Darbeye engel olmak için kışla kışla dolaştı

O gün ASDER toplantısından çıkıp 21.30 sularında eve gelmiştim. TV'lerde iki boğaz köprüsünün Jandarma tarafından kapatılmış olması dikkatimi çekti. Polisin görev yaptığı şehir merkezlerinde Jandarmanın bu şekilde inisiyatif alması anormaldi. Sonrasında Ankara üzerinde uçak ve helikopterlerin alçak uçuş yaptıklarını öğrenince Ankara'dan bir arkadaşımı arayarak bizzat teyit ettim. Haber doğruydu. İki olayı birleştirince bunun darbe girişimi olduğunu anladım ve ruhsatlı iki silahımı belime ve mevcut tüm mermilerimi ceplerime doldurup evden fırladım. Oğullarım Muhammed Murat ve Ömer Sefa'da birlikte geldiler.

Önce bize en yakın olan Kurtköy/Yenişehir Polis karakoluna gazı gittik. Karakoldaki nöbetçi Amire kendimi tanıtarak; bunun bir darbe girişimi olduğunu, halkın kendilerinden bugün görev beklediğini, acımadan darbecilere karşı yapılması gerekeni yapmalarını, kesinlikle vatanı bu şerefsizlere teslim etmeyeceğimizi söyleyip ayrıldım.

Arkasından Kurtköy Jandarma karakoluna arabayı sürdük. Nöbetçi askere kendimi tanıtıp Nöbetçi Amiri ile görüşeceğimi söyledim. Askerin tereddütsüz hemen kapıyı açması dikkatimi çekti. Demekki bir teyakkuz ve alarm durum yoktu, aksi halde farklı davranırdı. Sürgülü demir kapıyı açıp beni ve arabadaki oğullarımı içeriye aldı. Bir Başçavuş arkadaşımız nöbetçiymiş. Ona da kendimi tanıtıp durumun ne olduğunu sordum, ne kadar emekli asker olsam da ketum davrandı ve her an göreve hazır olduklarını söyledi. Ben de polis karakolundaki ifadelerimi tekrarlayıp hızla oradan da ayrıldık.

Şimdi hedefimiz Kartal/Cevizli'deki Gen. Nurettin Baransel kışlasıydı. Zira orası darbelerin vazgeçilmez silahı tankların mevcut olduğu zırhlı birlikler komutanlığıydı. Kışla görüş mesafesine girdiğinde tankların ışıklarından hareket halinde oldukları görülüyordu.

Vardığımızda 3 tankla kışlanın hemen önündeki Balıkesir caddesinin kapatıldığını 4.ncü tankın da çıkmakta olduğunu gördük. Tam bilemiyorum ama 23.00 sularıydı. Başka tankların daha önce çıkıp çıkmadığını da bilemiyorduk. Hemen arabadan fırladım ve bağırarak darbeci askerlerin üzerine yürüdüm. Yaptıklarının suç olduğunu, milletin silah ve tanklarını millete doğrultamayacaklarını, oyuna gelmemelerini ve bu emri verenleri dinlememelerini, aksi halde bunun hesabını çok ağır ödeyeceklerini, sabahleyin tutuklanacaklarını, Ankara'da bu emri veren şerefsiz darbe başının öldürüldüğünü (bu ifadem bilgiye dayalı olmayıp, tamamen onların moralini bozmaya ve eylemlerinden vazgeçirmeye yöneltmek için yaptığım psikolojik harekattı) bana bu emri veren Tugay Komutanını çağırmalarını söyledim. Bu arada Emekli Albay olduğumu söylemeyi de ihmal etmemiştim. Küçük oğlum Ömer Sefa bu arada olayları telefon ile kaydetmeye başlamış. Arada ona da çekmemesi için bağırıyorlardı. Aramızda bağırma, itişip kakışma yaşanıyordu. Astsubayın tabancasına mermiyi sürmesi ve beni vurmakla tehdit etmesi üzerine elime göğsüme vurup birkaç defa “vur beni… vur, zaten milleti öldürmeye çıkmışsınız benden başlayın” diye bağırıyordum. Oğullarımın da zaman zaman benzer seslerini duyuyordum. Bize yakın olan tankın namlusu devamlı sağa sola hareket ediyordu. Namlunun Sefa'ya kilitlendiğini daha sonraki konuşmamızda onun ifadesinden anlayacaktım. Tarifi imkansız ve zor bir durumu yaşıyorduk. Kendi askerimizle karşı karşıya ve karmakarışık duygular içindeydim. İki astsubay ve erleri ikna etmemiz mümkün olmamıştı ve ikna olacak gibi halleri yoktu. Bizim komutanlarıyla tartışmalarımızdaki hareketlilikle birlikte askerlerin arkada nişan ve atış vaziyeti aldıklarını görmüştüm. Ölüme bu kadar yakın olduğumu hissettiğim anlar olmuştu ama hiç silah karşısında bu kadar yakın hissetmemiştim. Belimde şarjörü dolu silahım vardı, iyi de silah kullanırdım. Ama orada hiç onu kullanmayı düşünmedim hatta aklıma bile gelmedi. Çünkü karşımdaki düşmanım değil, benim askerimdi… kandırılmış Mehmetçiğimdi…

Derken, kışla içinden geldiğini sandığım uzun boylu bir Yüzbaşı belirdi. Askerlere tankları kenara çekip geçmemiz için yolu açmalarını emretmesi üzerine, ben “yolun açılması önemli değil, bu tanklar kışlaya girecek” diye bağırdım. Bu defa da yüzbaşıyla aynı şeyleri tartışmaya başladık, fakat o daha alttan alarak konuşuyor, bizi oradan uzaklaştırmaya çalışıyordu. Bu arada yoldan geçen araçlar ve tankların yolu kapatmasıyla biriken araçlardan korna sesleri geliyor ancak zaman zaman onları da çağırıp destek istememize rağmen kimse gelmiyordu. Tankları üç kişi kışlaya sokmaya gücümüz yetmemiş, ama ölümü göze alarak tepkimizi ortaya koymuştuk. Tankların kenara gelip yolu açmasıyla ayrıldık ve hemen yardım getirmek için insanların toplanmaya başladığı haberini aldığımız Kartal meydana hareket ettik. Orada toplanan ve heyecanla darbeye karşı tepkilerini dile getiren kalabalığa yaklaşıp durumu ilettim. Ama beni tanımadıkları için temkinli yaklaştılar, zira provokasyon ihtimalinin güçlü olduğu bir gündü. Nitekim yanlarından ayrıldığım büyük oğlum Muhammed Murat'ı provokatör diye birilerinin kalabalığı kışkırtmasıyla tartaklanmasına sebep olduklarını ve ellerinden kaçarak zor kurtulduğunu sonra öğrenmiştim.

Cumhurbaşkanın çağrısı bu arada yayınlanmıştı, hemen oradan Sabiha Gökçen havaalanına yöneldik. Havaalanına geldiğimizde hınca hınç çevresinin dolduğunu, yolların araçlarla kapandığını ve kilitlendiğini gördük. Aracımızı ancak 2-3 km ileriye bırakıp yürüyerek tankların olduğu bölgeye varabildik. Halkın, arı oğul vermiş gibi tankların üzerinde olduğunu ve 8 tankın tamamını ele geçirdiğini görünce sevindik. Tanklar ele geçirilmiş, fakat askerler hala içindeydi. Bir asker, kendisine verilen halka ateş açma emrini kabul etmemiş, ”halkıma ateş açacağıma kendimi vururum” deyip intihar etmeyi seçmişti. Gecenin ilerleyen saatlerinde polisler halkın güçlü desteğiyle beraber darbeci askerlerin tamamını tutuklamıştı. Tankların içinden askerler çıkarıldıkça, halk kah “en büyük asker bizim asker” kah “darbecilere yuuuh” çekerek bağırıyordu. Millet dimdik ve tek yürek ayaktaydı o gece.

Ben bu aziz milleti, imanı ve vatan sevgisi ile dolu olduğuna inandığım için o geceye kadar çok seviyordum…Ama 15 Temmuz darbe gecesi, ölüme meydan okurcasına en ağır silahlarla donanmış darbecileri alt ederek millet olduğunu bir kez daha tüm dünyaya gösterdiği için aşık oldu.