygamber ise yılmadan, bıkmadan onlara gerçekleri anlatmaya devam ediyordu. Aylar yıllar geçiyor ama insanların büyük bir bölümü yine kıskançlık, bencillik içinde yaşıyordu. Sevgisiz bir ortamda acı çekerek yaşamalarına karşın, Nuh'un anlattıklarına inanmıyorlardı. Ona inananlar ise ne yazık ki parmakla gösterilecek kadar azdı. Bu az sayıdaki inanan insanların hepsi de dürüst, çalışkan ve iyi kalpliydi.

Bu sırada Nuh'a inanmayan güçlü, kibirli, zengin ve zorba insanlar, inanan iyi insanlara karşı kötülüklerini iyice artırmıştı. Öyle ki kötülüğün her türlüsünü acımasızca yapıyorlardı. Onlar için iyi kalpli ve fakir insanlar değersizdi. Nuh ise bu duruma çok üzüyordu. Halkını,

"Sevgili halkım! Birbirinize kötülük yapmayın. Çünkü Allah sizlere öncelikle akıl verdi. Bu akılla, her işin iyisini ve doğrusunu gösterdi. Yeryüzünü ekip biçmeyi, hayvanları evcilleştirmeyi ve onlarla birlikte yaşamayı öğretti. İşte bu güzel aklı veren Allah'a inanın ve O'nun isteklerini yerine getirin" diye uyardı.

Nuh'un tüm çabalarına karşın halkı, "Sen fakir bir insansın. Oysa biz şerefli ve zengin insanlarız. Neden sana inanalım ki?.. Üstelik Allah dilemiş olsaydı, bu iş için gökten melekleri indirirdi" diye karşılık vererek yanından uzaklaştılar.

Nuh Peygamber, halkı üzerinde etkili olamayacağını anlamıştı. Allah'a:

"Allah'ım bana yardım et! Gece gündüz halkıma anlattım. Onları doğru yola yönlendiremediğim gibi benden uzaklaşmaya başladılar" diye yalvardı.

Allah, elçisine yakında büyük bir tufan olacağını, bu nedenle büyük bir gemi yapmasını emretti. Tufanda zulmeden kötü kalpli insanların cezalandırılacağını söyledikten sonra geminin nasıl yapılacağını bildirdi.

Geminin yapımı bittikten sonra Allah, tufandan korunmak için gemiye kendisine inanan iyi insanlarla birlikte tüm yaratıklardan birer çift almasını emretti.

Derken beklenen gün geldi. Nuh Peygamber, belirlediği yolcularını gemiye bindirdi. Geminin kapı ve pencerelerini kapatır kapatmaz büyük bir fırtına koptu. Gökyüzü karardı ve yerden sular fışkırmaya başladı. Ardı ardına şimşekler çakıyor ve bardaktan boşalırcasına yağmur yağıyordu. Ve bir süre sonra yeryüzünde her şey sulara gömülüp yok oldu.

Nuh'un gemisi ise günlerce dağ gibi dalgaların üzerinde yüzdü. Derken bir gün yağmur dindi. Suların çekilmesiyle birlikte gemi Cûdi Dağı'nın tepesine oturdu.

Nuh Peygamber geminin kapılarını ardına kadar açtı. İlk önce vahşi hayvanlar ile yırtıcı kuşları gönderdi. Daha sonra diğer hayvanları, böcekleri ve kuşları serbest bıraktı. Son olarak da kendisi ile birlikte iyi insanlar gemiyi terk etti.

Gemiden inen insanlar dostluk, dürüstlük ve sevgi içinde yaşamaya, yeryüzünü ekip biçmeye başladılar. Böylece yeryüzünün her geçen gün yeniden ve daha güzelleştiğini görerek mutlu oldular.