Su gibi

Dedeme her su ikramımda “Su gibi aziz ol!” der. Tabii ki sadece bana değil, herkese söyler. Anlaşılan dedem suyu çok seviyor. Ama nasıl sevmesin ki?

Dünden beri sularımız akmıyor. Hem evde, hem de okulda. Yetkililer büyük bir arıza olduğunu ve arızayı gidermek için çalıştıklarını söylüyor. Bizler de yeniden suya kavuşmayı sabırsızlıkla bekliyoruz.

Sabah annemle birlikte okula giderken apartman görevlimiz anneme, “Öğretmenim bugün sularımız akacakmış” dedi. Dünden beri sinirli olan annem birden sevindi ve “Bu güzel haberin için çok teşekkür ederim” dedi.

Evde küçük bir dağ gibi biriken çamaşır ve bulaşıklardan annem çok rahatsız olmuştu. Durmadan “Evde büyük bir eksiklik var” diyordu. Sonra da suyun akmasıyla bu eksikliğin gideceğini belirtiyordu.

Okuldaki ortak derdimiz de 'su' idi. Öğretmenimiz derste suyun hayatımızdaki yeri ve önemini anlattı. Hepimiz de suyun çok değerli olduğunu ve onsuz hayatın olmayacağını bir kez daha anlamıştık. Çünkü susuz yapamıyorduk. Öyle ki arkadaşlarla birlikte teneffüslerde doğru lavaboya koşuyor, suyun gelip gelmediğini kontrol ediyorduk. Ama ne yazık ki her musluğu açışımızda 'su' sesi yerine 'tııssss' sesini duyuyorduk.

Su, dedemin de söylediği gibi; temiz, temizleyici ve hayat vericiydi.. Annemle birlikte umutsuz bir şekilde okuldan eve gelirken bugün de susuz kaldığımızı düşünüyorduk. Ama eve girdiğimizde bir bayram havası ile karşılaştık. Babaannem suların geldiğini müjdeledi. Annem çok sevindi. Onun sevincini görmek ve suya kavuşmak beni de mutlu etmişti. Babaanneme koştum ve sımsıkı sarıldım. Sonra da tıpkı dedem gibi “Su gibi aziz ol” dedim.