Ramazan'ın amacı

Dünden beri akşamı iple çekiyorum. Ama akşama daha çook var. Saatler bir türlü ilerlemiyor. Özellikle de Zeyneplere gideceğimiz anlarda. Odalar içerisinde girip çıkıyorum. Annem telâşlı telâşlı iş yapıyor. Zaten işi hiç bitmez. Temiz yerleri siler de siler. Sonra da buraları kirletme diye sıkı sıkı tembihler. Dedem pencere önünde Kuran-ı Kerim okuyor. Babaannem, biraz önce tespih çekiyordu, şimdi oturduğu yerde uyuyakalmış. Kedim Zeytin de her zaman ki gibi miskin miskin uzanıyor.

Şimdi akşam nasıl olacak. Üff! Daha saat 16.00. Az kalsın unutuyordum. Bu akşam Zeyneplerdeyiz. Zeynep benim sınıf arkadaşım. Annesi de annemin öğretmen arkadaşı. İftar yemeğini orada yiyeceğiz. Dedemleri davet ettiler. Tabii ki bizi de. Herhalde şu anda Nihal Teyze bir sürü yemekler hazırlıyordur. Çok nefis yemek yapar.

Bu sırada annem, “Ömer, haydi gitme zamanımız geldi. Hazırlan da çıkalım,” diye kapıma vurdu. Zaten ben hazırdım. Hemen yola çıktık.. Bir süre sonra Zeyneplere gelmiştik. Heyecandan kalbim küt küt atıyor.. Ahmet Amca bizi iftar sofrasına oturtunca biraz rahatladım. Dedem masadaki yiyeceklerin fazlalığını görünce şaşırdı ve “Kızım neden bu kadar zahmet ettin? Ramazanın önemi az yemektir,” diye uyardı.

Nihal Teyze “Zahmet olur mu efendim. Tüm gün oruç tutuyoruz, iftarda da canımızın istediği yiyeceklerden yiyelim,” dedi. Sonra da “Allah bir sürü yiyecek vermişken, Ramazan ayında neden az yemeliyiz?” diye hayretle sordu.

Dedem,

“Az yiyerek aç olanların halini hatırlarız. Böylece şefkat ve merhamet duygumuz artar. Ayrıca beden sağlığımızı da korumuş oluruz,” diye cevapladı.

Nihal Teyze dedemi ilgi ile dinledikten sonra “Bu söylediklerinizi hiç düşünmemiştim. Bundan sonra daha dikkatli olacağım,” dedi.

Akşam ezanı yaklaşmıştı. Dedem iftar duasına başladı. Duanın bitiminde ezan okundu ve oruçlarımızı açtık. Yemekler, tatlılar, börekler hepsi de nefisti. Ama hepimiz de Ramazan ayının amacını yerine getirmek için az yedik.