Bıçak sırtı durumlara sağduyulu yorumlar

Deneme gibi her ne kadar Türkçe'de isimlendirmek için kullanılan kelimenin kolaylığı çağrıştırması ve diğer türlere girmeyen düzyazıların deneme kapsamı içinde sayılması dolayısıyla basit bir tür olarak algılansa da, dünyada en iddialı edebi türlerden biri sayılan sahada kalem oynatan Fadime Özkan, kitabına ironik ve mütevazı bir isim olan Deneme Bir İki adını vererek niyetinin nümayiş yapmak olmadığını ifade ediyor. Fadime Özkan, yeni kitabı Deneme Bir İki'de çağın ruhuna/ruhsuzluğa kendi aynasından bakıyor.

Fadime Özkan'ın dengeli, sağduyulu, vicdanlı bir kalemi var. Gelin biraz kitabın sayfaları arasında dolaşalım. İlk bölümü Ahir Zamanlar ismini taşıyor. Fadime Özkan, bu bölümdeki yazılarda her biri kıyamet alameti misali hayatımızda yer alan, daha doğrusu medya aracılığıyla maruz kaldığımız zamane kavramları, olayları ve imajlarını yorumluyor. Bu bölümde yer alan "Kitlelerin Çöreklenişi" başlığını kitaba da isim olarak seçmek mümkünmüş bence. Zira kitle iletişim araçlarının saçtığı imajinatif virüsler olmasaydı bu yazıların önemli bir bölümünün kaleme alınmasına gerek kalmazdı. Daha çok tüketimi sağlamaktan başka bir anlamı olmayan "metroseksüellik" kavramından Hz. Peygamber'in adını bilboardlarda anmanın asıl anlamına kadar pek çok bıçak sırtı durumu Fadime Özkan'ın sağduyulu kaleminden okumak elbette ilham verici. Müslüm Baba'nın yeni kariyerinin vitrinde yaşamanın nasıl bir "içeriksizlik" olduğunu Özkan'dan okumak mümkün. "Yaşamak Beni Öldürüyor" başlıklı ikinci bölümde ise Fadime Özkan daha global illetlere çevirmiş kalemini. 11 Eylül sonrası Dünya'ya bir veba salgını gibi yayılan yeni savaş düzeninin satırbaşlarını çok net ifadelerle ele alıyor. "Kurgu Gerçeğe Galebe Çalarken" başlıklı üçüncü bölüm ise dezenformasyonun kitleleri nasıl maniple ettiğinin anlatıyor.

Sadece "negatif" ve "eleştirel" değil elbette Fadime Özkan'ın kalemi. Özlemler, hasretler, beğeniler, nostaljiler... Ne yazsa okutuyor. Samimiyet ve entelektüellik gibi aynı cümle içinde bir arada yer alması fazla düşünülemeyecek iki kelimeyi onun yazılarını okurken kolayca aynı cümleye buyur ediveriyorum. Öteki üzerinden, dışladığı yahut yok saydığı kişiler, gruplar üzerinden inşa edilmemiş bir kimliğe şahit olmanın insanda uyandırdığı ferahlık duygusunu "Deneme Bir İki"nin okurları da hissedecektir zannediyorum.

Cezayir Sokağı'nın trajik bir şekilde Fransız Sokağı olmasının nasıl bir trajedi olduğunu bu kadar net ifade eden çok az yazar olduğu gibi çocukluğunun ilk orucunun tadını bu kadar güzel ve edebi bir lezzetle ifade eden fazla bir yazar olduğunu sanmıyorum. Gazetelerde yayınlanan yazıları bir araya getiren kitaplara karşı bir önyargı olduğunun farkındayım. İstisnaların kaidelerin mezarı olduğunu en iyi anlatan müstesna örneklerden biri Fadime Özkan'ın Deneme Bir İki adlı kitabı.

Fadime Özkan