Çünkü gözümü hırs bürümüştü. Para kazanmanın derdindeydim. Ve o yüzden de sürekli çekimlerdeydim. Tiyatroya 10 yıl gibi ciddi bir ara verdim. Şimdi o kadar hırslı değilim. O yüzden de çok hoş. Özlemişim.
Bir gün oyunun yönetmeni Hakan Altıner beni aradı ve “Bir Yaz Gecesi Rüyası'nı oynayacağız” dedi. Hakan uzun yıllardır tanıdığım, rejisine ve kafasına güvendiğim biri. Tiyatro Kedi zaten neredeyse benim İstanbul'a gelmeme neden olan tiyatro. Bunların hepsi bir araya gelince pek hayır diyemedim açıkçası. Başkası olsa bu kadar kolay ikna olmazdım. Bu vesileyle başladık. Güzel de oldu. Ciddi bir yoğunluğum var, ama keyifle götürüyorum. Gittiği yere kadar da gidecek.
Teklif Oberon rolü için geldi. Ama okul yıllarımda oynadığım için cazip bir tarafı olmayacaktı. Bildiğim bir rol sonuçta. Mekik'i oynamak istedim çünkü Mekik her rolü oynamak istiyor. Burada kendimle de dalga geçiyorum aslında.
Tabii ki. 10 yıl aradan sonra o ilk gece hakikaten ciddi heyecanlıydım ama sahneye çıktığım an o heyecan yerini başka bir şeye bıraktı. Görevdi, işti, disiplindi, hepsi biranda bir araya geldi. Ne kadar uzun süre oyunculuk yaparsanız yapın, her proje sizi heyecanlandırır. Yalnız tiyatro için değil, dizi ve sinema filmi için de bu heyecan hep tazedir.
Tabii ki. Yüzlerce gözün elektriğini gözümde hissediyorum her defasında. Ciddi bir stres bu. Profesyonel bir iş yapıyoruz sonuçta. Görevimizi hakkıyla yerine getirmeliyiz. Halk bizi bu kadar seviyorsa ve ilgi gösteriyorsa, bu mesleki anlamda büyük bir sorumluluktur. Dolayısıyla mesleğinizi en iyi şekilde yapmanız gerekir. O sorumluluğun ağırlığıdır zaten o heyecanın nedeni. Bu da güzel ve tatlı bir heyecandır. Çünkü sonundaki alkış çok keyiflidir.
Shakespeare o kadar güzel bir dile sahip ki. Evrensel ve güncel bir kere. Mesela benim oynadığım Mekik karakteri,oyuncuların egosunu anlatıyor. Hala aynı şeyleri yaşıyoruz. Shakespeare'de güncellik olmasa bu kadar yıl sonra dünyanın her yerinde oynanmazdı. Belli bir yere ait değil, evrensel değerleri sorguluyor. Şunu göz ardı etmemek lazım. Shakespeare kendi döneminin popüler kültürünü yazıyor. Shakespeare bugün yaşıyor olsaydı televizyon dizisi yazıyor olurdu. Bu benim inandığım bir şey.
Müthiş güzel tepkiler alıyorum. Zaten birincisi ben eskisinden daha iyi olduğuna inanıyorum. İkincisi insanların tepkileri çok samimi. Meğer ne kadar çok özlemişler. Biz de öyle. Türk insanı bu aileyi seviyor.
Siz bir rolü iyi oynayınca sanki bu sizin başarınız değilmiş gibi ' Zaten kendini oynuyor' gibi yakıştırılmalar yapılıyor. Başarınızdan dolayı cezalandırılabiliyorsunuz. O yüzden de ben Haluk gibi bir adam değilim ama başarılı oynuyorum demek istemem.
Negatif bir şey bulma çabası içindeler. Ölü gömücülük derler buna. Geçenlerde bir yazı okudum. Bu rol üzerime çok yapışmış. Yıllarca üzerimize bir rol yapışsın diye çaba gösteriyoruz, ondan sonra da aman üzerime yapışmasın diye korkalım mı? Çok büyük bir hata. Larry Hagman Ceyar rolü üstüne yapıştı diye üzülüyor mudur acaba? Ne kadar inandırıcı oynadım diye üzülüyor mudur? Milyonlarca dolar kazandı.
Evet, ama bu servet ve başarı düşmanlığı. “Aaa başarılı oldu, bir çamur atayım, gölge düşüreyim.” Ben kötü niyet arıyorum artık.
İyi analizler yapanlar da var ama bazıları sırf bir şey söylemek için yapıyor. Bu kişilerin çoğu da ne Birol Güven'in karşısında ne de benim karşımda konuşabilir. Türkiye'de artık çok vahşi bir habercilik anlayışı var. Hakaret ediliyor artık. Buna anlam vermek çok zor. Çocuklar duymasın başlamadan önce bir sürü laf edildi. Tutmasaydı, merak ediyorum zil takıp oynayacaklar mıydı? Çok mu sevineceklerdi? 200 kişi ekmek yiyor bir kere. Ne kadar kötücül bir bakış açısı. Ama tabii ki Türk halkı tüm bu vahşi eleştirileri yapanlara cevabını çok güzel verdi. Benim artık hiçbir şey söylememe gerek yok.
Ben riskleri seven bir insanım. Risk almazsanız başarı elde edemezsiniz. Evet, biz bu riski göze aldık. Şüphemiz yoktu, inanarak yola çıktık. İnancımız da boş değilmiş zaten. Bu eleştirileri yapanların bence bir kez daha düşünüp, bu işi bırakmaları gerekiyor. Çünkü Türk halkını doğru analiz edememişler.
Bir tek sebebi olan bir şey değil bu. Birol Güven'in yazıyor olması, benim oynuyor olmam, rol arkadaşlarım çok önemli.
Birol Güven'in alt benliğidir aslında Haluk. Nasıl Bruce Wayne geceleri Batman oluyor. Birol Güven'in içindeki taş fırın erkeği Haluk gizlidir belki de. Türk erkeğinin alt benliği Haluk. Kimi bundan hoşlanıyor kimi hoşlanmıyor ama hepimizin içinde bir taş fırın erkeği var. Çünkü ben insanlarla konuştuğum zaman aynı benim eşim, aynı benim abim, aynı benim babam diyorlar. Dizinin başarısı buradan geliyor.
Birol Güven'in zekasını küçümsemek büyük haksızlık olur. Çünkü televizyon tarihine altın harflerle yazılmış bir iştir Çocuklar Duymasın. Tekrarlarıyla birlikte 4000 küsür kere gösterilmişse dikkatle yaklaşılması gerekir. Zaten Türk halkı, Türk seyircisi beğenilerini tokat gibi yüzlerine vurdu.
Evet, dedim ama onu da çekememişler. '7 bölüm daha devam etsin de görelim' diye yazmışlar. 17 yıl değil, 27 yıl daha devam etmesini isterim. Başarı düşmanları olacaktır mutlaka. Çünkü eleştiriye açık bir iş yapıyoruz. Bunu seven de olacaktır sevmeyen de. Ama nasıl bir kinse bu, dokunsanız kurtlar fışkıracak içlerinden.
O dünyanın en güzel şeyi.
Her şeyi. Dünyaya bakışımı, kadınlara bakışımı, hayatımı algılayışımı değiştirdi. 4 yaşında bir meleğim olduğu için çok mutluyum. Bu kadar muhteşem bir duygu olduğunu bilseydim daha önce yapardım. Boş yere korkmuşum. Röportaja gelmeden önce birlikteydik, koştuk, oynadık, çok güzel vakit geçirdik. Öptüm, öptüm, öptüm onu. Z vitaminimi aldım, öyle diyorum ben ona. Zeyno bir yana dünya bir yana. Konuştuk ya projeleri, umurumda bile değil, onlar iş ama bu ayrı. Zeyno ve diğer her şey benim için. Zeyno'dan arta kalan zamanlarda dizi çekiyorum, tiyatro yapıyorum.
Mümkün olduğunca kendine güvenli, ayakları üstünde durabilen, cesaretli yetiştirmeye özen gösteriyoruz. Vatana ve millete hayırlı bir evlat yetiştirmek istiyoruz. Onun kendi hayallerini gerçekleştirmesini istiyoruz. Çünkü ben şanslıyım, kendi hayallerimi gerçekleştirdim. İnşallah kızım da bu kadar şanslı olur.
Tabi ki olacak. Ne kadar büyürse büyüsün çocukların duymaması gereken şeyler olacaktır. Ama biz onu eğer doğru terbiyeyle yetiştirirsek, kendi hesaplarına göre hayata bakışını ortaya koyacaktır.
İletişim çağında yaşıyoruz. Çocuğunuz bir tıkla google' a girse, babam annem için ne demiş, annem babam için ne demiş öğrenebiliyor. Biz ne yaşamış olursak olalım, asla basın yoluyla birbirimize laf yollamadık. Karı kocalığı başaramadık ama anne babalığı başardık.
Artık insanlar evliliklerin arkasından o kadar çok konuşuyor ki, ben konuşmayınca anormal karşılanıyor. Buna da anlam veremiyorum. İlişkinin arkasından konuşmamanız gerekiyor. Bu takdir edilecek bir şey değil, olması gereken bir şey. Ben ilişkinin arkasından konuşulmayacağını öğrenerek büyüdüm. O kadar large bir adam değilim zaten. Hiçbir ilişkimin arkasından konuşmam. Bana yakışmaz. Bu anlamda kızımı da kendim gibi yetiştireceğim.
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.