Ömer'in Ramazan günlüğü

Ramazan ayının ilk haftasıydı. Dedemle birlikte yürüyüşe çıkmıştık. Bizim sokağın ilerisindeki Laleli sokağına girdiğimizde Mert ile karşılaştım. Mert sınıfımızın en güçlü öğrencisi ve de sınıf başkanımız. O iyi kalpli bir çocuk. Bu yüzden onu hepimiz severiz.

Biraz konuşmak istiyordum ama acelesi olduğu her halinden belliydi. Elinde de küçük bir saksı içerisinde mor renkli petunya çiçeği vardı. Merak ettim. Çünkü petunyaları genellikle hasta ziyaretine götürürdü.

“Nereye gidiyorsun?” diye sordum.

“Şişman Ali arkadaşlarıyla maç yaparken düşmüş ve bacağını kırmış. Günlerdir evde yatıyor. Onu ziyarete gidiyordum,” diye yanıtladı. Sonra da, “İstersen birlikte gidelim. Tabii ki deden izin verirse,” dedi.

Hasta ziyareti olur da dedem izin vermez mi? Onun iki dudağı arasından çıkacak “Elbette!” sözcüğünü beklerken, “Sizin arkadaşınız benim de arkadaşım. Müsaade ederseniz ben de sizinle geleyim,” dedi.

Mert dedemin oldukça yaşlı olması nedeniyle, “Dedeciğim Aliler 5. katta oturuyor. Oruçlu bir şekilde merdivenden çıkmak sizi rahatsız edebilir,” dedi.

Dedem, Mert'in asil davranışını sevmişti. Sevgi ile Mert'in saçlarını okşadı ve “Hastaları ziyaret etmek çok güzel bir davranıştır. Ayrıca böyle bir ziyareti oruçlu bir şekilde yapacağım için kendimi şanslı hissediyorum,” dedi.

Dedem, yol üzerindeki pastaneden bir kutu yaş pasta, kitapçıdan da üç adet kitap aldı. Sonra yola koyulduk. Alilerin apartmanına geldiğimizde dedem, “Haydi çocuklar beni beklemeyin, ağır ağır çıkacağım merdivenleri,” dedi. Ama biz onu yalnız bırakmak istemedik.

Alilerin katına geldiğimizde dedem çok yorulmuştu ama hiç belli etmiyordu. Mert kapı ziline basarken dedem de cebinden çıkarttığı beyaz mendiline alnındaki terleri siliyordu.

Bir süre sonra kapı açıldı. Anne ve babası bankada çalıştığı için kapıyı Ali açmıştı. Bizi karşısında görünce çook sevindi. Ama şu anda nasıl sevindiğini anlatamam. Çünkü bunu ancak hasta olup da ziyaretçisi gelen anlayabilir.