Paylaş ki çoğalsın

Pat.. pat..pat.. “GOOOLL!!!” “Ömer! Yeter artık! Seni kaç kez uyardım, 'evde top oynanmaz,' diye. Hatta daha dün 'koltukları bozup kale gibi kullanma' demedim mi? Çabuk düzelt onları. Birazdan Aslı ile Can gelecek.”

Aslı ile Can'ın gelecek olması beni sevindirmişti. “Tamam anne,” diyerek bozduğum yerleri hemen düzelttim ve onları beklemeye başladım.

Aslı, karşı komşumuzun kızı. Aynı sınıfta okuyoruz. Can da Aslı'nın kardeşi, 5 yaşında sevimli ama yaramaz bir çocuk. Gülay Teyze alış-verişe gittiğinde Aslılar bize gelirler. Ben de onlara giderim.

Ding..Dong.. Herhalde Aslılar geldi. Hemen kapıyı açayım. Aksi halde Can durmadan zile basar..

“Hoş geldiniz! Haydi odama gidelim. Oyun oynarız.”

“Hoş bulduk, Ömer. Dün polisçilik oynamıştık. Bugün canım evcilik oynamak istiyor. Sen baba, ben anne, Can da çocuğumuz olsun. Tamam mı?”

“Tamam. Haydi hemen oyuncaklarımızı paylaşalım.”

Ve Aslılarla oyuncaklarımızı paylaştık. Ama Can “Oyuncakların hepsi benim, bunlarla kimseyi oynatmam!” diye mızıkçılık yapmaya başladı. Çünkü Can paylaşmayı hiç sevmiyordu. İkna etmeye çalıştıkça bağırıp çağırıyordu. En sonunda Aslı'nın kırmızı güneş gözlüğünü alıp iki yana doğru ayırınca, Aslı dayanamadı.

“Ablacığım o gözlük benim. Öyle yaparsan kırılır. Lütfen bana ver,”

“Hayır vermem. Bundan böyle gözlük benim oldu.”

“Ama o kırmızı. Erkeklere olmaz ki!”

“Neden olmasın abla. Bayrağımızın rengi de kırmızı. Üstelik maçlarda en çok erkekler taşıyor.”

Aslı, Can'ı ikna edemeyince ağlamaya başladı. Can, gözlüğü ve oyuncaklarımızı çekmeceden aldığı poşete doldurup dışarı fırladı. Evcilik oyunumuz bitti diye düşünürken, dedem Can'ın elinden tutup yanımıza getirdi.

“Paylaştıkça artan tek şey sevgidir. Haydi şimdi oyuncaklarınızı paylaşın ve birbirinize olan sevginiz daha da artsın,” dedi.

Can, poşetten çıkarttığı oyuncakları bize verirken. “Birbirimizi daha çok sevmek için oyuncaklarımı sizinle paylaşıyorum,” diyordu. Dedem de gülerek bize bakıyordu.